Υπήρξε ένα από τα πιο «κακά παιδιά» της αμερικάνικης κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ο Ντένις Χόπερ, ωστόσο, κατάφερε να «επιβιώσει» για πάνω από 50 χρόνια στο Χόλιγουντ, παρά τον αντισυμβατικό και επιεικώς άστατο χαρακτήρα του, λόγω του τεράστιου υποκριτικού του ταλέντου, της χαρακτηριστικής του άγριας μαγνητικής γοητείας – ειδικά ερμηνεύοντας κακούς ή «σαλεμένους» χαρακτήρες – και βεβαίως της συνεισφοράς του στο Νέο Χόλιγουντ, με τον εμβληματικό «Ξένοιαστο Καβαλάρη
Ο Ντένις Λι Χόπερ, γεννήθηκε στην Ντοτζ Σίτι, ως πρωτότοκος γιος μίας οικογένειας Σκωτσέζων, τη Μάρτζορι Μέι και τον Τζέι Μίλαρντ Χόπερ. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικογένειά του μετακόμισε στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι και ο λίγο αργότερα, ο νεαρός Χόπερ άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα τέχνης στο τοπικό Ινστιτούτο Τέχνης. Σε ηλικία 13 ετών, ακολούθησε την οικογένειά του στο Σαν Ντιέγκο, όπου διακρίθηκε στη θεατρική λέσχη του Λυκείου του, αναπτύσσοντας το ενδιαφέρον του για την υποκριτική, την οποία σπούδασε αργότερα και στο φημισμένο Actors Studio στη Νέα Υόρκη, έχοντας ως μέντορα τον περίφημο Λι Στρασμπεργκ για πέντε χρόνια, ενώ εκεί εκτίμησε ιδιαίτερα τα έργα του Σαίξπηρ
Κλείσιμο
Αντιθέτως, ο Χόπερ, έπειτα από τη γνωριμία του με τον Έλβις Πρίσλεϊ και τη φιλία που ανέπτυξαν, βρέθηκε πρωταγωνιστής στο ατμοσφαιρικό υπερφυσικό – b movie – θρίλερ «Night Tide». Ωστόσο, ξαναμπήκε στα μεγάλα στούντιο, χάρις τον Τζον Γουέιν, που επέμεινε να παίξει δίπλα του στο αρκετά καλό γουέστερν «Και οι Τέσσερις Ήταν Γενναίοι». Το παράδοξο της ιστορίας είναι ότι σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Χάθαγουεϊ!
Το φιλμ, ένα νεό-γουέστερν, που αντανακλά όσο κανένα άλλο το ανήσυχο πνεύμα της εποχής, το κίνημα των χίπις και την προβολή μίας πραγματικότητας και των ναρκωτικών, αποτυπώνει την αίσθηση της ελευθερίας και των ανοιχτών οριζόντων και μετατρέπεται σε δράμα για το πικρό τέλος του «αμερικάνικου ονείρου». Αυθόρμητη σκηνοθετική ματιά, αθάνατοι αντιήρωες και ένα απίστευτο σάουντρακ, χάρισε στον σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή Χόπερ τεράστια αναγνώριση. Ταυτόχρονα, έκανε γνωστό τον Νίκολσον και έσπασε τα ταμεία, καθώς η παραγωγή των 350.000 δολαρίων έφερε εισπράξεις πάνω από 60 εκατομμύρια!
Αστερόσκονη
Το φιλμ, με το συγκλονιστικό φινάλε, που στοιχειώνει ακόμη την Αμερική και αποτελεί σήμα κατατεθέν για τους σινεφίλ, ήταν όμως και μια μεγάλη περιπέτεια στα παρασκήνια, καθώς όλοι οι συντελεστές και ειδικά ο Χόπερ με τον Φόντα, μάλωσαν με όλους, ενώ η κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ, είχε ξεφύγει εκτός ορίων. Όπως είχε πει αργότερα ο Χόπερ, πριν από το «Easy Rider» δεν υπήρχε πρόβλημα με την κοκαΐνη στην Αμερική. «Έπειτα από την προβολή της ταινίας μου η άσπρη σκόνη, ήταν παντού».
Από τον θρίαμβο της Βενετίας στο Νέο Μεξικό
Δεν σταμάτησε όμως να γυρίζει ακατάπαυστα ταινίες, για τα επόμενα 40 χρόνια. Μερικές απ’ τις σημαντικότερες εμφανίσεις ήρθαν με ορισμένες αριστουργηματικές ταινίες, όπως στο «Αποκάλυψη Τώρα
Όμως, ο Χόπερ μπορούσε να είναι και ένας από τους κορυφαίους φωτογράφους, καθώς τα φωτογραφικά του έργα, κοσμούν μουσεία και σημαντικές γκαλερί, παρότι μεγάλο μέρος των φωτογραφιών (και των ζωγραφικών πινάκων του) καταστράφηκαν από την πυρκαγιά στο σπίτι του. Ο Χόπερ είχε πάντα μαζί του, από τα γυρίσματα ταινιών, τα παρασκήνια, τα πάρτι μέχρι και τα ταξίδια του, τη φωτογραφική του μηχανή, μετά την παρότρυνση του φίλου του Τζέιμς Ντιν.
Αιρετικός ρεπουμπλικάνος
Τον αντιφατικό του χαρακτήρα, ο Χόπερ, τον απέδειξε και στις πολιτικές του απόψεις, καθώς παρότι ήταν διάσημος Ρεπουμπλικάνος, με γενναιόδωρες δωρεές εκατομμυρίων, ψήφισε το 2008 τον Μπαράκ Ομπάμα για Πρόεδρο, λόγω της υποψηφιότητας για την αντιπροεδρία της υπερσυντηρητικής Σάρα Πέιλιν. Ταυτόχρονα έστελνε λεφτά στο ιρλανδικό επαναστατικό σοσιαλιστικό αυτονομιστικό κίνημα του Σιν Φέιν, ενώ ορισμένες του δηλώσεις προκαλούσαν μικρά εγκεφαλικά στη συντηρητική Αμερική.
Σπαραχτικό φινάλε
Ο Χόπερ, που πέθανε στις 29 Μαϊου του 2010, από καρκίνο του προστάτη, ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα στο τέλος από τις επιπλοκές της ασθένειας, κάτι που έγινε σπαρακτικά φανερό όταν εμφανίστηκε σχεδόν διαλυμένος σε καροτσάκι, με οξυγόνο και πάμπολλα σωληνάκια απάνω του, στην πορεία του προς τη λεωφόρο των Αστέρων του Χόλιγουντ «Walk of Fame». Τη μοναδική τιμή που δέχθηκε στη χώρα του και από την κινηματογραφική βιομηχανία, που δεν του συγχώρησε ποτέ τον απείθαρχο χαρακτήρα του.
Διαβάστε επίσης:Φεστιβάλ Καννών: Η ταινία "Fjord" του Κρίστιαν Μουντζίου κατέκτησε τον Χρυσό Φοίνικα