Το Σάββατο που πέρασε βρέθηκα μαζί με τη Βιολέτα Σαγκριώτη στο ΟΑΚΑ για να παρακολουθήσουμε ζωντανά τους Metallica, σε μία από τις μεγαλύτερες συναυλίες που έχει δει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Και ναι, από την πρώτη στιγμή καταλάβαμε πως δεν επρόκειτο απλώς για άλλο ένα live, αλλά για μια εμπειρία που θα θυμόμαστε για χρόνια.
Η βραδιά ξεκίνησε με την πρώτη μεγάλη δοκιμασία: το merch. Περιμέναμε σχεδόν μία ώρα στην ουρά για να πάρουμε μια μπλούζα, σε τιμές που για τα ελληνικά δεδομένα έμοιαζαν υπερβολικές. 45 ευρώ για την απλή έκδοση και σχεδόν 90 για τις πιο συλλεκτικές επιλογές. Η ποιότητα, αν είμαι ειλικρινής, δεν δικαιολογούσε την τιμή. Παρ’ όλα αυτά, τη φόρεσα με χαρά. Όχι για το ύφασμα, αλλά σαν φόρο τιμής σε μια μπάντα που καθόρισε τον ήχο που αγαπώ να ακούω και να παίζω live από τα 14 μου χρόνια.
Ρίγη συγκίνησης στη συναυλία των Metallica στο ΟΑΚΑ – Η αφιέρωση στον μικρό Σπύρο
Μπαίνοντας στο στάδιο, περάσαμε την ασφάλεια και ανεβήκαμε στη θύρα μας. Πολύ γρήγορα συνειδητοποιήσαμε πως στο συγκεκριμένο event το να βρίσκεσαι σε κερκίδα είναι σαν να πηγαίνεις σε λούνα παρκ και να μη μπαίνεις ποτέ στο roller coaster. Η αρένα είχε την πραγματική ένταση. Παρ’ όλα αυτά, η θέα ήταν συγκλονιστική. Περισσότεροι από 90.000 άνθρωποι είχαν γεμίσει το ΟΑΚΑ, δημιουργώντας μια εικόνα σχεδόν μεταποκαλυπτική. Ένα ανθρώπινο κύμα από μαύρα μπλουζάκια, υψωμένες γροθιές και φωνές έτοιμες να ενωθούν.
Το stage ήταν πραγματικά εντυπωσιακό. Η κυκλική 360° σκηνή έδινε την αίσθηση πως η μπάντα βρισκόταν παντού ταυτόχρονα, σαν μια μεταλλική τελετουργία στη μέση του σταδίου. Πρώτοι ανέβηκαν οι Knocked Loose. Παρότι ο ήχος τους δεν ήταν ιδανικός, η ενέργεια, οι βαρύτονες κιθάρες και η ωμή σκηνική παρουσία τους λειτούργησαν σαν ιδανικό ζέσταμα.
Στη συνέχεια, εμφανίστηκαν οι Gojira και απέδειξαν γιατί θεωρούνται πλέον παγκόσμιο όνομα. Ένα ευρωπαϊκό συγκρότημα που κατάφερε να σταθεί ισάξια δίπλα στα μεγαλύτερα metal acts του κόσμου. Τα riffs τους έκαναν το στάδιο να δονείται και τα pits να ανοίγουν παντού.
Κάπου εκεί όμως μας νίκησε η δίψα. Νερό, μπύρα και αναψυκτικό έμοιαζαν απαραίτητα για να επιβιώσεις σε αυτή τη μουσική καταιγίδα. Κάνοντας όμως το λάθος να πάμε στο bar, βρεθήκαμε μπροστά σε ουρές που άγγιζαν τη μιάμιση ώρα. Η κακή οργάνωση ήταν εμφανής, αλλά ευτυχώς επιστρέψαμε κυριολεκτικά στο παρά πέντε.
Και τότε έσβησαν τα φώτα.
Στη γιγαντοοθόνη εμφανίστηκε ο Clint Eastwood και λίγα δευτερόλεπτα μετά οι Metallica ανέβηκαν στη σκηνή μέσα σε αποθέωση. Από την πρώτη νότα κατάλαβες γιατί αυτή η μπάντα γράφει ιστορία από το 1981 μέχρι σήμερα. Ο James Hetfield έμοιαζε σαν αρχηγός στρατού μπροστά σε μια ολόκληρη metal οικογένεια. Το κοινό τραγουδούσε κάθε λέξη, κάθε riff, κάθε κραυγή.
Μία από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της βραδιάς ήρθε κατά τη διάρκεια του «doodle» των Kirk Hammett και Robert Trujillo. Το δίδυμο τίμησε την ελληνική μουσική κληρονομιά παίζοντας τη μελωδία του «Ζορμπά» του Mikis Theodorakis, αλλά και το «Δεν χωράς πουθενά» από τις θρυλικές Trypes. Για λίγα λεπτά το ΟΑΚΑ έμοιαζε να ενώνει δύο διαφορετικούς μουσικούς κόσμους. Το κοινό τραγουδούσε συγκινημένο και η αποθέωση που ακολούθησε ήταν από εκείνες τις στιγμές που δύσκολα περιγράφονται με λέξεις.
Όταν ακούστηκαν κομμάτια όπως το «Master of Puppets», το «One» και φυσικά το «Enter Sandman», το ΟΑΚΑ μετατράπηκε σε μια τεράστια γιορτή του heavy metal. Και εκεί, ανάμεσα σε φωτιές, πυροτεχνήματα και δεκάδες χιλιάδες φωνές, θυμήθηκα γιατί αυτή η μουσική εξακολουθεί να ενώνει ανθρώπους από κάθε ηλικία και κάθε γωνιά του κόσμου.
Γράφει ο Γιάννης Χατζηγεωργίου.
Οι Metallica «γκρέμισαν» το ΟΑΚΑ – Η νύχτα που η Αθήνα υποκλίθηκε στους «Θεούς» του Metal
The post Ήμασταν στη συναυλία των Metallica στο OAKA και αυτό που ζήσαμε ήταν μοναδικό appeared first on Mad.gr.