Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
«Pink tea pot» @Joel Meyerowitz
«Shell» @Joel Meyerowitz
«Colorful vase» @Joel Meyerowitz
Μια διαχρονική επιρροή
Δεν είναι τυχαίο ότι δημιουργήθηκε αυτή η σχέση. Ο Μοράντι θεωρήθηκε ένας από τους λίγους ιταλούς καλλιτέχνες της γενιάς του που κατάφερε να ξεφύγει από τη σκιά του φασισμού και να διαμορφώσει ένα ύφος βασισμένο σε καθαρά ζωγραφικές αξίες, συμβατές με τη μοντερνιστική αφαίρεση. Μέσα από τα απλά και επαναλαμβανόμενα μοτίβα του, καθώς και την οικονομία στη χρήση του χρώματος, των τονικών διαβαθμίσεων και της επιφάνειας, αναδείχθηκε σε έναν προφητικό και σημαντικό πρόδρομο του μινιμαλισμού. Ο Μοράντι άσκησε βαθιά επιρροή σε σημαντικούς καλλιτέχνες διαφορετικών γενεών και πεδίων, όπως ο αμερικανοκαναδός ζωγράφος Φίλιπ Γκάστον, η αμερικανίδα καλλιτέχνιδα Βίγια Τσέλμινς, γνωστή για τις υπερρεαλιστικές ζωγραφικές αναζητήσεις της, ο βρετανός γλύπτης και δημιουργός εγκαταστάσεων Εντμουντ ντε Βάαλ, καθώς και ο αμερικανοκαναδός αρχιτέκτονας Φρανκ Γκέρι. Η επιρροή του έργου του ξεπέρασε τα όρια των εικαστικών τεχνών, καθώς πίνακές του εμφανίστηκαν στον κινηματογράφο, στις ταινίες «Γλυκιά Ζωή» (La Dolce Vita, 1960) του Φεντερίκο Φελίνι και «Η νύχτα» (La Notte, 1961) του Μικελάντζελο Αντονιόνι, ενώ ακόμα και στη λογοτεχνία, για παράδειγμα στο μυθιστόρημα του Ντον Ντε Λίλο «Ανθρωπος σε πτώση» (Falling Man, 2007), δύο έργα του Μοράντι αναφέρονται ως μέρος του εσωτερικού ενός διαμερίσματος στη Νέα Υόρκη – γίνεται επίσης μνεία σε μια έκθεση έργων του σε γκαλερί της περιοχής Τσέλσι. Η διαχρονική απήχηση του έργου του αποδεικνύει τη δύναμη μιας τέχνης που εστιάζει στο ουσιώδες, μετατρέποντας το καθημερινό σε αντικείμενο βαθιάς ποιητικής και φιλοσοφικής αναζήτησης. Και το βιβλίο του Μεγέροβιτς αναδεικνύει αυτή την απήχηση, έστω κι αν δεν μπορεί να αποδώσει τη μαγεία που κρύβεται πίσω της. Οπως έχει πει ο ίδιος: «Αυτό που δεν μπορούσα να κάνω με μια φωτογραφία ήταν να τα περιβάλλω με την ατμόσφαιρα που η ζωγραφική προσδίδει στον χώρο και στη μορφή. Ο τρόπος με τον οποίο το τρεμάμενο, ζωγραφισμένο περίγραμμα ενός αντικειμένου διαλύεται μέσα σε ένα άλλο ή ο τρόπος με τον οποίο επικάλυπτε τις μορφές τους έτσι ώστε να μην μπορούμε να “διαβάσουμε” τον χώρο με βεβαιότητα».