Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Photo Credits: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΟΥΤΣΙΟΣ
Στην παράσταση υπογράφετε τη μουσική σύνθεση, τον σχεδιασμό ηχοτοπίων και τη μουσική διδασκαλία, ενώ παίζετε ζωντανά επί σκηνής μαζί με άλλους δύο μουσικούς. Πώς δουλέψατε πάνω στο κείμενο;
Με τον “Ίωνα” η πρόκληση δεν ήταν να ντύσουμε μουσικά το κείμενο, αλλά να ακούσουμε τι ζητούσε το ίδιο το έργο. Η μουσική γράφτηκε οργανικά μέσα από τις πρόβες, σε συνεχή διάλογο με τον Θωμά Μοσχόπουλο και τους ηθοποιούς.
Δουλέψαμε πολύ πάνω στη μουσικότητα του λόγου, ιδιαίτερα με τον Χορό, ώστε η φωνή, ο ρυθμός και τα ηχοτοπία να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της δραματουργίας. Το έργο μεταβάλλεται διαρκώς, ισορροπώντας ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό και η μουσική ακολουθεί ακριβώς αυτή τη διαδρομή.
Ο θεατής θα συναντήσει διαφορετικούς ηχητικούς κόσμους και επιρροές, από την punk rock και την trip-hop, τη metal και τη folk, μέχρι αφαιρετικά, αρχέγονα ηχητικά μοτίβα. Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση αυτού του ηχητικού σύμπαντος έπαιξαν και οι δύο μουσικοί της παράστασης, ο ντράμερ Νικόλας Τσαγγάρης και ο πολυοργανίστας Ζήνωνας Οικονομίδης, οι οποίοι έφεραν το προσωπικό τους στίγμα στη δημιουργική διαδικασία.
Εμφανιστήκατε πέρυσι στο Glastonbury Festival. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Το Glastonbury είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσικά φεστιβάλ στον κόσμο, αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι υπήρχε πραγματικά χώρος για κάθε είδους μουσική, αισθητική και διαφορετικό κοινό. Κάθε χρόνο δέχεται περίπου 210.000 επισκέπτες και καταφέρνει να φιλοξενεί αμέτρητους διαφορετικούς καλλιτεχνικούς κόσμους. Είναι όπως να βρίσκεσαι σε πενήντα διαφορετικά φεστιβάλ ταυτόχρονα. Πραγματικά δεν νομίζω ότι έχω ξαναδεί στη ζωή μου τόσο πολύ κόσμο συγκεντρωμένο σε ένα μέρος.
Το φεστιβάλ λειτουργεί και ως ένα πολύ σημαντικό showcase. Οταν εμφανίζεσαι εκεί, τις περισσότερες φορές δεν σε γνωρίζει κανείς, οπότε έχεις την ευκαιρία να παρουσιάσεις τη δουλειά σου σε ένα εντελώς νέο κοινό. Προσωπικά έδωσα τρεις συναυλίες σε διαφορετικές σκηνές.
Η φιλοξενία των ανθρώπων του φεστιβάλ ήταν πραγματικά άψογη και συνέβαλε ώστε όλη η εμπειρία να είναι ακόμη πιο ξεχωριστή. Παρόλο που είχα επαγγελματικές υποχρεώσεις, κατάφερα να ζήσω το φεστιβάλ από την αρχή μέχρι το τέλος και να δω συναυλίες. Ξεχωρίζω σίγουρα τις εμφανίσεις των Glass Beams και της Μπεθ Γκίμπονς, που μου άρεσαν πάρα πολύ.
Τι άλλο απασχολεί τη σκέψη σας αυτή την περίοδο πέραν της τέχνης;
Πέρα από την τέχνη, αυτό που με απασχολεί περισσότερο τα τελευταία χρόνια είναι η κοινότητα. Ζω στη Βάβλα, ένα μικρό χωριό στα ορεινά της Κύπρου με πενήντα μόνιμους κατοίκους και είμαι πραγματικά περήφανη που το αποκαλώ σπίτι μου. Η ζωή εκεί μου θύμισε πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζεις τους ανθρώπους γύρω σου, να βοηθά ο ένας τον άλλον και να νιώθεις ότι ανήκεις κάπου.
Μέσα σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο πολύπλοκος, νιώθω ότι τα χωριά έχουν κάτι πολύ σημαντικό να μας διδάξουν. Από αυτή τη σκέψη γεννήθηκε και το The Open Nest Company, η εταιρεία που δημιουργήσαμε μαζί με τον σύντροφό μου, καλλιτέχνη και παραγωγό Λευτέρη Μουμτζή. Φιλοξενούμε residencies, retreats και εργαστήρια και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο συνάντησης, όπου άνθρωποι από διαφορετικές χώρες και διαφορετικά πεδία μπορούν να γνωριστούν, να ανταλλάξουν ιδέες και να δημιουργήσουν μαζί.
Oι μικρές κοινότητες δεν ανήκουν στο παρελθόν. Αντίθετα, πιστεύω πως έχουν πολλά να μας δείξουν για το μέλλον και για το πώς μπορούμε να ζούμε πιο ανθρώπινα ο ένας δίπλα στον άλλον.