Από τα τραγούδια της για τις φωνές του Γιάννη Κότσιρα, της Άλκηστης Πρωτοψάλτη, της Ελευθερίας Αρβαντικάκη, της Έλλης Πασπαλά και της Νατάσας Θεοδωρίδου μέχρι τις υπέροχες μελωδίες της για αγαπημένες ταινίες, όπως η «Πολίτικη Κουζίνα» αλλά και το θέατρο και την τηλεόραση, οι βαθιά συναισθηματικές μουσικές εικόνες και οι ήχοι του βιολιού της μάς συνοδεύουν για τρεις περίπου δεκαετίες.
Τα έντονα συναισθήματα που γεννούν η μουσική και οι δεξιοτεχνικές ερμηνείες της θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν όσοι βρεθούν την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου
Λίγες ημέρες πριν τη μεγάλη συναυλία σας στον Λυκαβηττό ποιες είναι οι εικόνες, οι αναμνήσεις, τα συναισθήματα που έχετε από αυτό το ιδιαίτερο σημείο της Αθήνας;
Ο Λυκαβηττός δεν είναι για εμένα απλώς ένα θέατρο, αλλά ένα κομμάτι της νιότης μου. Εκεί έζησα καλοκαίρια με παρέες, γέλια, καλοκαίρια γεμάτα μουσικές από αγαπημένα ελληνικά και ξένα συγκροτήματα, και στιγμές κάτω από τον αττικό ουρανό. Κάθε φορά που γυρίζω εκεί, θυμάμαι ξανά τον εαυτό μου ξέγνοιαστο με τους φίλους μου. Γι’ αυτό κι αυτή τη φορά έχω ακόμη πιο μεγάλη χαρά γιατί θα βρεθώ εκεί για τη συναυλία μου.
Τι θα ακούσουμε από σας αυτή τη φορά στον Λυκαβηττό;
Αν σας ζητούσα να επιλέξετε τρεις μόνον πόλεις του κόσμου που έχουν επηρεάσει τη μουσική σας ποιες θα ήταν αυτές;
Είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω μόνο τρεις. Θα έλεγα την Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη και την Αλεξάνδρεια . Η καθεμία για διαφορετικό λόγο. Η Αθήνα είναι η ζωή μου, οι μνήμες μου. Η Κωνσταντινούπολη έχει αυτή την Ανατολή που πάντα με γοήτευε και με συγκινούσε. Και η Αίγυπτος έχει ένα χρώμα, μια ένταση, μια ψυχή που με άγγιξε βαθιά. Οι πόλεις για μένα δεν είναι μόνο τόποι. Είναι ήχοι, άνθρωποι, μυρωδιές, εικόνες, μνήμες.
Τι είναι αυτό που μπορεί να ωθήσει ένα μικρό κορίτσι που μεγαλώνει στην επαρχία να θέλει να μάθει βιολί; Πώς μπήκε σε σας το μικρόβιο της μουσικής;
Μεγάλωσα μέσα στη μουσική. Ο πατέρας μου είχε κινηματογράφο και από πολύ μικρή ήρθα σε επαφή με τις ταινίες και τις μουσικές τους. Όταν πήγαμε με τα αδέλφια μου στο ωδείο, ήμουν περίπου έξι χρονών και διάλεξα το βιολί. Μου άρεσε ο ήχος του. Μου θύμιζε κάτι ζωντανό, κάτι σαν ανθρώπινη φωνή. Και από εκεί και πέρα το βιολί έγινε κομμάτι της ζωής μου.
Και η σύνθεση πώς προέκυψε; Ήταν μια εσωτερική ανάγκη που εκφράστηκε αυθόρμητα;
Πόσο δύσκολο είναι να κερδίσεις το ακροατήριο μιας συναυλίας μόνο με μελωδίες, χωρίς λόγια; Πού βασίζετε εσείς την επικοινωνία με το κοινό σας;
Η μουσική δεν χρειάζεται πάντα λόγια για να μιλήσει. Μπορεί μια μελωδία να σου θυμίσει μια ιστορία, έναν άνθρωπο, ένα ταξίδι, μια παλιά αγάπη, μια στιγμή που έχεις ζήσει και που θα ήθελες να ζήσεις. Εκεί βρίσκεται η δύναμή της. Εγώ βρισκω την αλήθεια πάνω στη σκηνή. Παίζω τη μουσική μου όπως την αισθάνομαι. Και πιστεύω ότι όταν είσαι αληθινός, αυτό φτάνει και στον άλλον.
Προσφάτως, με αφορμή μια συναυλία του Γιάννη Πάριου, ξεκίνησε μια δημόσια συζήτηση σχετικά με το αν οι καλλιτέχνες πρέπει να αποσύρονται από τη σκηνή από μια ηλικία και μετά. Ποια είναι η γνώση σας πάνω σε αυτό το θέμα;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει ηλικία για την τέχνη. Υπάρχει μόνο η ανάγκη και η δυνατότητα του ανθρώπου να συνεχίσει να δημιουργεί και να επικοινωνεί. Η σκηνή είναι ένας ζωντανός οργανισμός και ο κάθε καλλιτέχνης ξέρει αν μπορεί και αν θέλει να βρίσκεται πάνω σε αυτήν. Δεν θα έβαζα ποτέ έναν αριθμό ως όριο. Και ειδικά μιλώντας για τον Γιάννη Πάριο, είναι ένας καλλιτέχνης με μεγάλη ιστορία και έχει προσφέρει πολλά στο ελληνικό τραγούδι. Άλλωστε, η μουσική δεν μετράει τη ζωή με χρόνια. Τη μετράει με συναισθήματα, με εμπειρίες, με αυτά που έχεις ακόμη να πεις. Και όσο ένας καλλιτέχνης έχει κάτι να δώσει και υπάρχει ένας άνθρωπος απέναντί του που θέλει να τον ακούσει, νομίζω ότι αυτή η σχέση πρέπει να μπορεί να συνεχίζεται.
Συνέντευξη στην Αναστασία Κουκά