Ο ισχυρισμός αυτός γίνεται ακόμη πιο ισχυρός αν δούμε με την ανάλογη προσοχή τις 10 πιο εμπορικές ταινίες του πίνακα Α, λαμβάνοντας υπόψη μας ότι το χρονικό εκείνο διάστημα ο μέσος πληθυσμός της Αθήνας ήταν 550.000 με 650.000, όταν ο συνολικός πληθυσμός της χώρας ήταν 7.600.000 με 8.500.000. Που σημαίνει ότι κάθε μία απ’ αυτές ενδέχεται να είχε πραγματοποιήσει πανελλαδικά… πάνω από 2.000.000 εισιτήρια! Σε μία τέτοια περίπτωση, η πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών ίσως δεν είναι ούτε η «Υπολοχαγός Νατάσσα», ούτε «Το Σωφεράκι», ούτε «Η Δασκάλα με τα Ξανθά Μαλλιά», αλλά… «Ο Μεθύστακας» ή «Το Ξύλο Βγήκε απ’ τον Παράδεισο» ή «Η Αλίκη στο Ναυτικό». Ή μήπως η «Κάλπικη Λίρα» (φωτό);
Υπάρχει μία «παραδοξότητα» στον ελληνικό κινηματογράφο, που ωστόσο φαίνεται να μην απασχολεί κανέναν: στο παρελθόν, γίνονταν ταινίες που έφερναν ουρές κόσμου στα ταμεία των αιθουσών που τις πρόβαλαν – στις μέρες μας (εδώ και μερικές δεκαετίες στην πραγματικότητα), γίνονται ταινίες που το κοινό αδιαφορεί για την ύπαρξή τους. Και αντί να μας απασχολεί το «γιατί συμβαίνει αυτό;» και το «με ποιο τρόπο θα το διορθώσουμε;», στις (πάμπολλες) περιπτώσεις της εμπορικής αποτυχίας πασχίζουμε να κρατήσουμε κρυφή την παταγώδη αυτή αποτυχία! Ενώ, εκ παραλλήλου, στις (μετρημένες στα δάχτυλα) περιπτώσεις εμπορικής επιτυχίας αποπειρώμεθα να τους απονείμουμε δάφνες που… δεν δικαιούνται.
Ο σύγχρονος ελληνικός κινηματογράφος έχει αρχίσει να παρουσιάζει ταινίες που φέρνουν κόσμο στις αίθουσες. Ορισμένοι παραγωγοί δεν έχουν κατ’ όνομα μόνον αυτή την ιδιότητα. Προσπαθούν να πιάσουν τον παλμό του σημερινού κοινού, όπως έκαναν στο παρελθόν όλες σχεδόν οι ελληνικές εταιρείες παραγωγής. Καιρός να τους ακολουθήσουν κι άλλοι, παρακινώντας και τους σκηνοθέτες να στραφούν προς την κατεύθυνση αυτή. Από την άλλη, οι κρατικοί φορείς (το ΕΚΟΜΕΔ κυρίως και η ΕΡΤ) ας υποχρεώσουν τους παραγωγούς των ταινιών που χρηματοδοτούν να φανερώνουν τα εισιτήρια που πραγματοποιούν. Ένα top 50 με τις σύγχρονες ταινίες που έκοψαν… τα λιγότερα εισιτήρια είναι επίσης χρήσιμο. Αν μη τι άλλο, για να ξέρουμε πού και σε ποιους σπαταλήθηκε το δημόσιο χρήμα.