Ο Καραγάτσης ανατέμνει τα ένστικτα, τη σάρκα και τη μοίρα με ένα νυστέρι κοφτερό και συχνά αμείλικτο. Η στιγμή της ένωσης που θα οδηγήσει στην τραγωδία: Ο Μιχάλης και η Μαρίνα σε μια τελετή γεμάτη φως, αλλά με τη σκιά της μοίρας να παραμονεύει ήδη στις γωνιές της εκκλησίας.Το βάρος της κοινωνικής σύμβασης: Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη ως η αυστηρή φιγούρα της πεθεράς, ενσαρκώνει την κλειστή κοινωνία της Σύρου που αδυνατεί να αποδεχτεί το ξένο σώμα της Μαρίνας.Η Μαρίνα στην πλατεία της Ερμούπολης, σε μια σκηνή που με την κομψότητα και τα χρώματά της ανακαλεί στη μνήμη την κλασική, ατμοσφαιρική διαφήμιση της σοκολάτας Παυλίδη, θυμίζοντάς μας την Ελλάδα μιας άλλης εποχής.
Γιατί παραξενευτήκαμε;
Όσοι παραξενεύτηκαν από τον ερωτισμό της σειράς, μάλλον δεν έχουν αγγίξει ποτέ τις σελίδες του Καραγάτση. Η «Μεγάλη Χίμαιρα» είναι ένα χρονικό πτώσης και πάθους, γραμμένο σε μια εποχή που η Ελλάδα πάλευε να βρει την ταυτότητά της ανάμεσα στην ευρωπαϊκή παιδεία και την ενστικτώδη ανατολή.
Αν αφαιρέσεις το σαρκικό στοιχείο, στερείς από την ηρωίδα την ίδια της την οδύνη. Το κρίμα είναι που η τηλεοπτική Μαρίνα, στερούμενη εκείνης της πληθωρικής εσωτερικότητας και του δέους που προκαλεί το βιβλίο, κάνει αυτό το ταξίδι να μοιάζει λιγότερο συνταρακτικό απ’ ό,τι πραγματικά είναι.
Η υποβλητική ατμόσφαιρα του 1930, τα εξαιρετικά κουστούμια, οι όμορφες ερμηνείες και η εξαιρετική φωτογραφία χάνονται κάπου ανάμεσα στις σκιαγραφήσεις των χαρακτήρων και την τηλεοπτική σύμβαση, αφήνοντας τη «Χίμαιρα» να παραμένει, για άλλη μια φορά, ένα άπιαστο όνειρο. Όμως έχουμε ακόμη μερικά επεισόδια να παρακολουθήσουμε και σίγουρα δεν μπορούμε να καταλήξουμε (παρά τις ισχυρές ενδείξεις) πριν να ολοκληρωθεί η σειρά.
Ανδρέας Εμπειρικός: «Οι λέξεις των άλλων δεν έχουν σημασία, γιατί χάσαν το ύφος που είχανε πριν γνωρισθούμε»
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Lavart .
Γιατί παραξενευτήκαμε;
Όσοι παραξενεύτηκαν από τον ερωτισμό της σειράς, μάλλον δεν έχουν αγγίξει ποτέ τις σελίδες του Καραγάτση. Η «Μεγάλη Χίμαιρα» είναι ένα χρονικό πτώσης και πάθους, γραμμένο σε μια εποχή που η Ελλάδα πάλευε να βρει την ταυτότητά της ανάμεσα στην ευρωπαϊκή παιδεία και την ενστικτώδη ανατολή.
Αν αφαιρέσεις το σαρκικό στοιχείο, στερείς από την ηρωίδα την ίδια της την οδύνη. Το κρίμα είναι που η τηλεοπτική Μαρίνα, στερούμενη εκείνης της πληθωρικής εσωτερικότητας και του δέους που προκαλεί το βιβλίο, κάνει αυτό το ταξίδι να μοιάζει λιγότερο συνταρακτικό απ’ ό,τι πραγματικά είναι.
Η υποβλητική ατμόσφαιρα του 1930, τα εξαιρετικά κουστούμια, οι όμορφες ερμηνείες και η εξαιρετική φωτογραφία χάνονται κάπου ανάμεσα στις σκιαγραφήσεις των χαρακτήρων και την τηλεοπτική σύμβαση, αφήνοντας τη «Χίμαιρα» να παραμένει, για άλλη μια φορά, ένα άπιαστο όνειρο. Όμως έχουμε ακόμη μερικά επεισόδια να παρακολουθήσουμε και σίγουρα δεν μπορούμε να καταλήξουμε (παρά τις ισχυρές ενδείξεις) πριν να ολοκληρωθεί η σειρά.
Ανδρέας Εμπειρικός: «Οι λέξεις των άλλων δεν έχουν σημασία, γιατί χάσαν το ύφος που είχανε πριν γνωρισθούμε»