Φωτό: Γιώργος Βελλής
Φωτό: Γιώργος Βελλής
Φωτό: Γιώργος Βελλής
Κάθισαν ένα πρωινό στο στούντιο του Ανδρέου στους Θρακομακεδόνες, περισσότερο για να μελετήσουν και να μάθει ο Θηβαίος τα κομμάτια. Εκείνη η πρώτη ηχογράφηση ήταν και η μοναδική που έκανε μέχρι να κυκλοφορήσει ο δίσκος. Δεν χρειάστηκε άλλη.
Στα τραγούδια του “Μεγάλου Θυμού” ο Δημητρίου ήθελα «να αποδώσω τον ήχο που είχαμε με τους Υπόπτους. Αποδέχθηκε δηλαδή την ταυτότητα μου ως τραγουδοποιού».
Η διαρκής μαθητεία και οι δάσκαλοι
Καθώς ο Θηβαίος μπαινοβγαίνει στις δεκαετίες και τη μία βρίσκει μια παλιά ιστορία με τον Πιοβάνι και την άλλη επιστρέφει στο σήμερα για να πει πόσο του αρέσει ο Ορέστης Ντάντος αλλά και η Παυλίνα Βουλγαράκη, μιλά με την ταπεινότητα ενός αιώνιου μαθητή. Δεν έχει κανένα δισταγμό να πει πόσο θαυμάζει άλλους καλλιτέχνες.
Ο περισσότερος χρόνος έχει περάσει για να μιλήσει με αγάπη και εκτίμηση για τον Περίδη, τον Ιωαννίδη, τον Παπακωνσταντίνου, τον Μάλαμα, τον Αγγελάκα και τις Τρύπες, τον Παυλίδη και τα Ξύλινα Σπαθιά.
«Πάντα δηλαδή αισθανόμουνα ότι οι συνάδελφοι είναι καλύτεροι απ’ ό,τι εγώ», λέει. «Το χαιρόμουνα όμως γιατί πάλευα να γράψω κάτι. Όχι, να τους ξεπεράσω, αλλά να φτάσω σε αυτό το οποίο μέσα μου ήθελα να φτάσω. Ήταν πολύ ψηλά. Αισθανόμουν πάντα ότι λογοδοτούσα. Ακόμα το αισθάνομαι. Ναι, ακόμα λογοδοτώ στον Σαββόπουλο, στον Ξαρχάκο, στον Χατζιδάκι».
Τρεις και πλέον δεκαετίες πριν, πόσο διαφορετικά θα ένιωθε μέσα σε εκείνο το βανάκι στην Μπολόνια κρατώντας στα χέρια του το σκονισμένο, παλιό μαντολίνο;
Αγοράστε εισιτήρια για τη συναυλία του Χρήστου Θηβαίου από το InTickets.