Μιλάει χαμηλόφωνα, γιατί ό,τι αξίζει να ειπωθεί για τον άνθρωπο δεν αντέχει τον θόρυβο.
Ο Έσσε έμαθε νωρίς πως κανείς δεν γεννιέται έτοιμος. Γεννιόμαστε διχασμένοι. Μισοί φως, μισοί σκοτάδι. Και όλη μας η ζωή δεν είναι παρά μια αργή, επίπονη προσπάθεια να συμφιλιώσουμε αυτά τα δύο.
Όταν έγραψε τον Ντεμιάν, ήθελε να ομολογήσει, να πει πως ο άνθρωπος κουβαλά μέσα του τα απομεινάρια της γέννησής του όχι μόνο το σώμα, αλλά και το φόβο, την εξάρτηση, την ανάγκη να ανήκει. Πολλοί δεν αντέχουν αυτή την πορεία. Σταματούν νωρίς, συμβιβάζονται.
Κι όμως, κάθε άνθρωπος, ακόμη κι εκείνος που δεν τόλμησε, είναι μια απόπειρα της φύσης. Οι ρίζες μας είναι κοινές, αλλά ο δρόμος είναι μοναχικός. Δεν μπορούμε να ζήσουμε ο ένας τη ζωή του άλλου. Μπορούμε μόνο να κατανοήσουμε, σιωπηλά, ότι παλεύουμε από την ίδια άβυσσο.
Η φράση του Καζαντζάκη που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις
Ο «Ντεμιάν» του Έρμαν Έσσε
«Κανείς ποτέ δεν υπήρξε ολότελα ο εαυτός του, ωστόσο ο καθένας αγωνίζεται να το πετύχει, και ο κουτός και ο ευφυής, όσο καλύτερα μπορεί.
Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα της γέννησής μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος ενός αρχέγονου κόσμου.
Πολλοί δεν καταφέρνουν να γίνουν ποτέ άνθρωποι.
Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση και πάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω.
Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη.
Οι ρίζες μας είναι κοινές.
Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα.
Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει τον σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του.»
Ευγένιος Ιονέσκο: 22 αποφθέγματα για όσους δε θέλουν να συνθηκολογήσουν