
Λίγοι έλληνες εικαστικοί έχουν κινηθεί με τόση άνεση ανάμεσα σε διαφορετικά μέσα, υλικά και αφηγηματικές φόρμες όσο ο Αλέξανδρος Ψυχούλης
-Για να μείνω λίγο ακόμη στο αυτοβιογραφικό σας κείμενο (που βρήκα συναρπαστικό), μου έκανε μεγάλη εντύπωση η φωτογραφία με την οποία ξεκινά: («Οικογενειακή φωτογραφία με νεκρό τσακάλι στο Νότιο Πήλιο», 1970), τραβηγμένη σε μια περίοδο της ζωής σας που δεν θυμάστε καθόλου. Σας εντυπωσίασε περισσότερο η ίδια η εικόνα ή η επιλογή των οικείων σας να τη φωτογραφίσουν και να τη διατηρήσουν μαζί με τα υπόλοιπα οικογενειακά στιγμιότυπα;
Ο μπαμπάς ήταν ιδιόρρυθμος. Προσπαθούσε με κάθε τρόπο να μας εξοικειώσει με την ιδέα του θανάτου. Δεν εξηγείται αλλιώς πως το νεκρό τσακάλι που βρίσκουμε στην άσφαλτο καθώς επιστρέφουμε από τις διακοπές μας, είναι γι’ αυτόν ένα υπέροχο σημείο για να φωτογραφηθούμε οικογενειακά. Ήθελε να απαθανατίσουμε το θάνατο ανάμεσά μας. Είναι η πιο αλλόκοτη και σπουδαία οικογενειακή μας φωτογραφία.
Μπορώ να διαβάσω τις σχέσεις μας μέσα απ’ αυτή την εικόνα. Η αδελφή μου στέκεται προκλητικά ατάραχη πάνω από το πτώμα ενώ εγώ είμαι φανερά τρομοκρατημένος και αμήχανος. Η σκηνή φωτογραφίζεται από τη μητέρα μου η οποία αφήνει τη μεγάλη σκιά της να πέσει πάνω στο νεκρό τσακάλι κάνοντας την εικόνα του θανάτου πιο υποφερτή.
Κρατάω πάντα χώρο μέσα μου για την ψυχή αυτού του τσακαλιού.
-Σε έναν επισκέπτη της Δημοτικής Πινακοθήκης Χανίων που έρχεται για πρώτη φορά -συνειδητά έστω- σε επαφή με το έργο σας, θα προτείνατε να παρακολουθήσει κάποια ξενάγηση ή θεωρείτε πιο γόνιμο να χαθεί αρχικά στο εικαστικό σας σύμπαν με έναν ανεξερεύνητο και ακαθοδήγητο τρόπο;
Οι υπέροχοι ξεναγοί της έκθεσης δεν εξηγούν τα έργα, μιλούν περισσότερο για τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν, λένε κάποιες παράπλευρες ιστορίες. Ωστόσο θεωρώ απαραίτητο η πρώτη βόλτα του επισκέπτη να γίνει κατά μόνας.
Διαβάστε επίσης:
Αλέξανδρος Ψυχούλης – Κινδύνεψα μόνο από ανεξέλεγκτες σκέψεις: Έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων


