Si la vie n’est qu’un passage, sur ce passage au moins semons des fleurs*Ζωικές και ανθρώπινες μορφές, φυτικά στοιχεία, τοπία, συνθέτουν αυτό το σύμπαν ‘μαγικού ρεαλισμού’ της Καρέλλα που δείχνει να αποκτά νέα πνοή. Η μεταφυσική διάσταση των μορφών δεν υπονοεί πια την παρουσία τους, αλλά τις φέρνει ολοκάθαρα στο βλέμμα του θεατή. Το βλέμμα του καλείται να κινηθεί σε ένα περιβάλλον, όπου η αφήγηση δεν είναι γραμμική, αλλά αποσπασματική και ποιητική.
Φράση που αποδίδεται στον Michel de Montaigne, Συγγραφέα, γεννημένο στις 18 Φεβρουαρίου 1533.
Η Μαρίνα Καρέλλα θα συμμετέχει επίσης στην ομαδική έκθεση “Life Cycles” που διοργανώνεται σε συνεργασία με το Amanzoe στο Κρανίδι Αργολίδας και στην οποία συμμετέχει μαζί με άλλες τέσσερις Ελληνίδες εικαστικούς, με γλυπτά έργα. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 22 Μαΐου έως τις 30 Οκτωβρίου 2026.
Μαρίνα Καρέλλα – Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα
Η Μαρίνα Καρέλλα (γενν. 1940) είναι ζωγράφος και γλύπτρια που έζησε και εργάστηκε μεταξύ Αθήνας, Παρισιού και Νέας Υόρκης σε όλη της τη ζωή. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στην École des Beaux-Arts στο Παρίσι και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Σάλτσμπουργκ. Ξεκίνησε σχεδιάζοντας σκηνικά και κοστούμια για το θέατρο, για να ακολουθήσουν πολλές δεκαετίες βαθιάς αφοσίωσης στη ζωγραφική, παράλληλα με ριζοσπαστικούς πειραματισμούς σε υλικά που οδήγησαν στα εμβληματικά της γλυπτά με πτυχώσεις (drapery). Η επιρροή του μέντορά της, του διάσημου ζωγράφου Γιάννη Τσαρούχη, ανιχνεύεται σε πολλούς από τους ημιδιαφανείς, ονειρικούς πίνακές της, όπως και το αποτύπωμα των χρόνων που πέρασε κάνοντας γλυπτική στο ατελιέ της στο Μανχάταν, κατά την καλλιτεχνική ακμή της πόλης. Τις δεκαετίες του 1970 και 1980 εργάστηκε υπό την προστασία του επιδραστικού Νεοϋορκέζου γκαλερίστα Αλέξανδρου Ιόλα και στη συνέχεια πραγματοποίησε εκθέσεις παγκοσμίως. Κινούμενα ανάμεσα στην προσωπογραφία, τη νεκρή φύση και το τοπίο, τα μεταμοντέρνα έργα της εκτείνονται από την αφηγηματική αναπαράσταση έως τον αρχετυπικό συμβολισμό. Το έργο της έχει καλυφθεί από έντυπα όπως το New Yorker και περιλαμβάνεται σε πολυάριθμες σημαντικές ιδιωτικές συλλογές και μουσεία, όπως το Centre Pompidou στο Παρίσι, η Menil Collection στο Χιούστον, το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας και το Κέντρο Yokohama στην Ιαπωνία. Το 2005 το Μουσείο Μπενάκη παρουσίασε μια ατομική αναδρομική έκθεση του έργου της στην Αθήνα. Είναι ιδρύτρια και πρόεδρος της μη κερδοσκοπικής εταιρείας «ΕΛΙΖΑ» για την πρόληψη της κακοποίησης των παιδιών.