Τι της ακούστηκε οικείο ωστόσο στη δουλειά της Μαρίνας Σάττι; «Υπάρχει πραγματικά μεγάλη συγγένεια ανάμεσα στις αραβικές και τις ελληνικές μελωδίες, ακόμα και στα όργανα και τους ρυθμούς που χρησιμοποιούμε. Το ένιωσα έντονα όσο δημιουργούσαμε – πολύ σπάνια μου φαινόταν ότι κάποια από τις ιδέες ήταν ξένη. Γενικότερα, νομίζω πως κάθε φορά που μπαίνεις στο στούντιο με έναν καλλιτέχνη για πρώτη φορά, βλέπεις από κοντά το στυλ του στη δουλειά· και για εμένα, το να παρακολουθώ πόσο ανοιχτή ήταν η Μαρίνα στο να πειραματιστεί με τόσα διαφορετικά στοιχεία, ήταν κάτι που το θαύμασα».
Οι άραβες καλλιτέχνες
Της λέω ότι υπάρχει μια ολόκληρη γενιά αράβων καλλιτεχνών αυτή τη στιγμή – ο Saint Levant, η Elyanna, ο Issam Alnajjar – που ακούγονται διεθνώς, αλλά όχι απαραίτητα με δυτικούς όρους… «Είμαι ξεκάθαρα ενθουσιασμένη που ο κόσμος αρχίζει να βλέπει τους άραβες δημιουργούς με αυτόν τον τρόπο. Εχει αργήσει πολύ, και είναι εξίσου αναζωογονητικό να βλέπει κανείς ότι δεν χρειάζεται να χωρέσουμε στα συμβατικά δυτικά αρχέτυπα για να γίνουμε κατανοητοί διεθνώς. Εχουμε σίγουρα μοναδικές ιστορίες να πούμε, όμως η ανθρώπινη εμπειρία είναι οικουμενική, και νομίζω πως μόλις ανοίγει η πόρτα, η μουσική γίνεται ένα πέρασμα για να συνδεθούμε μεταξύ μας σε ένα πολύ θεμελιακό επίπεδο. Πιστεύω πραγματικά ότι βλέπουμε μια σταδιακή μετατόπιση μέσα στη βιομηχανία. Τα social media επιτρέπουν σε όλο και περισσότερες φωνές να τραβήξουν την προσοχή – φωνές που πριν από δέκα χρόνια δεν θα ακούγονταν καθόλου. Με αυτό κατά νου, πρόκειται για μια σταδιακή διαδικασία. Είναι πια ευκολότερο να σε ακούσουν για πρώτη φορά· όμως ως καλλιτέχνης δεν θες απλώς να ακουστείς μία φορά, θες να αφηγείσαι ιστορίες για χρόνια. Είναι σημαντικό να βρούμε τρόπο να χτίσουμε πάνω σε αυτή τη μετατόπιση, ώστε οι καλλιτέχνες να μπορούν να μεγαλώνουν και να συντηρούνται πέρα από τη viral στιγμή τους. Νομίζω ότι εκεί υπάρχει ακόμα πολλή δουλειά να γίνει – και θα μπορούσε να μεταφραστεί σε πιο γερά οικοσυστήματα γύρω από τους καλλιτέχνες, ειδικά από περιοχές που ιστορικά παραβλέπονταν. Η πραγματική μακροβιότητα προκύπτει από υποδομές, από καλλιτεχνική ελευθερία, και από ένα κοινό που είναι διατεθειμένο να αντιμετωπίσει τους καλλιτέχνες ως ανθρώπους με ιστορίες που εξελίσσονται».
Εξω από τη μουσική: υπάρχει ένα βιβλίο, μια ταινία, ένα μέρος, μια συζήτηση που τη διαμορφώνει αθόρυβα τον τελευταίο καιρό; «Τώρα τελευταία βρίσκομαι σε μια διαρκή συνομιλία με τον Θεό και προσπαθώ να καταλάβω πού πηγαίνω στη ζωή μου. Ζούμε σε μια εποχή που τόσο πολλά μοιάζουν ασταθή – συναισθηματικά, πολιτικά, πνευματικά – και νομίζω αυτό σε σπρώχνει προς τα μέσα. Για πολύ καιρό, η πίστη έχει γίνει για εμένα ένας πολύ προσωπικός τόπος καταφυγής. Ενας τόπος όπου αποσύρομαι, όπου κάθομαι μέσα στην αβεβαιότητα, όπου αναζητώ απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν περιμένω πάντα να λυθούν. Αυτή η συνομιλία πάντα συνορεύει με μια αίσθηση βεβαιότητας, και όταν τα πράγματα δεν είναι βέβαια, η πίστη μου μού επιτρέπει να νιώθω ότι κάποιος με κρατά σταθερή. Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στο να θέλεις κάπου να εναποθέσεις τις ανησυχίες σου, τις ελπίδες σου, τη σύγχυσή σου – και για εμένα αυτό το κάπου έχει γίνει όλο και περισσότερο ο Θεός. Πολλή από τη μουσική μου γεννιέται μέσα από αυτές τις συνομιλίες».