Αυτές είναι οι 14 φορές που οι νικητές των Όσκαρ ανέβηκαν στη σκηνή και παρέδωσαν μαθήματα αυθορμητισμού, κυνισμού και απόλυτης, αδιαμεσολάβητης ειλικρίνειας.
Ας είμαστε ρεαλιστές: Οι περισσότερες ευχαριστήριες ομιλίες στα Όσκαρ είναι αφόρητα βαρετές όμως, ανάμεσα στις δεκάδες απονομές της Ακαδημίας, υπάρχουν εκείνες οι σπάνιες ρωγμές στο σύστημα.
Οι στιγμές που το άγχος, η αμηχανία, η ιστορική βαρύτητα ή το καθαρό, ακατέργαστο χιούμορ παίρνουν το τιμόνι. Από την παγωμένη σιωπή μέχρι τον απόλυτο αυτοσαρκασμό, συγκεντρώσαμε τις 14 περιπτώσεις όπου το χρυσό αγαλματίδιο έφερε στην επιφάνεια την πιο ανθρώπινη πλευρά των σταρ, παραθέτοντας ακριβώς τα λόγια που έγραψαν τηλεοπτική ιστορία.
Το απόλυτο χάος και ο αυτοσαρκασμός
You are currently viewing a placeholder content from YouTube. To access the actual content, click the button below. Please note that doing so will share data with third-party providers.
More Information
Και μετά, υπάρχουν αυτοί που απλώς άφησαν τις άμυνές τους να καταρρεύσουν μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατές:
-
Μέριλ Στριπ (2012, Η Σιδηρά Κυρία): Στο τρίτο της Όσκαρ, γνώριζε καλά τον «κορεσμό» του κοινού απέναντι στο πρόσωπό της και αποφάσισε να τον διακωμωδήσει, πριν κλείσει με βαθιά ευγνωμοσύνη:
«Η μισή Αμερική μάλλον αναστέναξε όταν άκουσε το όνομά μου… Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω τη ζωή μου μπροστά στα μάτια μου. Οι φίλοι μου, σας ευχαριστώ όλους όσους είναι εδώ και όσους έχουν φύγει για αυτήν την ανεξήγητα υπέροχη καριέρα.»
-
Μπεν Άφλεκ & Ματ Ντέιμον (1997, Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ): Δύο νεαροί, άναρχοι και εκστασιασμένοι φίλοι που μόλις κατέκτησαν το Χόλιγουντ.
«Έλεγα μόλις στον Ματ ότι αν χάναμε θα ήταν χάλια, αλλά αν κερδίζαμε θα ήταν τρομακτικό… Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στην πόλη της Βοστώνης.»
-
Κιούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ (1997, Τζέρι Μαγκουάιρ): Η μουσική έπαιζε για να τον κατεβάσει από τη σκηνή, αλλά εκείνος άρχισε να χοροπηδάει ουρλιάζοντας σε απόλυτο ντελίριο:
«Θεέ μου! Κοίτα μέχρι πού φτάσαμε! Σας αγαπώ!»
-
Ολίβια Κόλμαν (2019, Η ευνοούμενη): Με δάκρυα, γέλια και αδιανόητη έκπληξη, η Κόλμαν έδωσε ίσως την πιο γλυκιά και ακομπλεξάριστη ομιλία των τελευταίων ετών. Ομολόγησε πως η στιγμή ήταν «πραγματικά αγχωτική» αλλά και «απίστευτα αστεία», θυμήθηκε τα χρόνια που δούλευε ως καθαρίστρια και αποθέωσε το είδωλό της, Γκλεν Κλόουζ.
Ο κυνισμός, το χιούμορ και η τέχνη του λακωνικού
You are currently viewing a placeholder content from YouTube. To access the actual content, click the button below. Please note that doing so will share data with third-party providers.
More Information
Όταν περιμένεις μεγαλοστομίες, ορισμένοι ηθοποιοί αποφασίζουν να σου πετάξουν την αλήθεια κατάμουτρα με τον πιο επικό τρόπο:
-
Τζο Πέσι (1991, Τα καλά παιδιά): Η απόλυτη επιτομή του “δεν έχω χρόνο για χάσιμο”. Ανέβηκε, πήρε το Όσκαρ Β’ Ανδρικού και έγραψε ιστορία με μόλις πέντε λέξεις και ένα ντροπαλό χαμόγελο:
«Είναι τιμή μου. Ευχαριστώ.»
-
Ρουθ Γκόρντον (1969, Το μωρό της Ρόζμαρι): Στα 72 της χρόνια και με 50 χρόνια καριέρας στην πλάτη, πήρε το Όσκαρ Β’ Γυναικείου και τρόλαρε όλη την Ακαδημία:
«Δεν μπορώ να σας πω πόσο ενθαρρυντικό είναι κάτι τέτοιο… Ευχαριστώ όλους όσοι με ψήφισαν. Και όσους δεν το έκαναν, σας παρακαλώ να με συγχωρέσετε.»
