Φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν
Φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν
Φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν
Φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν
Στο «Seek and destroy» , έπεσαν σχεδόν από τον ουρανό –από τους γιγάντιους πύργους– κιτρινόμαυρες μπάλες, η αρένα παραληρούσε, καπνογόνα άναβαν, συνομήλικοι των μελών του γκρουπ δάκρυζαν, άλλοι αγκαλιαζόντουσαν και όλοι έγιναν η μεγάλη του heavy metal κοινότητα. Περιττό δε να σημειώσουμε ότι τα μαύρα –κυρίως– μπλουζάκια των Metallica, ήταν το επίσημο dress code της βραδιάς.
«Γιατί περάσανε 16 χρόνια;»
Ο Τζέιμς Χέτφιλντ, ευχαρίστησε όχι μία αλλά αρκετές φορές, το κοινό για την παρουσία του και την στήριξη του στο γκρουπ όλα αυτά τα χρόνια – «ελληνική οικογένεια» τους χαρακτήρισε. Σε ανάρτησή του στο Χ, έγραψε τα εξής: «Αθήνα, έφερες τη φωτιά χτες βράδυ! Ακόμα βουίζω. Κράτα το πνεύμα ζωντανό, συνέχισε δυνατά, μείνε μαζί μας. Ναι! ». Επίσης, προβλήθηκαν στα video wall αποκόμματα εισιτηρίων από την δεύτερη εμφάνισή τους στις 2 Ιουνίου 1999 στο γήπεδο «Γεώργιος Καμάρας» στη Ριζούπολη. Ο Ούλριχ σε πολλά τραγούδια έπαιζε ντραμς όρθιος, ο Χάμετ απέδειξε γιατί είναι από τους καλύτερους κιθαρίστες ever – ενώ αναφέρθηκε στον Πολιτισμό της Ελλάδας – ενώ ο Τρουχίγιο δεν… κρατιόταν. Βούτηξε στο κοινό, σχεδόν από το δεύτερο / τρίτο τραγούδι.
Κάποια στιγμή ο Χέτφιλντ αναρωτήθηκε γιατί χρειάστηκε να περάσουν 16 χρόνια για να έρθουν και πάλι στην Ελλάδα. Εμείς και του χρόνου εδώ θα είμαστε.
Η setlist των Metallica
It’s a Long Way to the Top (If You Wanna Rock ‘n’ Roll)
(τραγούδι των AC/DC)
The Ecstasy of Gold
(σύνθεση του Ennio Morricone από το φιλμ «Ο καλός, ο κακός και άσχημος)
Creeping Death
For Whom the Bell Tolls
Moth Into Flame
King Nothing
Lux Æterna
The Unforgiven
Fuel
Kirk and Rob Doodle
«Ζορμπάς» (Μίκης Θεοδωράκης) και «Δεν χωράς πουθενά», Τρύπες
Fade to Black
Wherever I May Roam
Nothing Else Matters
Sad but True
One
Seek & Destroy
Master of Puppets
Enter Sandman
ΥΓ: Ιδιαιτέρως εύστοχη η παρουσία της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδος (ΚΝΕ), ιδίως με το πανό που απεικόνιζε τον κόσμο που φλέγεται και έγραφε «For whom the bell tolls…» (Για ποιον χτυπάει η καμπάνα;). Πρόκειται για τραγούδι που έχει εμπνευστεί το συγκρότημα από το έργο – ορόσημο του Ερνστ Χέμινγουεϊ με τον ομώνυμο τίτλο).