Το «αφεντικό» σώζει τους μουλάδεςΑνοίγουν βέβαια τα Στενά του Ορμούζ, που ήταν όμως ανοικτά, πριν τον πόλεμο.
Ούτε, φυσικά, υπάρχει καμία αναφορά στην πιθανότητα αλλαγής καθεστώτος, τον στόχο που διακήρυξε ο Τραμπ όταν ανακοίνωσε την έναρξη του πολέμου στις 28 Φεβρουαρίου.
Σανίδα σωτηρίας
Το μνημόνιο μεταξύ Τραμπ και Ιράν ρίχνει όμως μια οικονομική σανίδα σωτηρίας στο καθεστώς.
Το έγγραφο προβλέπει την άρση των κυρώσεων κατά της Τεχεράνης, την ανάκτηση παγωμένων κεφαλαίων και μια τονωτική «ένεση» 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο μέλλον, για την ανοικοδόμηση του Ιράν.
Η Τεχεράνη επέστρεψε επίσης,στην διεθνή αγορά ενέργειας υπό πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες από ό,τι πριν από τον πόλεμο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεσμεύτηκαν να επιτρέψουν αμέσως την εξαγωγή ιρανικού αργού πετρελαίου, συμπεριλαμβανομένης της έγκρισης σχετικών τραπεζικών συναλλαγών και logistics
Στο θέμα των πυρηνικών, το Ιράν «επαναλαμβάνει ότι δεν θα αποκτήσει ούτε θα αναπτύξει πυρηνικά όπλα» και δεσμεύεται να αραιώσει το εμπλουτισμένο ουράνιο «επί τόπου» «υπό την επίβλεψη της ΔΟΑΕ». Αλλά δεν υποχρεούται να αποσυναρμολογήσει τις υπάρχουσες υποδομές.
Χαίρεται για ό,τι κατηγορούσε
Ειδικά σε σύγκριση με την πυρηνική συμφωνία που διαπραγματεύτηκε η κυβέρνηση Ομπάμα το 2015, η νέα συμφωνία είναι πολύ πίσω.
Εκείνη η συμφωνία , που αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγματεύσεων επί δύο χρόνια ,επέβαλε ακριβή όρια στις ιρανικές πυρηνικές δραστηριότητες, με αντάλλαγμα τη σταδιακή άρση των κυρώσεων και οδήγησε το Ιράν να μειώσει το εμπλουτισμένο ουράνιό του, κατά 98%. Ο Τραμπ την ακύρωσε το 2018, αποκαλώντας την «ανίκανη να σταματήσει τις ιρανικές φιλοδοξίες».
Τώρα όμως, ο Αμερικανός πρόεδρος πανηγυρίζει για κάτι προφανώς, υποδεέστερο.
Δεν πειράζει βέβαια τον υπόλοιπο κόσμο, αν «το αφεντικό τρελάθηκε». Αρκεί που φαίνεται ότι τελειώνει ο πόλεμος , προς το παρόν.
Το τίμημα της ειρήνης είναι όμως πολύ υψηλό για την Ουάσιγκτον. Μένει να φανεί αν θα είναι και για τον ίδιο τον Τραμπ και τους Ρεπουμπλικανούς, στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου…