Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Φωτό: Ανδρέας Σιμόπουλος
Φωτό: Ανδρέας Σιμόπουλοςως μεταφορά των τειχών εντός
Οι στοχευμένοι φωτισμοί και ο σχεδιασμός του ανοιχτού, χωρίς μεσοτοιχίες (σε αντίστιξη με τον τίτλο της παράστασης), σκηνικού χώρου από τον Βασίλη Αποστολάτο, ο οποίος αποδομείται στο τέλος της παράστασης, αποδίδουν την κατά Γκαστόν Μπασελάρ μεταφορική διάσταση του «εντός» και του «εκτός» ως ρευστή ψυχική κατάσταση. «Τα παράθυρα είναι κάδρα / Κομματιάζουνε τον κόσμο σε τοπία / Κάνουνε πιο υποφερτή την απεραντοσύνη» γράφει ο ποιητής Αργύρης Χιόνης. Η τελική άρση των τοίχων και των παραθύρων του αστικού διαμερίσματος επιτρέπει στον απειλητικό κόσμο «εκτός» να εισβάλλει «εντός» και να σαρώσει κάθε κρυψώνα ψυχής των δραματικών προσώπων.
Η αϋπνία, η κόπωση, το συναισθηματικό ξόδεμα και οι σπασμωδικές εντάσεις των τριών βασανισμένων συγκάτοικων στην αστική ανωνυμία και μοναξιά έχει αφομοιωθεί στα σώματα των ηθοποιών χάρη στη μελετημένη κινησιολογία του Αλέξανδρου Σταυρόπουλου.
Η ambient, με στοιχεία λυρικής ραπ, μουσική και οι στίχοι της Sophie Lies, η οποία παίζει ζωντανά στη σκηνή, αποτελούν τον συνεκτικό ιστό της παράστασης, γίνονται οι δείκτες του ρολογιού που σηματοδοτούν τον άχρονο χρόνο του τραύματος, τα ξέφτια των ονείρων, τις στάλες της απελπισίας των τριών μοναχικών ανθρώπων πίσω από τις μεσοτοιχίες. Τα ψυχογραφικά ηχοτοπία που συνθέτει η ταλαντούχα δημιουργός μετατρέπουν την παράσταση σε μια συλλογική «μικρή προσευχή» για όσους έχουν χάσει την πίστη τους στη ζωή, στον συνάνθρωπο, στον εαυτό τους: «Η πόλη μας κοιμάται αφηρημένη / Της εύχομαι γαλήνη ως την αυγή / Μα για όσους ξαγρυπνάνε κρατημένοι / Υπάρχει θέση στην ανθρώπινη γιορτή / Η πόλη μας κοιμάται λυπημένη / Η πόλη μας κοιμάται ζωντανή / Μα αυτοί που ξαγρυπνάνε αλλαγμένοι / Κρατάν της ιστορίας το κλειδί».
INFO Η παράσταση «ΜΕΣΟΤΟΙΧΙΕΣ ή Μικρή Προσευχή στις 3κ46 π.μ.» παρουσιάστηκε αρχικά στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Φιλίππων (σε παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας) και στη συνέχεια στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ.