Νεφέλωμα Ωμέγα, από την ομάδα Κι όμΩς κινείται στο Θέατρο Ροές – monopoli.gr

Μετά την επιτυχημένη πορεία της, η ομάδα «κι όμΩς κινείται»

Photo credits: Γεωργιάδου ΧριστίναΜα τώρα χύνεται στο δρόμοκαι κανείς δεν τον μαζεύει.Με κάτι τέτοιες «εκκρίσεις ντεμοντέ»θ΄ ασχοληθούμε τώρα;Εμείς ζούμε στον αιώνα της Δόξας!Με ηλεκτρονικούς εγκεφάλουςμε ηλεκτρονικούς Δασκάλουςηλεκτρονικούς συζύγουςηλεκτρονικούς εραστές.Με τη φόρα που πήραμε – αύριοθα ‘χουμε κι ηλεκτρονικές μητέρες!Που θα γεννάνε… νούμερα.Ψόφια, αλλά σοφά!”

Διαβάστε επίσης:Βάγκνερ Μόουρα: Από το «Narcos» και τα Όσκαρ στο «λαϊκό δικαστήριο» της Πειραιώς 260 | ΤΟ ΒΗΜΑ

Photo credits: Γεωργιάδου Χριστίνατ᾿ ἀστέριαἐγὼκληρονόμος πουλιῶνπρέπειἔστω καὶ μὲ σπασμένα φτερὰνὰ πετάω.»

Photo credits: Γεωργιάδου Χριστίνα

Η σκάλα ως τρόπος ένωσης του εδάφους με τον Ουρανό.

Διαβάστε επίσης:Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα: Τελευταίος κύκλος παραστάσεων στο Θέατρο Σταθμός - monopoli.gr

Οι Ερμηνευτές της ομάδας σε μια εμμονική προσπάθεια συναρμολόγησης μιας σκάλας, μιας σκάλας, που όσο την ανεβαίνεις, ανακαλύπτεις πως έχει κι άλλο ν’ ανέβεις.

Μια σκάλα που συμπληρώνεται αέναα με νέα κομμάτια και γίνεται ακόμα πιο ψηλή κι ακόμα πιο ψηλή και ταυτόχρονα ακόμα πιο πνιγηρή, με τα σκαλοπάτια της να κατασκευάζουν όλο και ψηλότερες θέσεις και παράλληλα ένα λαβύρινθο, μια φυλακή από ευθείες, που ανυψώνουν αλλά και παγιδεύουν.

Έξι σώματα γαντζωμένα σε ατελείωτα σκαλοπάτια, που υπόσχονται άνοδο , υπόσχονται ύψος , υπόσχονται ουρανό. Νίκες και ήττες, κατακτήσεις και οπισθοχωρήσεις, πτήσεις και πτώσεις, σε μια μάλλον περιπαιχτική αφήγηση για την μεσσιανική αντίληψη της αέναης προόδου.

Διαβάστε επίσης:Πειραιώς 260: Πώς το πρώην εργοστάσιο Τσαούσογλου μεταμορφώνεται σε σύγχρονο πολιτιστικό προορισμό | ΤΟ ΒΗΜΑ

Αλλά και για αυτή, την τόσο συγκινητική απόπειρα του μικρού ανθρώπου ή του άσχημου αυτού τέρατος (εξαρτάται πως θα το δει κανείς), που έχοντας στα χέρια του μόνο μια αντιφατική κληρονομιά βίας, επανάστασης, εξουσίας και ονείρου ελευθερίας, βήμα το βήμα ονειρεύεται να φτάσει ψηλά, ν αγγίξει και να καταλάβει τον ουρανό και πέρα απ αυτόν, να διασχίσει το απέραντο μπλε, να διασχίσει αυτή τη σκοτεινή επιφάνεια, τη σπαρμένη με αστέρια, να φτάσει στη θεϊκή έδρα, στο σπίτι των ψυχών, να διαβάσει στον ουρανό τον οδηγός του μέλλοντος και το ημερολόγιο του παρελθόντος. Να κατακτήσει την ελπίδα. Να κάνει ένα άλμα μεγαλύτερο απ’ τη φθορά, όπως λέει και ο ποιητής.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑΦεστιβάλ Ρεματιάς: Η δύναμη ενός πολιτισμού για όλους12.09.2018