Ιφιγένεια η εν Αυλίδι, του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου στο Θέατρο Άττις

Αι γυμνισταί, του Γιώργου Σίμωνα σε σκηνοθεσία Τώνιας Ράλλη ξανά στο Rabbithole

Στην “Ιφιγένεια η εν Αυλίδι” ο κόσμος βαδίζει στο χείλος της αβύσσου, χωρίς αέρα και χωρίς διέξοδο από τον παραλογισμό του επερχόμενου μεγάλου πολέμου. Από την αρχή κιόλας του έργου, βρισκόμαστε σε αυτή την αιχμή του χρόνου όπου ιερά έθιμα όπως η ικεσία, δομικές και βαθιά συμβολικές σχέσεις όπως η πατρότητα, σημαίνοντα ιδεώδη όπως η πατρίδα, που συνδέουν τον άνθρωπο με τον τόπο καταγωγής του, την ιστορική μνήμη και ένα συλλογικό αξιακό και ηθικό πεπρωμένο, διαβρώνονται, απομυθοποιούνται, καταρρέουν μπροστά στο βάρος της βουλιμίας των κυρίαρχων για πόλεμο, αίμα και εξουσία. Όμως, τι είναι ένας κόσμος που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την παιδοκτονία;

Διαβάστε επίσης:Η τραγική ιστορία της Pippa Bacca, της καλλιτέχνιδας που αγάπησε τον κόσμο και αυτός τής φέρθηκε με το χειρότερο τρόπο

Πόσες Ιφιγένειες θα χρειαστεί να θυσιαστούν, με ή χωρίς το στοιχείο της εθελοθυσίας, ώστε η χειμαζόμενη ανθρωπότητα να πάψει να βλέπει τον εαυτό της στον σπασμένο καθρέφτη των αιματηρών πεδίων των μαχών; Και η δική μας, τραγικά μεταβατική εποχή, αυτά τα αγωνιώδη ερωτήματα δεν θέτει; Ο κόσμος όπως τον ξέρει ο Ευριπίδης τελειώνει με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Η τραγωδία “Ιφιγένεια η εν Αυλίδι” γράφεται μέσα στη δίνη του τέλους μιας εποχής.

Οι καλλιτέχνες, ευαίσθητοι δέκτες των δονήσεων των καιρών και των ψυχικών κλυδωνισμών των ανθρώπων, όταν ζουν σε περίοδο πολέμου, αναπόφευκτα, μεταμορφώνονται. Το εσωτερικό τοπίο ραγίζει, η σχέση με το υλικό γίνεται αγωνιώδης, η φαντασία κινείται σε δρόμους απρόβλεπτους και ταραγμένους, οι καταστροφές που συντελούνται αντανακλώνται στον εσωτερικό τους κόσμο, εμφανίζονται αισθήματα όπως η απόγνωση και ο θυμός, η αίσθηση μιας άνευ όρων και ορίων πνευματικής εξέγερσης απέναντι στο παράλογο της αιματοχυσίας και της ανθρωποθυσίας. Το βίωμα του πολέμου ωθεί τους καλλιτέχνες να αντιμετωπίσουν το υλικό τους χωρίς υπεκφυγές, τους ωθεί να αναζητούν τα άκρα των άκρων στις μορφές και τους τρόπους έκφρασης. Επιχειρούν το έργο τους να εγγραφεί στη μνήμη όσων έρθουν σε επαφή μαζί του.

Ωστόσο, η φάση της παρακμής δεν σηματοδοτεί το τέλος, αλλά την επώδυνη κυοφορία αυτού που δεν υπάρχει ακόμα. Το παλιό καταρρέει, δημιουργώντας τον απαραίτητο ζωτικό χώρο για να γεννηθεί κάτι εντελώς νέο. Ας μην το ξεχνάμε: η ελπίδα ανήκει σε αυτούς που δεν έχουν ελπίδα.

Διαβάστε επίσης:Ερρίκος Λίτσης: Από το «όλα καλά ρε» στους καλούς ανθρώπους της ζωής του

-Σάββας Στρούμπος

Συντελεστές:

• Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας
• Σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος
• Σκηνικά/Κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου
• Μουσική: Ζήσης Σέγκλιας
• Φωτισμοί: Κώστας Μπεθάνης
• Σύμβουλος δραματουργίας: Ιωάννα Ρεμεδιάκη
• Σύμβουλος θεατρολόγος: Μαρία Σικιτάνο
• Κατασκευή κοστουμιών: Ελένη Χασιώτη
• Κατασκευή σκηνικού: Απόστολος Ζερδεβάς
• Μακιγιάζ: Βιργινία Τσιχλάκη
• Υπεύθυνοι επικοινωνίας: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
• Φωτογραφίες πρόβας: Άγγελος Χιλλ
• Ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά):
  • • Έλλη Ιγγλίζ: Κλυταιμνήστρα
    • Άννα Κόπακα: Κορυφαία του χορού / Α’ Αγγελιοφόρος
    • Νίκος Ντάσης: Αγαμέμνων
    • Μυρτώ Ροζάκη: Ιφιγένεια
    • Γιάννης Σανιδάς: Πρεσβύτης/ Αχιλλέας/ Β’ Αγγελιοφόρος
    • Νίκος Ψυλάκης: Πρεσβύτης/ Μενέλαος/ Β’ Αγγελιοφόρος

Διάρκεια: 90′

Η παράσταση «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.