01. Όπως έγραφα και πέρσι «έχοντας βιώσει κάμποσες περιπτώσεις λογοκρισίας σε άλλα Μέσα στο παρελθόν, ήταν απόλυτα προφανής ο στόχος μου για τη δημιουργία του FREE CINEMA: η ελευθερία (μου) και η επιστροφή της κινηματογραφικής κριτικής που (θα) αφορά τον αναγνώστη». Αυτά παραμένουν τα «ιερά και όσια» για τούτη την ιστοσελίδα – κι εμένα.
02. Στο πέρασμα του χρόνου κατάλαβα πως ένα τέτοιο site δεν χρειάζεται (τουλάχιστον) μια ντουζίνα από posts την ημέρα. Δεν χρειάζεται… μεταφρασμένες ειδησούλες φιλμικού ενδιαφέροντος από το εξωτερικό ή σκέτα δελτία Τύπου και εκδούλευση «δημοσίων σχέσεων». Χρειάζεται πρωτίστως την κριτική σκοπιά που (θα) βοηθά τον αναγνώστη να μετατραπεί σε θεατή του σινεμά με ασφάλεια. Κι ύστερα κείμενα άποψης και προτάσεις που δεν (θα) μπορεί να βρει αλλού. Και, πίστεψέ με, η αναλογία της επισκεψιμότητας σε σχέση με την περιορισμένη (και εκλεκτική) ύλη του FREE CINEMA είναι εντυπωσιακά υψηλή!
03. Η… διόλου φιλική συμπεριφορά κάποιων γραφείων διανομής που ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν συνεργάστηκαν με το FREE CINEMA είναι ορατή στον κόσμο, πόσω μάλλον μετά από τόσα χρόνια. Η απόπειρα οικονομικού «πνιγμού» του site δεν πέτυχε.
04. Η αστειότητα με τα «αστεράκια»… εκεί έξω επίσης δηλώνει κάτι στο κινηματογραφόφιλο κοινό. Δεν θα το αναπτύξω περισσότερο αυτό, όλοι καταλαβαίνουν τι εννοώ. Απλά, να προσθέσω πως ουδέποτε συμφώνησα με την αντίληψη της ύπαρξης «αστεριών» βαθμολογικής αξιολόγησης δίχως συνοδευτικό κείμενο. Είναι μία συνθήκη που δημιουργεί λανθασμένα συμπεράσματα.
05. Αλλά, και πάλι, τι συμπεράσματα μπορεί να βγάζει ο άμοιρος αναγνώστης όταν (εκεί έξω…) βλέπει τα «δύο αστεράκια» να ισοπεδώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους; Ή όταν το ψυχαγωγικό σινεμά δεν εισπράττει ποτέ τετράστερα, διότι δεν αντιμετωπίζεται ως… Τέχνη; Όσο καλό και να ‘ναι ένα έργο του… εμπορικού σινεμά, δεν θα αξιολογηθεί όπως του πρέπει από τους Έλληνες κριτικούς, διότι μονάχα στο «art-house» cinema αρμόζουν αυτά! Πίπες! Έχετε ξεφτιλίσει και το επάγγελμα και την αξιοπιστία της κριτικής.
06. Στο FREE CINEMA το ελληνικό σινεμά παίρνει αυτό που του αξίζει. Θεωρώ πως στέλνω τον κόσμο σε έργα που τιμούν και τα χρήματα που θα ξοδέψει στο ταμείο και τον (σαφώς πιο πολύτιμο) χρόνο της ζωής του. Εννοείται πως το site δεν είναι αρεστό στην πλειοψηφία των Ελλήνων «δημιουργών» που έχουν αποφασίσει πως ο… φεστιβαλικός «τουρισμός» (τους) αξίζει περισσότερο από την… ψυχολογική ισορροπία και τις αντοχές του θεατή! Επιλογές είναι αυτές, βέβαια. Απλά, αυτό που δεν θέλει να προσέχει στα κείμενά μου αυτή η φάρα (που έχει γαμήσει και κάθε λόγο ύπαρξης της Ελληνικής Ακαδημίας Παρεών, πλέον), είναι οι διορθωτικές επισημάνσεις που επιχειρώ να κάνω στις κριτικές μου, με κάθε καλή πρόθεση. Διότι, ενίοτε, ταλέντο υπάρχει. Μυαλό δεν υπάρχει…
07. Όσο για τους αιθουσάρχες, τους οποίους στηρίζω με συμπάθεια και νοιάξιμο, μία συμβουλή: όταν διαβάζετε μία αρνητική κριτική, αλλά στα ταμεία σας βλέπετε ουρές, αυτό δεν σημαίνει πάντα πως… ο κριτικός έχει άδικο και πρέπει να τον βρίζουμε! Ειδικά μέσω του FREE CINEMA έχω υποστηρίξει πολλάκις το σινεμά που αξίζει να κάνει πολλά εισιτήρια, σε αντίθεσή με τους Έλληνες «συναδέλφους» μου, που θα τονίσουν πως το «άχαστο» είναι μονάχα το… «κουλτουριάρικο» ή αυτό που παίρνει τα περισσότερα «αστεράκια» (και σχεδόν ποτέ δεν ταυτίζεται με την ανάγκη του κόσμου να ψυχαγωγηθεί). Ας προσέχουν τα σχόλιά τους στα social, λοιπόν. Κι ας μην γίνονται τα «δουλικά» του κακού σινεμά όταν γεμίζει το ταμείο.
