Αν υπάρχει κάποια ξεκάθαρη αναφορά εδώ στις ερμηνείες και τον ήχο αυτή είναι μάλλον οι Velvet Underground και ο Lou Reed. Οι καλές στιγμές δεν είναι αμελητέες. Στο «Camera» μιλάει για τον τρόμο της υποκριτικής, παρομοιάζοντας τον φακό του σκηνοθέτη με όπλο (τι ωραίο το ασπρόμαυρο βιντεοκλίπ με τον Vincent Cassel). Κάποια κομμάτια μάλιστα μπορεί τελικά και να μείνουν. Το «SS26» είναι υπέροχο και μιλάει για το τέλος του κόσμου με έναν συνδυασμό μελαγχολίας και αδιαφορίας. Το παραμορφωμένο «Card Declined» συλλαμβάνει την υπαρξιακή ματαιότητα ενός ξέφρενου shopping spree. Το «Yeah», που θυμίζει και λίγο Nirvana, θα ήθελα πολύ να το ακούσω μελλοντικά σε κάποια συναυλία της. Στο εξώφυλλο του άλμπουμ ποζάρουν μαζί τρεις ζωντανοί θρύλοι των τεχνών που αναφέρονται στον τίτλο: ο John Cale, o Marc Jacobs και ο Martin Scorsese. Αν αποτελούν πρότυπα της, τότε αυτό που μας λέει με την επιλογή τους ότι και εκείνη την ενδιαφέρει να παραμείνει ενεργή, δημιουργική και παραγωγική χωρίς να την αφορά τι λένε οι άλλοι, χωρίς να τη βαραίνουν ξένες προσδοκίες. Η διαφορά όμως είναι πως οι τρεις αυτοί τύποι μεγαλούργησαν σε εποχές χωρίς διαδίκτυο και social media, όπου η παραγωγικότητα ήταν σπάνιο προνόμιο και όχι ο κανόνας. Σήμερα όλοι παράγουν συνέχεια κι έτσι έχουμε καταλήξει με τόσο πολύ περιεχόμενο, με έναν χυλό μετριότητας, και τόσο λίγη ουσιαστική τόλμη μέσα σε αυτόν. Δεν ξέρω αν η Charli το σκέφτεται έτσι, αλλά το «Music, Fashion, Film» μοιάζει σαν να παραδέχεται ακριβώς αυτό: πως η αξία δεν βρίσκεται πια στο πόσο παράγεις αλλά στο τι τολμάς να πεις και εδώ η ίδια δεν έχει ακόμη απαντήσει καθαρά. Τώρα που τα έβγαλα όμως όλα αυτά από μέσα μου, ας πω ότι το εφετινό «brat» είναι το «Worst Girl in America» της Slayyyter.
Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Διάρκεια άρθρου:
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο μουσική – ΤΟ ΒΗΜΑ .