Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
«Εξεπλάγην, ομολογώ, όταν ο Πασκάλ μού ζήτησε να υποδυθώ τον Μαιγκρέ», είπε ο Πονταλιντές. «Σκέφτηκα ότι μάλλον πρόκειται για κάποια παρεξήγηση. Τον ρώτησα μάλιστα, μήπως είχε πάρει λάθος τηλέφωνο, τον λάθος ηθοποιό, μήπως στο μυαλό του είχε κάποιον άλλον συνάδελφό μου. Ακόμα και ο πατέρας μου, όπως και ο αδελφός μου, μού είπαν ότι ο Μαιγκρέ δεν είναι ρόλος για εμένα, ότι ταιριάζει περισσότερο στον Ολιβιέ Γκουρμέ (σ.σ.: βέλγος ηθοποιός, γνωστός κυρίως από τις ταινίες των αδελφών Νταρντέν). Όμως, ο Πασκάλ επέμενε, οπότε σκέφτηκα ότι θα έχει τους λόγους του – ”μπορεί να είναι λανθασμένοι, αλλά αφού επιμένει, θα το κάνω”, είπα στον εαυτό μου». Ωστόσο, στην πορεία, όταν άρχισε να σκέφτεται λίγο περισσότερο τον ήρωα, ο Πονταλιντές αντιλήφθηκε, όπως είπε, ότι «κατά κάποιον τρόπο, καθένας μπορεί να είναι Μαιγκρέ. Γιατί ο Μαιγκρέ δεν είναι παρά ένα παλτό, ένα καπέλο και μια πίπα. Ακούει, ρωτάει, παρακολουθεί. Αυτό είναι ο Μαιγκρέ. Δε χρειάζεται να έχεις κάτι ιδιαίτερο για να τον προσεγγίσεις».
Για τον ίδιο, το μεγαλύτερο βάρος σε μια κινηματογραφική απόδοση ιστορίας του διάσημου επιθεωρητή, το έχει ο σκηνοθέτης και όχι ο ηθοποιός. «Είναι ζήτημα ρυθμού. Οι διάλογοι είναι μεγάλης διάρκειας, άρα κάπως οφείλεις να διαχειριστείς αυτή τη συνθήκη. Ο Μαιγκρέ είναι πάντα ήρεμος, δεν καταδικάζει, δε χάνει την ψυχραιμία του, απλώς ερευνά, με αυτή την πίπα που μοιάζει περισσότερο με σύμβολο σκέψης. Όλα αυτά τα στοιχεία πρέπει κάπως να περάσουν στην οθόνη και η διαφορετικότητα στην κάθε απόδοση είναι κυρίως ζήτημα σκηνοθεσίας».
Όταν του είπα πως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας είναι ότι ο επιθεωρητής Μαιγκρέ προέρχεται από έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια, αλλά και συγκρούεται με εκπροσώπους ενός κόσμου, που επίσης μοιάζει να έχει χαθεί, αυτού της ξεπερασμένης γαλλικής αριστοκρατίας, ο Πονταλιντές συμφώνησε: «Αυτό είναι και το γοητευτικό στοιχείο στις ιστορίες του Μαιγκρέ γενικότερα. Ο Σιμενόν χρησιμοποιεί τον επιθεωρητή του ως εργαλείο για να εισχωρήσει σε κόσμους, στα μυστικά και στα ταμπού τους, στο παρελθόν και τα μυστήριά τους». Σε αυτό το σημείο κάνει μια αναφορά και στην ταινία του Ζαν Ντελανουά «Ο Μαιγκρέ έχει τον λόγο» (Maigret et l’Affaire Saint-Fiacre, 1959), με τον Ζαν Γκαμπέν, της οποίας το σενάριο στηρίζεται στο μυθιστόρημα «L’Affaire Saint-Fiacre» του Ζορζ Σιμενόν, όπου ο επιθεωρητής επιστρέφει στο δικό του παρελθόν, για το οποίο πρώτη φορά μαθαίνουμε λεπτομέρειες: «Μπορεί αυτό να μην αναφέρεται στη δική μας ταινία, αλλά είναι σημαντικό που ο Μαιγκρέ, ενώ δείχνει εκπρόσωπος της μεσαίας, της εργατικής τάξης, έχει μεγαλώσει από αριστοκράτες. Γιατί καταλαβαίνει πραγματικά αυτόν τον κόσμο, που τώρα ερευνά. Ο πατέρας του ήταν ένας φτωχός εργάτης, αλλά μετά τον θάνατό του, την ανατροφή του Μαιγκρέ ανέλαβε μια πλούσια οικογένεια. Επομένως, ο ίδιος βρίσκεται ανάμεσα σε δύο διαφορετικές κοινωνικές τάξεις και αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για τον χαρακτήρα του».