Λίγα λόγια για τον Ίρβιν Γιάλομ;
- Ιδιότητα: Αμερικανός ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, συγγραφέας και ένας από τους θεμελιωτές της Υπαρξιακής Ψυχοθεραπείας.
- Το Βιβλίο («Η μάνα και το νόημα της ζωής»): Μια σειρά από ημι-αυτοβιογραφικά διηγήματα, όπου ο Γιάλομ ξεκινά από τον δικό του εφιάλτη να ζητά την επιδοκιμασία της νεκρής πια μητέρας του για να εξερευνήσει πώς οι πρώτοι μας δεσμοί καθορίζουν ολόκληρη τη ζωή μας.
- Η Θεραπευτική του Φιλοσοφία: Απορρίπτει το παλιό μοντέλο του «αποστασιοποιημένου» αναλυτή. Πιστεύει στη «διαυποκειμενικότητα», δηλαδή στη δημιουργία μιας αυθεντικής, ανθρώπινης σχέσης μεταξύ δύο ισότιμων ταξιδιωτών της ζωής.
Δε χρειάζονται τέλειοι γονείς, χρειάζονται … – Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ και το έλλειμμα συναισθηματικής παρουσίας
Ποιο είναι, στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο παράδοξο της γονεϊκότητας; Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ένας «καλός γονιός» είναι εκείνος που καταφέρνει να κρατάει την οικογένεια πάντα ενωμένη γύρω από το ίδιο τραπέζι. Ο Ίρβιν Γιάλομ, στο εμβληματικό του βιβλίο «Η μάνα και το νόημα της ζωής», αποδομεί αυτή την αντίληψη με μια αλήθεια που συχνά προκαλεί αμηχανία: η πραγματική επιτυχία ενός γονιού δεν μετριέται από το πόσο κοντά κρατάει τα παιδιά του, αλλά από το πόσο έτοιμα τα κάνει να νιώθουν ώστε να μπορέσουν να φύγουν.
7 αποφθέγματα του Ίρβιν Γιάλομ – «Η μάνα και το νόημα της ζωής».
1.«Τα παιδιά που έχουν στερηθεί τον δεσμό αγάπης με τη μητέρα, δεν μπορούν να αναπτύξουν τη στοιχειώδη αυτοπεποίθηση που χρειάζονται για να αγαπήσουν τον εαυτό τους ή για να πιστέψουν ότι οι άλλοι θα μπορούσαν να τους αγαπήσουν ή για να αγαπήσουν τη ζωή.»
2.«Εξηγώ στους ασθενείς μου ότι τα κακοποιημένα παιδιά συχνά δυσκολεύονται να αποκολληθούν από τις δυσλειτουργικές οικογένειές τους, ενώ τα παιδιά που μεγαλώνουν με καλούς, στοργικούς γονείς αντιμετωπίζουν πολύ λιγότερες συγκρούσεις. Άλλωστε, δεν είναι αυτό το καθήκον ενός καλού γονιού, να βοηθήσει το παιδί του να φύγει από το σπίτι;»
3.«Μισώ το γεγονός ότι έχει εισχωρήσει τόσο βαθιά στο μυαλό μου που δεν μπορώ να την ξεριζώσω. Και πάνω απ’ όλα, μισώ το γεγονός ότι στο τέλος της ζωής μου νιώθω υποχρεωμένος να ρωτήσω: «Πώς τα πήγα, μαμά;»
4.«Στην πραγματικότητα, βρήκαμε ισχυρές ενδείξεις ότι πολλές από τις χήρες που είχαν τους καλύτερους γάμους πέρασαν τη διαδικασία του πένθους και της αποσύνδεσης πιο εύκολα από όσες είχαν ζήσει μια σχέση με έντονες συγκρούσεις. (Η εξήγηση για αυτό το παράδοξο, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται στη «μετάνοια»: για όσους είχαν περάσει τη ζωή τους παντρεμένοι με το λάθος πρόσωπο, το πένθος ήταν πιο περίπλοκο, επειδή έπρεπε να θρηνήσουν και για τον εαυτό τους, για τα πολλά χαμένα χρόνια της ζωής τους).»
5.«Στη δουλειά μου έμαθα ότι οι άνθρωποι που φοβούνται περισσότερο τον θάνατο είναι αυτοί που πλησιάζουν σε αυτόν έχοντας ζήσει πολύ χωρίς να ζήσουν πραγματικά.
6.«Οι άνθρωποι αγαπούν τον εαυτό τους όταν βλέπουν μια εικόνα του εαυτού τους που τους αγαπά να αντανακλάται στα μάτια κάποιου που τους νοιάζεται πραγματικά».
7.«Η θεραπεία είναι μια σχέση δύο ατόμων που απαιτεί αλληλεπίδραση και εξερεύνηση αυτής της αλληλεπίδρασης· είναι απαραίτητα τα πραγματικά συναισθήματα και η αμοιβαία αποκάλυψη των συναισθημάτων που προκαλούνται κατά τη θεραπευτική αλληλεπίδραση. Σήμερα, πολλά προοδευτικά ψυχαναλυτικά ιδρύματα έχουν εγκαταλείψει το παλιό μοντέλο της κενής οθόνης υπέρ ενός νέου μοντέλου – της πραγματικής σχέσης μεταξύ δύο ατόμων και έχουν δημοσιεύσει κλινικές έρευνες για αυτό το φαινόμενο την «διαυποκειμενικότητα» ή την «ψυχολογία των δύο ατόμων» που είναι πλέον κοινός τόπος στην επαγγελματική βιβλιογραφία».
Όταν μιλούν άσχημα για σένα, ο Πλάτωνας σου δίνει αυτή την απάντηση