Μάκης Γεωργιάδηςμα όχι αρκετά, αντιταχθήκαμε μα όχι αρκετά. δεν μπορεί να ξεχάσει»!μας προστάζει παίξτε τώρα για χορό».
Εκεί που αφήνει το νήμα ο Τσέλαν και οι ομότεχνοί του έρχονται να το πιάσουν οι σύγχρονοι Παλαιστίνιοι, τα θύματα μιας νέας γενοκτονίας. Γράφει ο Μαχμούντ Αρουίς στο συγκλονιστικό ποίημα Κατάσταση Πολιορκίας από τη μαρτυρική Τζενίν στις 25 Μαΐου 2002:
«Σ’ ένα σοκάκι φωτισμένο από εξόριστο φανάρι… να,
ένα στρατόπεδο προσφύγων
Στους τέσσερις ανέμους. Ο Νότος του χιμάει του ανέμου.
Η Ανατολή του μια θρησκεία στραμμένη δυτικά.
Η Δύση του μια αιματηρή εκεχειρία, που εκδίδει το κόστος της ειρήνης.
Όσο για τον Βορρά του, τον μακρινό Βορρά, δεν είναι τόπος,
δεν είναι σύνορο στον χάρτη.
Μια σύναξη είναι ουράνιας ιερότητας.
Είπε στο σύννεφο η γυναίκα:
“Σκέπασε τον καλό μου, γιατί τα ρούχα μου στο αίμα του είναι μουσκεμένα».
Αν δεν είσαι, καλέ μου, βροχή, γίνε δέντρο καρπερό, χλοερό. Γίνε δέντρο.
Κι αν δεν γίνεις, καλέ μου, ένα δέντρο,
πέτρα να γίνεις
μουσκεμένη δροσιά. Μια πέτρα να γίνεις.
Κι αν δεν γίνεις μια πέτρα, καλέ μου,
το φεγγάρι το ίδιο να γίνεις,
μες στο ύπνο εκείνης
που σε αγάπησε. Γίνε φεγγάρι”, είπε κάποια γυναίκα
στην κηδεία του γιου της».
Εξίσου συγκλονιστικό είναι και το ποίημα της Ετέλ Ατνάν, με τίτλο Τζενίν που στις 11 σελίδες του περιγράφει το μεγαλείο της αντίστασης και τη φρίκη του πολέμου. Μια φρίκη εσαεί παρούσα που χρειάζεται απάντηση, και όχι μόνο ποιητική…
«…έπεσαν ωστόσο αστραπές και βροντές σε σπίτια κατάμεστα από παιδιά, κι η δυστυχία ντύθηκε γυναίκα, και κανείς δεν στάθηκε, γιατί ό,τι ζωντανό ήταν νεκρό..»
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 21-22 Μαρτίου 2026