Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Unsplash
Pexels
Ο αναγνώστης που διαβάζει στο μετρό, πριν κοιμηθεί ή στις διακοπές του δεν έχει κανέναν λόγο να μετατρέψει την ανάγνωση σε δοκιμασία αντοχής και φυσικά δεν χρωστά την ολοκλήρωση ούτε στο βιβλίο ούτε στον συγγραφέα. Μπορεί να το αφήσει, να επιστρέψει μελλοντικά, ακόμα και να το τοποθετήσει στο νέο ψηφιακό ράφι του Goodreads. Υπάρχουν βέβαια και τα άτομα που δεν θέλουν να αφήνουν τίποτα στη μέση.
Ένα από τα πιο κλασικά σχόλια κάτω από τις δημοσιεύσεις που ασχολούνται με το δίλημμα «το αφήνω ή συνεχίζω» είναι φυσικά πως «η ζωή είναι μικρή». Το ίδιο πιστεύει και η Μίνα, η οποία το τελευταίο διάστημα άφησε τέσσερα βιβλία στην άκρη. «Δεν με κράτησαν καθόλου», λέει στο Βήμα. «Στην αρχή ένιωσα τύψεις, αλλά μόλις άφησα το πρώτο πήραν σειρά και τα υπόλοιπα. Η ζωή είναι μικρή, αλλά μπορώ να πω ότι με ακολουθούν ακόμα λίγες τύψεις».
Ο Γιώργος, από την άλλη, θα βάλει τα δυνατά του και θα συνεχίσει την ανάγνωση ακόμα κι αν ένα βιβλίο δεν τον ενθουσιάζει ιδιαίτερα. «Υποθέτω πως λυπάμαι όλη αυτή την προσπάθεια που έχει προηγηθεί. Αν πρόκειται για σύσταση από φίλο που εμπιστεύομαι, συνεχίζω να ελπίζω ότι αυτό το βιβλίο θα δείξει την αξία του στην πορεία. Αν δε μου αρέσει, μια πιθανή πρώτη αιτιολόγηση στο μυαλό μου είναι πως φταίω εγώ. Πως σε κάτι υστερώ και δεν μπορώ να το “καταλάβω”, να το εκτιμήσω. Άρα επιμένω».
Ένα από τα βιβλία που διάβασε στις καλοκαιρινές του διακοπές ο Γιώργος ήταν οι «Τροχιές» της Σαμάνθα Χάρβεϊ. «Το βρήκα σπουδαίο, αλλά η ανάγνωσή του ήταν βασανιστική. Διάβασα στην αρχή 70 σελίδες και αποφάσισα να το τελειώσω. Ήταν από τα βιβλία που καταλαβαίνω πως είναι καλά, αλλά εμένα δεν μου ταιριάζουν».
· Ο φόβος που προκαλούν τα μεγάλα βιβλία και «Η χερσόνησος με τα άδεια σπίτια»
Οι τύψεις δεν είναι για όλους, σίγουρα όχι για τον Κώστα που όπως λέει στο Βήμα «πλέον αφήνω βιβλία στη μέση πολύ εύκολα. Κάποια καταλαβαίνω ότι δεν είναι καλά ενώ κάποια άλλα βλέπω ότι έχουν λογοτεχνική αξία αλλά ίσως δεν είναι η ώρα τους. Θα τα αφήσω με ένα σελιδοδείκτη και μπορεί να τα προσπαθήσω άλλη φορά».
Η Ντανιέλα έχει βρει έναν δικό της τρόπο να αντιμετωπίζει τα βιβλία που δεν της κάνουν «κλικ». Αν είναι σύγχρονη λογοτεχνία, σταματάει, ειδικά όταν νιώσει πως εξυπηρετεί περισσότερο την μόδα της εποχής με γνωστά τσιτάτα παρουσιασμένα σαν υψηλή κριτική ματιά. Και δεν μετανιώνει καθόλου.
Αν είναι κλασική λογοτεχνία, όμως, σπάνια την παρατάει. «Ομολογώ ότι εκεί είμαι επηρεασμένη και από δηλώσεις τύπου “άχαστο” και επειδή την λατρεύω συνολικά. Αν δω ότι δεν τραβάει, λόγω ενοχών και ψυχαναγκασμού θα κάνω ένα μικρό διάλειμμα και θα επανέλθω για να το ολοκληρώσω».
Τέλος, ο Αντώνης θεωρεί πως έχει «ένα είδος OCD μ’ αυτό. Αν ξεκινήσω ένα βιβλίο θα το τελειώσω, ακόμα και αν δεν μου αρέσει. Τις περισσότερες φορές η γνώμη μου δεν αλλάζει, αλλά υπάρχουν και δύο – τρεις περιπτώσεις που το βιβλίο ανέτρεψε τις αρχικές μου εντυπώσεις και ένιωσα – ας πούμε – δικαιωμένος που το τελείωσα. Δεν είναι ενοχή αυτό που αισθάνομαι αν το αφήσω στη μέση, πιο πολύ το νιώθω σαν εκκρεμότητα. Ομολογώ, βέβαια, ότι τώρα τελευταία, λόγω παιδιού και της έλλειψης χρόνου που συνεπάγεται η παρουσία του, έχω αφήσει κάποια βιβλία, αλλά α) Τα άφησα νωρίς, διάβασα τις πρώτες 10-20 σελίδες, οπότε δεν είναι ακριβώς μισοδιαβασμένα και β) Ήταν βιβλία που έπρεπε να τους ρίξω μια ματιά για επαγγελματικούς λόγους, επειδή έπρεπε να κάνω συνέντευξη με τον/την συγγραφέα τους, όχι επιλογές μου».
Για κάποιους από εμάς, το να εγκαταλείπουμε ένα βιβλίο θα βαραίνει πάντα τη συνείδησή μας. Για κάποιους άλλους, «η ζωή είναι μικρή», δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να το αφήνουμε στην άκρη. Η επίγνωση των προσωπικών μας αναγνωστικών ορίων και η ικανότητα να παραμένουμε ανοιχτοί στο ενδεχόμενο να επιστρέψουμε κάποτε σε αυτό, βοηθούν στην τελική απόφαση. Αλλά ποια είναι αυτή τελικά; Αφήνουμε ή όχι ένα βιβλίο όταν δεν μας αρέσει;
Τι μαρτύριο! Κάποιος να κλείσει την πόρτα.