Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Το ανέστιο τάγμα των Gorillaz με επικεφαλής τον ανυπόταχτο λοχαγό Damon Albarn έκανε την πρώτη του στάση στην Ελλάδα και για περίπου 90 λεπτά μοιράστηκε το σχέδιό του για μια έφοδο στον παράδοξα ουτοπικό κόσμο της εικονικής μπάντας, που γεννήθηκε από το πενάκι του Jamie Hewlett, αλλά διαθέτει αληθινούς και σπουδαίους μουσικούς.
Ακριβώς στις 21:45, όπως όριζε το πρόγραμμα, εμφανίστηκαν στη σκηνή του Release Athens x SNF Nostos με τον Damon Albarn να φορά ένα χιτώνιο παραλλαγής, κόκκινο σκούφο και μια κονκάρδα με το πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα. Οι ενδυματολογικές επιλογές δεν συμβάδιζαν με τον κλίμα της Αθήνας, αλλά τα ίδια και χειρότερα τράβηξε πριν λίγες μέρες η Lykke Li στο Ηρώδειο, αλλά και πέρυσι η Kylie Minogue που έπαιξε σε μια βραδιά με καύσωνα. Ο πραγματικός χαμός όμως έγινε όταν φάνηκαν στην οθόνη τα εικονικά μέλη του γκρουπ, ο 2-D, ο Mudz, ο Russ και η Noodle.
Εικονικοί ήρωες, σπουδαίοι μουσικοί
Σαν μια χαμένη χρυσή εφεδρεία του τάγματος του Μπρανκαλεόνε, οι Gorillaz γεννήθηκαν, εξελίχθηκαν και ωρίμασαν προσφέροντας μια οδό διαφυγής από την brit pop στον ιδιοφυή και ακατάβλητο Damon Albarn, αυτόν τον γλυκό γάτο του Τσεσάιρ που ξέρει όσο λίγοι το παιχνίδι των μεταμορφώσεων. Και να τοι πλέον με 25 χρόνια δισκογραφίας στην πλάτη να απαρτίζονται από μια πολύμελή μπάντα, τέσσερις δεύτερες φωνές και εκλεκτούς καλεσμένους -ξεχώρισε η παρουσία του Σύρου Omar Sοuleyman, πολύ αγαπητού στην Ελλάδα, ο οποίος ανέβηκε στη σκηνή μαζί με τον Yassin Bey για το «Damascus».
Περιδιαβαίνοντας στο «Mountain» των Gorillaz
Αναμενόμενα το setlist της βραδιάς ήταν ετεροβαρές, με πολλές επιλογές από το πρόσφατο «Mountain», έναν δίσκο επηρεασμένο από τη μουσική της Ινδίας -μια πολύ καλή δουλειά, εσωστρεφής για τα δεδομένα των Gorillaz. Τόσο σιτάρ στην Πλατεία Νερού είχαμε να ακούσουμε από τις συναυλίες των Thievery Corporation και σίγουρα θα ξανακούσουμε όταν θα παίξουν εκεί σε λίγες μέρες.
Μας καλωσόρισαν με το κομμάτι που δάνεισε το όνομα του στον album και συνέχισαν με το «Happy Dictator». Δεν είπαν το «Manifesto» που πολύς κόσμος το ανέμενε.
Μια από τις πιο δυνατές συναισθηματικά στιγμές της βραδιάς, οι οποίες ήταν δυστυχώς λίγες, ήταν η εκτέλεση του Orange Country με τον Albarn να κρατά μια ακουστική κιθάρα και να μας μουρμουρίζει ότι «It’s hard to say goodbye to someone you love».
«Από το 19-2000 στο Clint Eastwood»
Φυσικά ήταν εκεί και οι μεγάλες επιτυχίες. Το ταυτισμένο με το Fifa 03 «19-2000» προκάλεσε το πρώτο κύμα ενθουσιασμού στην αρχή της βραδιάς, το «Melancholy Hill» ήρθε σαν ένα απρόσμενο σαρκαστικό σχόλιο λίγα μόλις δευτερόλεπτα αφότου ο Albarn είχε εκθειάσει την Αθήνα. «Αθήνα είναι το Νο.1», είπε και η αλήθεια είναι ότι θα αντίκρισε μια τελείως αλλαγμένη πόλη από εκείνη που είχε βρει τα 1999, στη μοναδική έως τώρα συναυλία των Blur στη χώρα μας.
Ανάλογο σημειολογικό ενδιαφέρον είχε και το φινάλε της, όταν ο frontman των Gorillaz στάθηκε στη σημασία και την αξία της Δημοκρατίας και της αντίστασης απέναντι σε κάθε λογής εξουσίες, και στη συνέχεια έπαιξαν το «Clint Eastwood», μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, με το ρυθμικό «the future is coming on» του ρεφρέν να κάνει τους 20.000 θεατές να χοροπηδούν. Στο «Kids with guns» και στο «Stylο» το μπάσο του Seye μας τράνταζε -ως όφειλε δηλαδή.
Ήταν όλα άρτια, φροντισμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και απόλυτα επαγγελματικά. Ένα show διεθνών προδιαγραφών. Έλειπε όμως η σύνδεση και η ψυχή. Για 90 λεπτά οι Gorillaz ήταν πάνω στο αιωρούμενο νησί του «El Mañana» και από εκεί ψηλά μας χαιρέτησαν για να κατευθυνθούν σε άλλες πολιτείες.