Συγγραφέας, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και δικηγόρος Αθηνών παρ’ Αρείω Πάγω, ο Παναγιώτης Χ. Βούρος
Το βιβλίο «Παραξενιά – άηχα κι ακοινώνητα στιχουργήματα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κοράλλι.
«Δεν αναγνωρίζω “σταθμούς”· μετακινώ διαρκώς το ανήσυχό μου ίχνος στον ορίζοντα της δημιουργίας», αναφέρει ο συγγραφέας Παναγιώτης Χ. Βούρος.
Στα στιχουργήματα της συλλογής συναντάμε πρόσωπα, μικρές ιστορίες και στιγμές που συμπυκνώνονται σε λίγες γραμμές. Πώς χτίζεται μια ολοκληρωμένη αφήγηση μέσα στον περιορισμένο χώρο ενός στίχου;
Ο πυκνός λόγος, ο πλούσιος συμβολισμός που “αξιώνει” το διήγημα με συναρπάζουν και μ’ εκπαιδεύουν από καιρό. Δεν έκρυψα ποτέ την αγάπη μου, εξάλλου, για το διήγημα. Μια ιστορία δεν χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου χώρο για ν’ αναπτυχθεί, μόνο χώρο και χρόνο και σκέψη κι ελεύθερο αναγνωστικό συναίσθημα για ν’ αναπνεύσει. Η βουτιά στο βάθος των ηρώων και της ιστορίας τους, που θα παρασύρει με ένταση και σπουδή το μέσα μας είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί και με μια λέξη. Ποια σπουδαιότερη ιστορία γράφτηκε από το “σ’ αγαπώ” των εραστών παραδείγματος χάριν. Τι να σημειώσει το παρελθόν τους σε τούτο το αμετάκλητο; Πόσο προσωρινούς και σύντομους θα τους ματαιώσει το μέλλον; Πόσους συμβολισμούς και πόσα σύμπαντα κραδαίνει στο νου μας μια λέξη που λέει όχι μια ιστορία, αλλά την ιστορία ολόκληρου του κόσμου.
Μια ιστορία δεν χρειάζεται χώρο για να αναπτυχθεί, μόνο χώρο και χρόνο και σκέψη κι ελεύθερο αναγνωστικό συναίσθημα για ν’ αναπνεύσει
Πώς μετασχηματίζεται ένα προσωπικό βίωμα ή μια εσωτερική πληγή σε λογοτεχνικό υλικό; Υπάρχουν όρια ανάμεσα στην εξομολόγηση και στη μυθοπλασία που θέτετε στον εαυτό σας όταν γράφετε;
Μέχρι την Παραξενιά ναι, διάλεγα το φιλτράρισμα του βιώματος και την διάπλασή του σε χαρακτήρες ηρώων και αντιηρώων, τόσο που να με κρατά ασφαλή. Η συγκλονιστική πορεία όμως στη λογοτεχνία δεν ζητά πάντοτε να κοιτάμε και να περιγράφουμε κάπως διδακτικά το μονοπάτι. Ίσα – ίσα. Αν η αιμορραγία μας το χαράξει θα ‘χουμε επικοινωνήσει τη συνείδησή μας με το συλλογικό και θα ‘χουμε αγκαλιάσει τα μονοπάτια των αναγνωστών – κριτών – συνοδοιπόρων, τόσο που να αντιλαμβανόμαστε πως πολύ πάνω από εμάς στέκουν οι ιστορίες μας.
Τα κείμενα της «Παραξενιάς» βρίσκονται στο σημείο συνάντησης της ποίησης, του τραγουδιού και της μικρής αφήγησης. Πώς θα φανταζόσασταν τη ζωή τους πέρα από τις σελίδες του βιβλίου και ποια μορφή θα θέλατε να αποκτήσουν στο μέλλον;
Δεν θα πω ψέματα. Η γενεσιουργός αιτία του άηχου των στιχουργημάτων της Παραξενιάς ήταν να προκαλέσουν τη μουσική να τα φορέσει και να μεταμορφωθούν. Σ’ αυτό το σημείο ελέγχου της πρόκλησης με συναντάτε. Στο μέλλον θα πούμε περισσότερα…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑΚόσμοι σε σύγκρουση, άνθρωποι σε διάλογο: Η πρώτη μας φορά στο 5ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων12.09.2018