Emily Blunt: Πώς ο περιορισμένος καθαρός χρόνος εμφάνισης σκότωσε τις ελπίδες της για Όσκαρ στην ταινία «Oppenheimer»Δεξιά η Εμιλυ Μπλαντ στο ρόλο της γραμματέως στο Ο Διάβολος Φοράει Πράντα‘Εμιλυ Μπλαντ, O Διάβολος φοράει Πράντα (2006)‘Εμιλυ Μπλαντ
Τα επόμενα χρόνια στράφηκε προς ανεξάρτητες αμερικανικές ταινίες, όπου κέρδισε διθυραμβικές κριτικές για την ερμηνεία της δίπλα στην Έιμι Άνταμς στην ταινία «Your Sister’s Sister» (2011), στην ταινία «Salmon Fishing in the Yemen» (2011) και στην ταινία «The Five-Year Engagement» (2012). Δυστυχώς, αυτές ήταν επίσης ταινίες που έκαναν πρεμιέρα ακριβώς τη στιγμή που το ενδιαφέρον του κοινού για το είδος αυτό άρχιζε να εξασθενεί.
Όμως ήταν η ταινία Looper (2012) χάραξε μια σαφή πορεία για την Έμιλι Μπλαντ. Μέχρι τότε, οι ταινίες δράσης δεν αποτελούσαν επιλογή για εκείνη. Ο λαμπρά δομημένος ρόλος, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Rian Johnson, με πρωταγωνιστές τους Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ και Μπρους Γουίλις την παρουσίασε ως μια σκληρή αγρότισσα από το Κάνσας και ανύπαντρη μητέρα που ξέρει να χειρίζεται ένα κυνηγετικό όπλο. Με τη σειρά της, η ίδια προσέδωσε στην ταινία εκείνη τη ζεστή ανθρώπινη πινελιά που δεν κατάφεραν να προσδώσουν οι άνδρες πρωταγωνιστές.
Το 2015, η Έμιλι Μπλαντ απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα μετά τον γάμο της το 2010 με τον Αμερικανό σταρ των κωμικών σειρών Τζον Κρασίνσκι. Το Χόλιγουντ ήταν πλέον η πατρίδα της, όπου η καριέρα της συνεχίστηκε με νέες ταινίες-υπερπαραγωγές όπως «The Huntsman: Winter’s War» (2016) και «The Girl on the Train» (2016). Αν και οι ταινίες αυτές σημείωσαν σχετικά υψηλά εισιτήρια, ήταν στην ταινία «A Quiet Place» (2018) που η ηθοποιός μας εξέπληξε και πάλι με μια πολύ έντονη σκηνή τοκετού. Η συνέχεια που ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα, σύμφωνα με πληροφορίες, απέφερε περισσότερα έσοδα αλλά λιγότερο δράμα. Και μόλις την περασμένη άνοιξη, η ταινία απέκτησε μια τρίτη συνέχεια στις αίθουσες με τίτλο «A Quiet Place: Day One»
Τη σκηνοθεσία της τριλογίας έχουν αναλάβει ο σύζυγός της, Τζον Κρασίνσκι. Το πιο εκπληκτικό στοιχείο σχετικά με την Έμιλι Μπλαντ είναι ίσως το γεγονός ότι, παρά τα πολλά βραβεία και την υποψηφιότητα για Όσκαρ, δεν έχει ποτέ πρωταγωνιστήσει σε ταινία υπερηρώων. Αυτό, όμως, λέει πολλά για την ποιότητά της ως ηθοποιού.
