Η Nama Dama, κατά κόσμον Αναστασία Δημητριάδου, είναι μουσικός, τραγουδίστρια, παραγωγός και performer από τη Λευκωσία. Ένα από εκείνα τα πρόσωπα της σύγχρονης κυπριακής μουσικής σκηνής που δύσκολα χωράνε σε μία ταμπέλα. Κινείται ανάμεσα στην pop, την electronica, την avant-garde και τον πειραματισμό, φτιάχνοντας έναν ήχο που μπορεί να είναι ταυτόχρονα εύθραυστος και θορυβώδης, παιχνιδιάρικος και σκοτεινός.
Πόσο ελεύθερη ένιωσες απέναντι στον Θωμά Μοσχόπουλο; Συνεργαζόμαστε για τρίτη φορά και έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας μια σχέση εμπιστοσύνης και δημιουργικής χημείας. Μπορούμε να συζητάμε πολύ αφηρημένες έννοιες και εικόνες, κι όμως να καταλαβαίνουμε ακριβώς τι εννοεί ο άλλος. Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν το ίδιο το κείμενο. Ο Ίωνας δε σου χαρίζει εύκολα τη μουσική του και για’αυτο πρέπει να την ανακαλύψεις. Φυσικά υπήρξαν στιγμές που ο Θωμάς παρενέβη σε κάποια μουσικά σημεία και πιστεύω ότι οι παρατηρήσεις του βελτίωσαν σημαντικά το τελικό αποτέλεσμα. Είναι ένας σκηνοθέτης με βαθιά γνώση και αγάπη για τη μουσική.
Η μουσική γεννήθηκε πάνω στις πρόβες ή υπήρχαν ιδέες πριν μπουν οι ηθοποιοί στη σκηνή; Το θέμα του Ίωνα γεννήθηκε πριν από τις πρόβες. Είναι μια ιδιαίτερη μελωδία που εμφανίζεται από την αρχή της παράστασης και επιστρέφει στο τέλος, κλείνοντας έναν κύκλο. Ήταν το πρώτο μουσικό μοτίβο που έγραψα και πιστεύω πως τα πρώτα μοτίβα είναι συνήθως και τα πιο σωστά. Από εκεί και πέρα, η υπόλοιπη μουσική γεννήθηκε και εξελίχθηκε μέσα από τις πρόβες και τη συνεχή επαφή με τους ηθοποιούς, τον σκηνοθέτη και το έργο.
Αν έπρεπε να αφαιρέσεις όλες τις λέξεις από τον “Ίωνα” και να μείνει μόνο η μουσική, τι θα εξακολουθούσε να καταλαβαίνει το κοινό; Νομίζω πως θα παρέμενε η αίσθηση ενός διαρκούς ταξιδιού. Μιας συνεχούς μετάβασης από τη μία κατάσταση στην άλλη, χωρίς να υπάρχει ποτέ ένα οριστικό τέλος. Για μένα ο Ίωνας δεν είναι μια ιστορία που καταλήγει σε μία απάντηση. Είναι μια ιστορία που συνεχίζει να γεννά ερωτήματα και να μεταμορφώνεται. Ελπίζω ότι αυτό θα μπορούσε να το μεταφέρει η μουσική ακόμη και χωρίς τις λέξεις.
Υπάρχει κάποια στιγμή της παράστασης που ανυπομονείς να ακούσεις στο αρχαίο θέατρο; Νομίζω πως περισσότερο απ’ όλα ανυπομονώ να ακούσω τις φωνές. Έχουμε δουλέψει πάρα πολύ με τον χορό και τους ηθοποιούς και έχω μεγάλη περιέργεια να ακούσω πώς θα αναπνεύσουν οι πολυφωνίες μέσα στην ακουστική της Επιδαύρου. Ανυπομονώ τόσο για τις πιο ήσυχες, σχεδόν λιτές στιγμές, όσο και για τις πιο έντονες, ροκ στιγμές της παράστασης.
