Η Πρωτοχρονιά δεν είναι απλώς ένα ημερολογιακό ορόσημο, είναι μια σιωπηλή παύση του χρόνου όπου ο άνθρωπος κοιτάζει τον εαυτό του κατάματα, με μια παράξενη μίξη ελπίδας και ευθύνης. Σαν να του δίνεται έστω για μια στιγμή το δικαίωμα να ξανασυστηθεί με τη ζωή του, να αναθεωρήσει χωρίς θόρυβο, να υποσχεθεί χωρίς μάρτυρες.
Κάθε νέα χρονιά κουβαλά μια λεπτή ψευδαίσθηση: ότι όλα μπορούν να αρχίσουν από την αρχή. Κι όμως, αυτή η ψευδαίσθηση είναι ίσως η πιο αναγκαία αλήθεια μας. Μας κρατά σε κίνηση, μας θυμίζει ότι ο χρόνος δεν είναι μόνο φθορά, αλλά και δυνατότητα. Ότι οι σελίδες δεν γεμίζουν μόνες τους, αλλά περιμένουν τη φωνή, το θάρρος και κυρίως την απόφαση.
Επιλέξαμε αυτά τα μικρά φιλοσοφικά ραβασάκια από ανθρώπους που κατάλαβαν πως η αλλαγή δεν έρχεται με τον ήχο των πυροτεχνημάτων, αλλά με εσωτερική μετατόπιση. Μιλούν για αρχές, για ρίζες, για σελίδες που γυρίζουν και για άλλες που επιμένουμε να διαβάζουμε ξανά και ξανά, από φόβο ή συνήθεια.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Lavart .