Να ξυπνάς μεταμορφωμένος σε ένα αποκρουστικό πλάσμα και να ανησυχείς μήπως αργήσεις στη δουλειά. Κάπου εδώ ο Κάφκα μάς βρίσκει τρομακτικά απροετοίμαστους. Περιμένουμε να φρίξουμε με το σώμα του Γκρέγκορ Σάμσα και καταλήγουμε να αναγνωρίζουμε τη σκέψη του. Αυτή την πεισματική υποχρέωση να παραμένουμε συνεπείς, διαθέσιμοι, χρήσιμοι, ακόμη κι όταν μέσα μας έχει καταρρεύσει κάθε δυνατότητα να συνεχίσουμε.
Στη «Μεταμόρφωση», η αγωνία εγκαθίσταται μέσα στο σπίτι. Κυκλοφορεί πίσω από κλειστές πόρτες, μετράει τα έξοδα, αφουγκράζεται τις συζητήσεις της οικογένειας. Ο Γκρέγκορ εξακολουθεί να αισθάνεται, να ντρέπεται, να συγκινείται με τη μουσική. Οι άλλοι δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να τον αναγνωρίσουν. Πόσο από τον άνθρωπο που αγαπάμε μπορούμε να αντέξουμε όταν πάψει να ανταποκρίνεται σε όσα περιμένουμε από αυτόν;
5 ερωτικά αποσπάσματα από τα γράμματα του Κάφκα προς στη Μιλένα του
15 φράσεις από τη Μεταμόρφωση του Κάφκα:
- Δεν μπορώ να σε κάνω να καταλάβεις. Δεν μπορώ να κάνω κανέναν να καταλάβει τι συμβαίνει μέσα μου. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ούτε στον εαυτό μου.
- Τι θα λέγατε αν κοιμηθώ λίγο παραπάνω και ξεχάσω όλες αυτές τις ανοησίες.
- Ήταν ζώο αν η μουσική μπορούσε να τον συγκινήσει;
- Ο ήρεμος —πράγματι ο πιο ήρεμος— προβληματισμός μπορεί να είναι καλύτερος από τις πιο μπερδεμένες αποφάσεις.
- Φοβάμαι τον κίνδυνο μόνο εκεί που θέλω να τον φοβάμαι.
- Κανείς εκτός από εμένα δεν μπορεί να με αναγκάσει να κάνω τίποτα, σκέφτηκα μέσα μου.
- Ενδυνάμωσε το μυαλό σου οπουδήποτε και οποτεδήποτε.
- Αν μπορώ να σηκωθώ νωρίς, μπορώ ακόμα να τα καταφέρω στην ώρα μου.
- Τι θα σκεφτεί για μένα ο προϊστάμενος υπάλληλος;
- Όταν ο Γκρέγκορ Σάμσα ξύπνησε ένα πρωινό από κακό όνειρο, βρέθηκε στο κρεβάτι του μεταμορφωμένος σε γιγάντια κατσαρίδα.
- Η αυξανόμενη έλλειψη ενδιαφέροντος για τους άλλους σχεδόν δεν τον εξέπληξε, ενώ προηγουμένως περηφανευόταν που ήταν προσεκτικός.
- Ήταν ακόμα ζωντανός και ένιωθε περίεργη γαλήνη.
- Αλλά τι θα γινόταν τώρα αν όλη η γαλήνη, η άνεση, η ικανοποίηση έφτανε σε ένα φρικτό τέλος;
- Μια εικόνα της ύπαρξής μου… θα έδειχνε έναν άχρηστο ξύλινο πάσσαλο καλυμμένο με χιόνι… με μια ελαφριά κλίση στο έδαφος σε ένα οργωμένο χωράφι στην άκρη μιας απέραντης ανοιχτής πεδιάδας μια σκοτεινή χειμωνιάτικη νύχτα.
- Και για λίγο έμεινε ακίνητος, αναπνέοντας ελαφρά σαν να περίμενε ότι η απόλυτη ανάπαυση θα επανέφερε τα πάντα στην κανονική και απόλυτη κατάστασή τους.
Τζορτζ Όργουελ: Όταν το «για το καλό σας» αρκεί για να σας πάρουν τα πάντα