-
Λουίζ Φλέτσερ (1976, Στη φωλιά του κούκου): Παραλαμβάνοντας το Α’ Γυναικείου για τον ανατριχιαστικό της ρόλο, έπαιξε με το συναίσθημα του κοινού με την απόλυτη ατάκα, πριν συγκινήσει τους πάντες ευχαριστώντας τους κωφούς γονείς της στη νοηματική:
«Μου άρεσε που με μισούσατε.»
Το βάρος της ιστορίας και η αγνή συγκίνηση
You are currently viewing a placeholder content from YouTube. To access the actual content, click the button below. Please note that doing so will share data with third-party providers.
More Information
Μερικές φορές, η σκηνή των Όσκαρ είναι πολύ μικρή για να χωρέσει το μέγεθος της στιγμής:
-
Χάτι ΜακΝτάνιελ (1940, Όσα παίρνει ο άνεμος): Η πρώτη μαύρη ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ. Σε μια Αμερική βαθιά ρατσιστική, σηκώθηκε από ένα απομακρυσμένο τραπέζι στο βάθος της αίθουσας και με δάκρυα στα μάτια δήλωσε:
«Ειλικρινά ελπίζω να αποτελώ πάντα τιμή για τη φυλή μου και για τη βιομηχανία του κινηματογράφου. Η καρδιά μου είναι τόσο γεμάτη που δεν μπορώ να περιγράψω πώς αισθάνομαι.»
-
Άννα Πάκουιν (1994, Το πιάνο): Η 11χρονη τότε ηθοποιός ανέβηκε στη σκηνή και “πάγωσε”. Με την ανάσα κομμένη και τα μάτια ορθάνοιχτα από το σοκ, έμεινε σιωπηλή για αρκετά δευτερόλεπτα, καταφέρνοντας τελικά να ψελλίσει ένα απλό «ευχαριστώ», διαλύοντας κάθε επιτήδευση.
-
Μάικλ Κέιν (2000, The Cider House Rules): Αντί να μιλήσει για τον εαυτό του, αφιέρωσε τον χρόνο του στους συνυποψήφιούς του (Τ. Κρουζ, Μ. Κ. Ντάνκαν, Τζ. Λο). Απευθυνόμενος στον μικρό Χέιλι Τζόελ Όσμεντ, είπε:
«Χέιλι, όταν σε είδα να παίζεις σκέφτηκα πως έχασα το βραβείο… [Στέκομαι εδώ ως] ένας επιζών του σινεμά.»
Το μαύρο χιούμορ και τα επικά «καρφιά»
You are currently viewing a placeholder content from YouTube. To access the actual content, click the button below. Please note that doing so will share data with third-party providers.
More Information
Όταν η επιτήδευση περισσεύει, το σαρκαστικό χιούμορ είναι το καλύτερο αντίδοτο:
-
Κρίστοφερ Πλάμερ: Επιστρέφοντας στα 88 του χρόνια ως υποψήφιος, ρίχνει τη μαυρίλα του στο κόκκινο χαλί με την πιο επική, ακομπλεξάριστη δήλωση για τα γηρατειά:
«Είναι πάντα διαφορετικό γιατί οι καιροί αλλάζουν συνεχώς. Τώρα είναι τόσοι πολλοί νέοι, όλοι οι παλιοί μου φίλοι είναι νεκροί, είτε έχουν πιει μέχρι θανάτου είτε έχουν ξεφύγει από το αμπέλι.»
-
Έμμα Στόουν: Παρουσιάζοντας τους υποψηφίους για την Καλύτερη Σκηνοθεσία ένα βραβείο συντριπτικά ανδροκρατούμενο, ρίχνει το πιο κομψό και φαρμακερό «καρφί» στην ιστορία του θεσμού:
«Αυτοί οι τέσσερις άνδρες και η Γκρέτα Γκέργουιγκ.»
-
Γκάρι Όλντμαν: Αντί να χάσει χρόνο με ατέρμονες ευχαριστίες, απευθύνεται στην 98χρονη μητέρα του, μετατρέποντας την κορυφαία στιγμή της καριέρας του σε ένα απλό τηλεφώνημα στο σπίτι:
«Σε ευχαριστώ για την αγάπη και την υποστήριξή σου. Βάλε το μπρίκι στη φωτιά. Φέρνω το Όσκαρ σπίτι.»
-
Μαρκ Χάμιλ & Τζίμι Κίμελ: Με το φάντασμα του φιάσκου του La La Land να πλανάται στην αίθουσα, ο Κίμελ προειδοποιεί: “Φέτος, όταν ακούσετε το όνομά σας, μην σηκωθείτε αμέσως. Δώστε μας ένα λεπτό”. Αμέσως μετά, ο Μαρκ Χάμιλ ανοίγει τον φάκελο, μουρμουρίζοντας πανικόβλητος:
«Μην πεις La La Land. Μην πεις La La Land.»
Τέσσερις ερμηνείες της Emma Stone που θα έπρεπε να είχαν προταθεί για Όσκαρ