Στη «Σιωπή του έρωτα» ο Όσκαρ Ουάιλντ αγγίζει εκείνο το σημείο όπου ο έρωτας ξεπερνά τη γλώσσα και μετατρέπεται σε βάρος άφωνο, σε μια εμπειρία τόσο πυκνή που τα λόγια χάνουν τη μουσική τους και μένει μόνο η αίσθηση της απώλειας.διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται
στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει
ούτε ένα τραγούδι από το αηδόνι
έτσι η ομορφιά σου μου σφραγίζει τα χείλη
και κάνει παράφωνα για μένα τα πιο όμορφα τραγούδιαπερνά ο άνεμος με τα ορμητικά του φτερά
και σπάει τα καλάμια με τα δυνατά φιλιά του
που αυτά μόνο, μπορούν να γίνουν όργανα τραγουδιού
έτσι τα ορμητικά μου πάθη, παραδέρνουν συνέχεια μέσα μου
και η τόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβήγιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη
πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος
και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε
εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία
κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια
φιλιά που δεν σου έδωσα, τραγούδια που δεν σου είπα…
Η κατάθεση της Μάγια Αγγέλου: «Με το στρεβλό σου ψέμα το πικρό…»