Το γεγονός ότι η Μπλαντ έχει αποφέρει σχεδόν 2 δισεκατομμύρια δολάρια ως ηθοποιός χωρίς να έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινία υπερηρώων αποδεικνύει την ελκυστικότητά της στο box office. Επομένως, θα ήταν κακή επιχειρηματική κίνηση να την κρατήσουν εκτός του χώρου των μπλογκμπάστερ. “Δεν θα την βγάλουν εύκολα από τη μέση, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει έλλειψη ιστοριών για τη μεγάλη οθόνη στις οποίες οι γυναίκες να μπορούν να προσφέρουν κινηματογραφική δυναμική”, λέει η κριτικός κινηματογράφου Χάνα Φλιντ. Ονειρεύεται να δει την Έμιλι Μπλαντ σε μια ταινία δράσης χωρίς άνδρα πρωταγωνιστή. «Θα ήθελα πολύ να τη δω να χρησιμοποιεί τη δύναμη της ως σταρ για να υποστηρίξει γυναίκες σκηνοθέτιδες που προσπαθούν να εισχωρήσουν στον χώρο των εμπορικών επιτυχιών.»
Πάντως υπήρξε εντυπωσιακή παρουσία ως η γερμανοαμερικανίδα βοτανολόγος Κίττυ, σύζυγος του Οπενχάιμερ στην ομώνυμη ταινία σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν. Πολλοί είπαν ότι κακώς δεν τιμήθηκε με όσκαρ, αλλά,,, «Υπήρχε κάτι φευγαλέο, άγριο και αντικομφορμιστικό πάνω της. Ήταν η εποχή των στρεβλώσεων για τις γυναίκες, καθώς προσπαθούσαν να γίνουν οι τέλειες νοικοκυρές. Αλλά η Κίττυ ήταν απαίσια μητέρα και δεν ήταν πολύ καλή νοικοκυρά, και δεν είχε καμία επιθυμία να γίνει», λέει η Μπλαντ, μεταξύ άλλων, στην εφημερίδα Guardian και προσθέτει: «Γνωρίζω πολλές γυναίκες κάποιας ηλικίας που είναι θυμωμένες που η ζωή τους ορίζεται από το να είναι η μαμά κάποιου ή η γυναίκα κάποιου. Και το καταλαβαίνω αυτό. Δεν πειράζει που αυτό δεν είναι αρκετό γι’ αυτές».
Η τελετή των Όσκαρ για το Οπενχάιμερ του Κρίστοφερ Νόλαν ήταν ένας θρίαμβος, σαρώνοντας τα μεγάλα βραβεία της βραδιάς. Ωστόσο, για πολλούς, η μεγάλη αδικία της διοργάνωσης κρυβόταν στην κατηγορία του Β’ Γυναικείου Ρόλου. Η Εμιλυ Μπλαντ στην πρώτη υποψηφιότητα της καριέρας της, έχασε το βραβείο από την Ντα Βάιν Τζόι Ράντολφ. Το ερώτημα που γεννήθηκε ήταν άμεσο: Δεν ήταν αρκετά καλή;
Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Η Μπλαντ ήταν συγκλονιστική, όμως έπεσε θύμα των κανόνων του Χόλιγουντ και, κυρίως, του περιορισμένου χρόνου της στην οθόνη.
Μια ερμηνεία χωρίς «ωραιοποιήσεις»
Το μεγάλο επίτευγμα της ήταν ότι δεν προσπάθησε να κάνει την Κίττυ Οπενχάιμερ συμπαθή στο κοινό. Η πραγματική Κίττυ ήταν μια βαθιά περίπλοκη, αυτοκαταστροφική γυναίκα, μια λαμπρή βιολόγος που εγκλωβίστηκε στους ρόλους της συζύγου και της μητέρας, βρίσκοντας καταφύγιο στο αλκοόλ.
Η Μπλαντ απέδωσε με συγκλονιστική ειλικρίνεια και ψυχρότητα το γεγονός ότι η Κίττυ δεν αγαπούσε και δεν άντεχε τα παιδιά της—μια ιστορική αλήθεια που μια άλλη ηθοποιός ίσως προσπαθούσε να «μαλακώσει» Η Μπλαντ όμως, αγκάλιασε αυτή τη σκοτεινή πλευρά. Η παγωμένη της ματιά, ο θυμός που σιγόβραζε και η άρνησή της να υποκριθεί την «τέλεια σύζυγο» έδωσαν στην ταινία μια μοναδική ωμότητα.
