Από τον «Πεταλούδα» μέχρι τον «Σπάρτακο»
Ο πόλεμος τελείωσε, όχι όμως και η υστερία. Αυτή τη φορά βρέθηκε ένας άλλος εχθρός και αυτός ήταν η Σοβιετική Ένωση, η οποία, λόγω και της αποφασιστικής και καθοριστικής συμβολής της στη νίκη των Συμμάχων, είχε εξέλθει ενισχυμένη από τον πόλεμο. Έτσι, τον Ιούλιο του 1946, ενώ η Αμερική έμπαινε στην ψυχροπολεμική περίοδο, ο εκδότης του πασίγνωστου κινηματογραφικού περιοδικού «The Hollywood Reporter», Μπιλ Γουίλκερσον, σε άρθρο του με τίτλο «A Vote for Joe Stalin» κατονόμασε προσωπικότητες του Χόλιγουντ ως υποστηρικτές ή συμπαθούντες του κομμουνισμού, ανάμεσά τους και τον Ντάλτον Τράμπο, δίνοντας ουσιαστικά το έναυσμα για το κυνήγι μαγισσών στο Χόλιγουντ.
Μάλιστα, με αφορμή το πρώτο του Όσκαρ για την ταινία «The Brave One», το 1957, όταν ο πραγματικός σεναριογράφος δεν εμφανίστηκε στην τελετή, η κοσμικογράφος του Χόλιγουντ και αντικομμουνίστρια Χέντα Χόπερ ξεκίνησε εκστρατεία για την αποκάλυψη των σεναριογράφων που εργάζονταν κρυφά, σε συνεργασία με τα στούντιο.
Στο Μεξικό, που αποδείχτηκε καταφύγιο για πολλούς κυνηγημένους, έγραψε ορισμένα από τα καλύτερα σενάριά του, τα οποία διακρίνονταν για την αγάπη του για τους αδύναμους, την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων, το αντιπολεμικό τους πνεύμα, αλλά και τις πνευματώδεις ατάκες και το πολιτικό σχόλιο.
Κορυφαία στιγμή ήταν το σενάριο για την ρομαντική κομεντί του σκηνοθέτη Γουίλιαμ Γουάιλερ, «Διακοπές στη Ρώμη», με τον Γκρέκορι Πεκ και την ανερχόμενη τότε Όντρεϊ Χέπμπορν, η οποία έγινε σύντομα σταρ παγκόσμιας εμβέλειας. Η σκηνοθεσία και το βραβευμένο με Όσκαρ σενάριο του Τράμπο χάρισαν στο κοινό ένα μελαγχολικό ρομάντζο και ένα αθάνατο φινάλε.
Αποκατάσταση
Ο Ντάλτον Τράμπο πρόλαβε να δει το όνομά του να αποκαθίσταται πλήρως, με την επανένταξή του στην Ένωση Σεναριογράφων Αμερικής. Εκεί, σε μια ιστορική ομιλία του, αναφερόμενος στον Μακαρθισμό, υποστήριξε ότι «δεν υπήρχαν απλοϊκοί ήρωες ή προδότες, αλλά μόνο θύματα ενός συλλογικού παραληρήματος φόβου».