Η
Η Ringer είχε γνωρίσει το άλλο μισό των Mitsouko, Chichin, το 1979. Μαζί ξεκίνησαν μια συνεργασία που θα τους πήγαινε από το underground του Παρισιού μέχρι τη διεθνή αναγνώριση. Το ομώνυμο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1984, με παραγωγή του Conny Plank, και σύστησε ένα ντουέτο με αστείρευτη διάθεση για πειραματισμό, αλλά και εξαιρετικό ένστικτο για τη μελωδία. Το avant-garde θέατρο από το οποίο προερχόταν η Ringer παρέμενε παρόν στις εμφανίσεις και τα βίντεό τους. Το 1986, η συνεργασία τους με τον Tony Visconti στο άλμπουμ The No Comprendo έφερε μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια τους: τα Andy, C’est comme ça και Les Histoires d’A. Το άλμπουμ κέρδισε το 1987 το βραβείο Victoires de la Musique, ενώ το ίδιο συνέβη και με το βίντεο του Jean-Baptiste Mondino για το C’est comme ça. Τα τραγούδια αυτά δείχνουν και το εύρος της Ringer: από την παιχνιδιάρικη επιμονή του Andy μέχρι την επιθετικότητα του C’est comme ça και την ικανότητά της να κάνει μια απλή επαναλαμβανόμενη φράση να ακούγεται ταυτόχρονα σαν επιχείρημα, πρόσκληση ή αστείο. Ο κόσμος των Les Rita Mitsouko δεν περιοριζόταν στους δίσκους. Ο Jean-Luc Godard τους συμπεριέλαβε στην ταινία του Soigne ta droite το 1987, ενώ οι συνεργασίες τους τους έφεραν κοντά σε μερικούς από τους πιο ιδιαίτερους μουσικούς της εποχής. Οι Sparks συνεργάστηκαν μαζί τους στο Singing in the Shower, από το Marc & Robert του 1988, μια συνάντηση δύο καλλιτεχνών που ήξεραν καλά να βρίσκουν χαρά στις πιο παράξενες γωνίες της pop. Αργότερα, ο Iggy Pop συμμετείχε στο My Love Is Bad. Ο Chichin πέθανε από καρκίνο το 2007, σε ηλικία 53 ετών, τη χρονιά που οι Les Rita Mitsouko κυκλοφόρησαν το Variéty. Η Ringer συνέχισε να ερμηνεύει τα τραγούδια τους, ενώ παράλληλα ακολούθησε τη δική της solo πορεία, κυκλοφορώντας, μεταξύ άλλων, τα Ring n’ Roll το 2011 και το Chroniques et fantaisies το 2017. Το 2014, με τους Plaza Francia, μαζί με τους Eduardo Makaroff και Christoph H. Müller των Gotan Project, στράφηκε στο tango με το A New Tango Song Book. Τα τελευταία χρόνια επέστρεψε και σε κάτι πιο άμεσο: στον λόγο. Στο L’Érotisme de vivre ερμήνευσε ποιήματα της Alice Mendelson, με τη συνοδεία του πιανίστα Grégoire Hetzel και υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Mauro Gioia. Η κλίμακα είχε αλλάξει, όχι όμως και η περιέργεια. Άλλος ένας συγγραφέας, άλλη μια σκηνή, άλλος ένας τρόπος να δώσει στις λέξεις σώμα. Η Ringer αφήνει πίσω της μια μουσική γεμάτη αντιφάσεις, περιέργεια και όρεξη για ζωή. Μια μουσική που αγαπούσε την ομορφιά, χωρίς ποτέ να ενδιαφερθεί ιδιαίτερα να γίνει «καθωσπρέπει». Κατάφερε να κάνει την εκκεντρικότητα να μοιάζει γενναιόδωρη, σαν κάτι στο οποίο μπορούμε όλοι να συμμετέχουμε. Και ίσως αυτό να είναι τελικά ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της. Ότι μέσα στη φωνή της υπήρχε πάντα χώρος για κάτι απρόβλεπτο. Και για κάτι σταθερά πιο ελεύθερο. Marcia Baïla Είναι το τραγούδι που τους έκανε γνωστούς σε πολύ μεγαλύτερο κοινό. Γράφτηκε στη μνήμη της Moretto, η οποία είχε πεθάνει από καρκίνο, και ένωσε την έκσταση του χορού με το σοκ της απώλειας ενός ανθρώπου που είχε αφιερώσει τη ζωή του στην κίνηση. Η επιτυχία του μετέτρεψε ένα βαθιά προσωπικό πένθος σε δημόσια γιορτή. Και ίσως γι’ αυτό το τραγούδι να αποτελεί σήμερα έναν από τους πιο συγκινητικούς τρόπους για να θυμηθούμε τη Ringer- τρυφερότητα, θυμός και χαρά συνυπάρχουν, χωρίς να χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσά τους. Το βίντεό του, σε σκηνοθεσία του Philippe Gautier, έδωσε στο τραγούδι μια εξίσου εκρηκτική οπτική