Το παράδοξο των 26 λεπτών
Παρά την ερμηνευτική της τελειότητα, το πρόβλημα ήταν τεχνικό. Σε μια επική ταινία διάρκειας τριών ωρών, ο καθαρός χρόνος εμφάνισης της Εμιλυ ήταν μόλις 26 λεπτά.
Στο μεγαλύτερο μέρος του έργου, η Κίττυ λειτουργεί ως «αντιδραστικός» χαρακτήρας: βρίσκεται στο παρασκήνιο, παρακολουθεί, πίνει και στηρίζει σιωπηλά τον σύζυγό της. Η μεγάλη της έκρηξη—η περίφημη σκηνή της ανάκρισης, όπου κυριολεκτικά ισοπεδώνει τους κατηγόρους του Οπενχάιμερ—έρχεται στο τελευταίο τρίτο της ταινίας. Για τους ψηφοφόρους της Ακαδημίας, αυτό το ξέσπασμα, αν και καθηλωτικό, ήρθε πολύ αργά για να ανατρέψει τις ισορροπίες απέναντι σε ρόλους με μεγαλύτερη διάρκεια και πιο ομαλή συναισθηματική εξέλιξη.
Το ανίκητο «αφήγημα» της σεζόν
Στο Χόλιγουντ, τα Όσκαρ δεν κρίνονται μόνο από την υποκριτική, αλλά και από το «αφήγημα» γύρω από τους ηθοποιούς. Η Universal επικέντρωσε την επιθετική διαφημιστική της καμπάνια κυρίως στους Κίλιαν Μέρφι, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Κρίστοφερ Νόλαν. Την ίδια ώρα, η ανταγωνίστριά της, Ντα Βάιν Τζόι Ράντολφ είχε γίνει το απόλυτο συναισθηματικό φαβορί της χρονιάς, έχοντας σαρώσει κάθε προηγούμενο βραβείο (Χρυσές Σφαίρες, BAFTA, SAG).
Με κάποιες πληροφορίες από το περιοδικό Kaufmann
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Art Point View .
Τα επόμενα χρόνια στράφηκε προς ανεξάρτητες αμερικανικές ταινίες, όπου κέρδισε διθυραμβικές κριτικές για την ερμηνεία της δίπλα στην Έιμι Άνταμς στην ταινία «Your Sister’s Sister» (2011), στην ταινία «Salmon Fishing in the Yemen» (2011) και στην ταινία «The Five-Year Engagement» (2012). Δυστυχώς, αυτές ήταν επίσης ταινίες που έκαναν πρεμιέρα ακριβώς τη στιγμή που το ενδιαφέρον του κοινού για το είδος αυτό άρχιζε να εξασθενεί.
Όμως ήταν η ταινία Looper (2012) χάραξε μια σαφή πορεία για την Έμιλι Μπλαντ. Μέχρι τότε, οι ταινίες δράσης δεν αποτελούσαν επιλογή για εκείνη. Ο λαμπρά δομημένος ρόλος, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Rian Johnson, με πρωταγωνιστές τους Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ και Μπρους Γουίλις την παρουσίασε ως μια σκληρή αγρότισσα από το Κάνσας και ανύπαντρη μητέρα που ξέρει να χειρίζεται ένα κυνηγετικό όπλο. Με τη σειρά της, η ίδια προσέδωσε στην ταινία εκείνη τη ζεστή ανθρώπινη πινελιά που δεν κατάφεραν να προσδώσουν οι άνδρες πρωταγωνιστές.
