Η φράση «όλα μού θυμίζουν εσένα» θα μπορούσε να περιγράψει την πιο επίμονη συνήθεια της απουσίας: να δανείζεται τη μορφή των πραγμάτων που έχουμε μπροστά μας. Ένα σπίτι, μια φωτογραφία, τα λουλούδια. Κοιτάζουμε γύρω μας και καταλήγουμε διαρκώς στον ίδιο άνθρωπο, λες και ο κόσμος έχει βαλθεί να μας επιστρέφει εκεί όπου πονάμε.Στο ταβάνι σχήματα τριαντάφυλλα
και σχήματα αράχνη
τα φώτα κίτρινα θαμπά σκοτεινά
μεγάλα ψάρια στους πράσινους βαθιούς τοίχους
καρφωμένα
αίμαη βροχή
και ξάφνου μέσα στα χέρια μου τα μαλλιά της
το σώμα της και τ’ ανοιχτό στόμα της
μακριά βαθιά πάνω στο βουνόκι ο αγέρας διάφανος σαν κρύσταλλο
ρολόγια πέφτουν ολοένα και
σπάζουν πάνω στο πλακόστρωτο
σήμερα ο αγέρας δυνάμωσε ακόμημες στον καθρέφτη φάνηκε έν’ άλλο χέρι
έδερναν τα μεσάνυχτα
μακριά ακουγόταν ένα βογκητό
Όλα όσα βλέπωη νύχτα μού θυμίζει εσένα
ένα μικρό παιδί που κλαίει μου θυμίζει
εσένα
κι ο τάφος μού θυμίζει εσένα
τα ψάρια τα λουλούδια μού θυμίζουν εσέναόλα μού θυμίζουν εσένα
κι όλα τ’ αγαπώ για σένα
6 ταινίες για να αγαπήσεις το φθινόπωρο