Είδα την ταινία στην Θεσσαλονίκη τον περασμένο Νοέμβριο στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Και μου γέμισε την καρδιά. Αλλά αυτό, το κάνουν όλες οι ταινίες της Αμέρισα Μπάστα. Οι μικρές. Επτά τον αριθμό. Και τώρα η μεγάλη. Μακρύς ο δρόμος μέχρι αυτή την μεγάλη πρώτη. Μακρύς και γεμάτος ζωή. Και ωραίους κανονικούς ανθρώπους. Οι «Μικρές Ανάσες» ανήκει στη ίδια κατηγορία. Οι άνθρωποι της δεν κάνουν θόρυβο. Γιατί έτσι κάνουν οι κανονικοί. Απλώς ζουν τις μέρες τους με όποιο τρόπο μπορούν. Και σε τραβούν σε αυτές, σιγά σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα, όπως ένας ρυθμός που ξεκινά χαμηλά και χωρίς να το καταλάβεις γίνεται ο παλμός σου.
Η ταινία γυρίστηκε το καλοκαίρι του ’24, στην Αθήνα, σε ένα καλοκαίρι που έβραζε για μήνες χωρίς σταματημό. Η πόλη λειτουργεί στην ταινία σαν ένας ακόμη χαρακτήρας. Όχι η όμορφη Αθήνα των τουριστικών φυλλαδίων. Περισσότερο ως η Αθήνα του Αυγούστου. Η πόλη που ιδρώνει και σκάει. «Υπήρχαν στιγμές που έβραζε κυριολεκτικά η άσφαλτος», θυμάται ο Τζέο από τα γυρίσματα. Με μια κάμερα να ακολουθεί από κοντά τα πρόσωπα. Στις ταινίες της Μπάστα, τα πρόσωπα είναι ο μεγάλος δέκτης της προσήλωσης της. Μαζί με τις ανάσες, τις σιωπές, τα μάτια. «Δεν πιστεύω ότι η ταινία θα μπορούσε να είχε γυριστεί διαφορετικά», λέει ο Τζέο. Ίσως επειδή αυτή η ιστορία δεν μπορούσε να ειπωθεί από απόσταση. Ίσως γιατί τελικά οι «Μικρές Ανάσες» δεν μιλούν μόνο για μια κοπέλα που προσπαθεί να πάρει τη ζωή στα χέρια της. Μιλούν για μια ολόκληρη γενιά που μεγαλώνει ανάμεσα στην ασφυξία και στην ελπίδα. Μια γενιά που τρώει ήττες, που δυσκολεύεται να βρει χώρο, που αισθάνεται ότι όλα κινούνται πιο γρήγορα από την ίδια, αλλά εξακολουθεί να ψάχνει κάτι μικρό για να κρατηθεί. Μια φιλία. Μια μουσική στα ακουστικά. Μια διαδρομή μέσα στην πόλη. Μια μικρή ανάσα.
Η ταινία της Αμέρισσας Μπάστα, “Μικρές Ανάσες”, κυκλοφορεί στις κινηματογραφικές αίθουσες από τις 4 Ιουνίου
