Τα ζητήματα της περιβαλλοντικής προστασίας αλλά και συνείδησης δικαιολογημένα έχουν έρθει το τελευταίο διάστημα στην πρώτη γραμμή της ειδησεογραφίας καθώς η κλιματική κρίση μας έχει χτυπήσει για τα καλά την πόρτα. Δεν είναι όμως μόνο το περιβάλλον, το οποίο οφείλουμε να προστατεύουμε είναι και τα όντα που το απαρτίζουν, είναι η πανίδα και η χλωρίδα, είναι όλα εκείνα τα πλάσματα που βρίσκονται πάνω σε αυτόν τον πλανήτη και υπήρχαν πριν από εμάς ενώ θα υπάρχουν και μετά από εμάς, αν τα αφήσουμε να ζήσουν και να επιβιώσουν, γιατί εμείς είμαστε οι μόνιμοι θηρευτές τους. Αυτό το μυθιστόρημα λοιπόν είναι ένας φόρος τιμής σε αυτά τα πλάσματα, τα οποία δυστυχώς δεν κινδυνεύουν παρά από τον κύριο εχθρό τους που δεν είναι άλλος από τον άνθρωπο. Στα νησιά Φερόε, σε αυτό τον υπέροχο τόπο όπου η φύση οργιάζει, εκτυλίσσεται εδώ και αιώνες ένα δράμα, λαμβάνει χώρα μια «γιορτή» αίματος προς τέρψη και διασκέδαση των κατοίκων. Είναι ένα ντροπιαστικό γεγονός, ένα όνειδος για το ανθρώπινο γένος να θανατώνονται δίχως λόγο φάλαινες. Ο Καρύλ Φερέ
Γιούρι Ολέσα – Ζήλια: Ένα σαρκαστικό σοβιετικό λογοτεχνικό βιβλίο
Στο επίκεντρο της πλοκής του μυθιστορήματος είναι η δολοφονία του αρχηγού του γκρινταντράπ, όπως ονομάζεται το παράλογο και βάρβαρο μακελειό. Στο παιχνίδι μπαίνει και η αστυνομία, η οποία πλέον είναι επιβαρυμένη με το έργο της εξιχνίασης του εγκλήματος ενώ το άλλο έγκλημα, της δολοφονίας των φαλαινών, καλά κρατεί και ουδείς δεν το σταματά. Είναι τόσο υποκριτικό να ασχολείται όλη η τοπική κοινωνία με την δολοφονία ξεχνώντας πόσο έχει πληγώσει την μητέρα φύση με τις ενέργειές της και τις δικές της εγκληματικές ενέργειες. Ο άνθρωπος είναι ικανός για το καλύτερο μα δυστυχώς ρέπει να πραγματοποιεί το χειρότερο αψηφώντας την ύβρι που διαπράττει εις βάρος πλασμάτων όπως οι φάλαινες και τα δελφίνια, πλάσματα που δεν τον πείραξαν σε τίποτα. Ίσως λοιπόν οι ζημιές από τον τυφώνα και η δολοφονία του αρχηγού να είναι ένα σημάδι πως όλο αυτό το θλιβερό πανηγύρι οφείλει πλέον να τελειώνει μια για πάντα. Ουδείς έχει το δικαίωμα να αφαιρεί ανθρώπινη ζωή, μα ούτε και ζωή μη ανθρώπινη, κάθε είδος έχει τον λόγο ύπαρξής του σε αυτόν τον πλανήτη και όποιος δολοφονεί ζώα είναι δολοφόνος χωρίς καμία διάκριση.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Γκρινταντράπ»
«Εκτός από τους Ινδιάνους της Αμερικής, που ζούσαν στις ακτές και τις σέβονταν, όλοι οι άλλοι τις σκότωναν για ευχαρίστηση. Χρειάστηκε να περιμένουμε τη δεκαετία του 1970 όταν οι Καναδοί απαγόρευσαν τη χρήση όπλων εναντίον στις όρκες, όμως το κυνήγι τους παρέμενε μια ψυχαγωγία σαν όλες τις άλλες»
Διαβάστε επίσης:
Γκρινταντράπ: Ένα συναρπαστικό οικολογικό θρίλερ από τον Καρύλ Φερέ