Το 2015, η Έμιλι Μπλαντ απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα μετά τον γάμο της το 2010 με τον Αμερικανό σταρ των κωμικών σειρών Τζον Κρασίνσκι. Το Χόλιγουντ ήταν πλέον η πατρίδα της, όπου η καριέρα της συνεχίστηκε με νέες ταινίες-υπερπαραγωγές όπως «The Huntsman: Winter’s War» (2016) και «The Girl on the Train» (2016). Αν και οι ταινίες αυτές σημείωσαν σχετικά υψηλά εισιτήρια, ήταν στην ταινία «A Quiet Place» (2018) που η ηθοποιός μας εξέπληξε και πάλι με μια πολύ έντονη σκηνή τοκετού. Η συνέχεια που ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα, σύμφωνα με πληροφορίες, απέφερε περισσότερα έσοδα αλλά λιγότερο δράμα. Και μόλις την περασμένη άνοιξη, η ταινία απέκτησε μια τρίτη συνέχεια στις αίθουσες με τίτλο «A Quiet Place: Day One»
Τη σκηνοθεσία της τριλογίας έχουν αναλάβει ο σύζυγός της, Τζον Κρασίνσκι. Το πιο εκπληκτικό στοιχείο σχετικά με την Έμιλι Μπλαντ είναι ίσως το γεγονός ότι, παρά τα πολλά βραβεία και την υποψηφιότητα για Όσκαρ, δεν έχει ποτέ πρωταγωνιστήσει σε ταινία υπερηρώων. Αυτό, όμως, λέει πολλά για την ποιότητά της ως ηθοποιού.
Το γεγονός ότι η Μπλαντ έχει αποφέρει σχεδόν 2 δισεκατομμύρια δολάρια ως ηθοποιός χωρίς να έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινία υπερηρώων αποδεικνύει την ελκυστικότητά της στο box office. Επομένως, θα ήταν κακή επιχειρηματική κίνηση να την κρατήσουν εκτός του χώρου των μπλογκμπάστερ. “Δεν θα την βγάλουν εύκολα από τη μέση, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει έλλειψη ιστοριών για τη μεγάλη οθόνη στις οποίες οι γυναίκες να μπορούν να προσφέρουν κινηματογραφική δυναμική”, λέει η κριτικός κινηματογράφου Χάνα Φλιντ. Ονειρεύεται να δει την Έμιλι Μπλαντ σε μια ταινία δράσης χωρίς άνδρα πρωταγωνιστή. «Θα ήθελα πολύ να τη δω να χρησιμοποιεί τη δύναμη της ως σταρ για να υποστηρίξει γυναίκες σκηνοθέτιδες που προσπαθούν να εισχωρήσουν στον χώρο των εμπορικών επιτυχιών.»
Πάντως υπήρξε εντυπωσιακή παρουσία ως η γερμανοαμερικανίδα βοτανολόγος Κίττυ, σύζυγος του Οπενχάιμερ στην ομώνυμη ταινία σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν. Πολλοί είπαν ότι κακώς δεν τιμήθηκε με όσκαρ, αλλά,,, «Υπήρχε κάτι φευγαλέο, άγριο και αντικομφορμιστικό πάνω της. Ήταν η εποχή των στρεβλώσεων για τις γυναίκες, καθώς προσπαθούσαν να γίνουν οι τέλειες νοικοκυρές. Αλλά η Κίττυ ήταν απαίσια μητέρα και δεν ήταν πολύ καλή νοικοκυρά, και δεν είχε καμία επιθυμία να γίνει», λέει η Μπλαντ, μεταξύ άλλων, στην εφημερίδα Guardian και προσθέτει: «Γνωρίζω πολλές γυναίκες κάποιας ηλικίας που είναι θυμωμένες που η ζωή τους ορίζεται από το να είναι η μαμά κάποιου ή η γυναίκα κάποιου. Και το καταλαβαίνω αυτό. Δεν πειράζει που αυτό δεν είναι αρκετό γι’ αυτές».
Με κάποιες πληροφορίες από το περιοδικό Kaufmann