ταυτότητα. Φυσικά, βοήθησαν σε αυτό και τα μεταφυσικά κοστούμια των Jean Paul Gaultier και Thierry Mugler. Le Petit Train Άσε στην άκρη τον παιχνιδιάρικο ρυθμό. Το τραγούδι αναφέρεται στα τρένα που μετέφεραν τους Εβραίους προς τα στρατόπεδα εξόντωσης, μια ιστορία που συνδεόταν άμεσα και με την εμπειρία του πατέρα της. Το βίντεο, γυρισμένο στη Βομβάη, δείχνει τη Ringer ανάμεσα σε χορευτές με έντονα χρώματα, την ώρα που οι στίχοι μιλούν για ανθρώπους που οδηγούνται στον θάνατό τους. Η αντίθεση ανάμεσα στη χαρά της μουσικής και τη φρίκη των στίχων φέρνει μια κάποια αμηχανία – και ακριβώς εκεί βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό και η δύναμη του τραγουδιού. Η Ringer κατανοούσε πως ακόμη και μια ευχάριστη μελωδία μπορούσε να γίνει ο δρόμος προς κάτι πολύ πιο δύσκολο. C’est comme ça Ένα από τα κομβικά τραγούδια τους. Κυκλοφόρησε το 1986, στο δεύτερο άλμπουμ τους The No Comprendo. Ο στίχος είναι επίτηδες κάπως υπαινικτικός και σουρεαλιστικός. Υπάρχει ένα αίσθημα σωματικής ανησυχίας όπως και η επαναλαμβανόμενη ανάγκη της Ringer να ασχοληθεί με το σώμα και τον εαυτό της. Στο δεύτερο μέρος γίνεται πιο προσωπικό. Και βέβαια υπάρχει το βίντεο του Jean-Baptiste Mondino, που είναι τεράστιο κομμάτι της ιστορίας του τραγουδιού. Ο Mondino, ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους φωτογράφους και σκηνοθέτες της εποχής, το γύρισε με εικόνες που συνδύαζαν τους Rita με computer- generated graphics. Το κλιπ βραβεύτηκε στις Victoires de la Musique το 1987. Singing in the shower Η ιστορία ξεκινά στην αμερικανική περιοδεία των Rita το 1988. Όταν βρίσκονταν στο Λος Άντζελες, οι Sparks εμφανίστηκαν απροειδοποίητα στα καμαρίνια τους. Ήταν ήδη θαυμαστές ο ένας της μουσικής του άλλου. Η Ringer έχει περιγράψει ότι στην αρχή υπήρχε μια αμηχανία, επειδή οι δύο πλευρές εκτιμούσαν πολύ η μία την άλλη, αλλά γρήγορα «έσπασε ο πάγος». Οι Sparks τους πρότειναν να γράψουν τραγούδια ειδικά για αυτούς. Έτσι προέκυψε η συνεργασία που έδωσε τρία τραγούδια στο Marc & Robert: το «Hip Kit», το «Live in Las Vegas» και το «Singing in the Shower» – ένα ερωτικό ντουέτο αρκετά camp και παιχνιδιάρικο, για ένα ζευγάρι που έχει κλειστεί στον δικό του μικρό κόσμο. Η ίδια η Ringer είχε εξηγήσει τότε ότι οι Sparks έγραψαν το τραγούδι για ένα ζευγάρι εθισμένο στο να κάνει έρωτα στο ντους. «Δεν μπορούν να το αποχωριστούν». Και αυτό εξηγεί αρκετά τους στίχους με το νερό, τον ατμό, τα γυμνά σώματα, το «dirty and clean», τα καυτά φιλιά και τη φαντασίωση ότι μπορούν να μείνουν εκεί για ένα εκατομμύριο χρόνια, έξω από τον υπόλοιπο κόσμο. Το τραγούδι απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη διεθνή προβολή όταν συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας του Ridley Scott Black Rain (1989), με τον Michael Douglas και τον Andy García. Ήταν επίσης μεγάλη εμπορική επιτυχία στη Γαλλία. Les amants Μια γυναίκα περιμένει τη νύχτα τον άντρα της, αυτός όμως τριγυρνά μέχρι το ξημέρωμα στο λιμάνι. Κάποια στιγμή τον ψάχνει και ανακαλύπτει ότι είναι εκεί για να χαρεί τις αγκαλιές άλλων αντρών. Ένα τραγούδι που παίζει με την απιστία, την επιθυμία, τη σεξουαλική ταυτότητα και την ιδέα ότι καμιά ερωτική σχέση δεν χωράει εύκολα στα συμβατικά της όρια. Το τραγούδι κρύβει όμως και μια άλλη ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο σκηνοθέτης Léos Carax είχε ζητήσει από τους Rita Mitsouko να γράψουν μουσική για την ταινία του Les Amants du Pont-Neuf . Η συνεργασία ξεκίνησε, τελικά όμως έμεινε ένα τραγούδι και όχι ένα soundtrack. Το κλιπ σκηνοθέτησε ο μόνιμος της παρέας, ο Jean-Baptiste Mondino Αυτά είναι τα πολύ αγαπημένα μου