08. Στο FREE CINEMA (και στα social του) υπάρχει έντονο interaction με τον κόσμο. Υπάρχει παντού η δυνατότητα να ποστάρονται σχόλια, να απαντάμε και να γίνεται διάλογος. Πέραν των σκέτων… Like. Ψάξτε τριγύρω να δείτε πόσο «ζωντανά» και «ελεύθερα» είναι αυτά εκεί έξω…
09. Το site υπήρξε από το ξεκίνημά του και η βάση για κινηματογραφικές δράσεις, όπου το κοινό (θα) συναντά τη μεγάλη οθόνη και προτάσεις μου, κυρίως από το παρελθόν της παγκόσμιας φιλμικής παραγωγής (με έμφαση στις δόξες του κλασικού Χόλιγουντ, που τόσο αγαπώ και παραγνωρίζεται όλο και περισσότερο σήμερα, καθώς οι τηλεοπτικές πλατφόρμες δεν του δίνουν καμία σημασία). Το μεγαλύτερο καμάρι μου είναι το ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, που φέτος διοργανώνεται για δέκατη πέμπτη χρονιά! Ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στο σινεμά ρεπερτορίου, το οποίο διατηρεί και την παράδοση των προβολών με κόπιες 35mm, για να θυμάται (ή να ανακαλύπτει) ο κόσμος πως παρακολουθούσαμε τις ταινίες στις δεκαετίες του αληθινού κινηματογράφου. Όταν τα ξεκίνησα όλα αυτά (με χρήματα από την τσέπη μου και κανένα κέρδος), κανείς δεν ενδιαφερόταν για παρόμοιες ενέργειες ή διοργανώσεις (πλην της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και του Open Air Film Festival των Νυχτών Πρεμιέρας, που όμως έχει διαφορετικό χαρακτήρα και τρόπο λειτουργίας).
10. Υπήρξε (και) το πρόγραμμα προβολών του THE DIRECTORS SERIES, το οποίο ξεκίνησα το 2022, αλλά έχω τοποθετήσει «στον πάγο» προσωρινά, διότι με double feature και παρουσιάσεις και διάλογο με το κοινό, το πράγμα ξεφεύγει σε διάρκεια και ήταν λάθος να το δοκιμάσω σε θερινό σινεμά (όπου με νομοθετική ρύθμιση, πια, η λήξη των νυχτερινών, υπαίθριων προβολών πρέπει να είναι η ώρα 01:15). Απαιτεί κινηματογραφική αίθουσα με μεγαλύτερη ευχέρεια χρόνου. Θα επανέλθω σε αυτό κάποια στιγμή.
11. Και επειδή… ησυχία δεν έχω, αναζήτησε στα social τη σελίδα THE BLACK & WHITE FILM SOCIETY (στο facebook και στο Instagram) που άνοιξα από πέρσι το καλοκαίρι (κάπως «αθόρυβα») και κάνε follow, διότι ο στόχος είναι να δημιουργηθεί μία κοινότητα «εραστών» του μαυρόασπρου φιλμ κι όταν ο αριθμός των συμμετεχόντων δείξει μια κάποια δυναμική, να προχωρήσουμε σε δράσεις… και χειμώνα και καλοκαίρι. Και ψηφιακά και με celluloid!
12. Υπάρχουν πολλές ακόμη ιδέες για curating θεματικών προβολών, όμως, αυτό που δεν υπάρχει είναι… τα χρήματα για να υλοποιηθούν τα σχέδια αυτά και τα σινεμά για να τα φιλοξενήσουν (σε μόνιμη βάση, κυρίως). Και πες πως το πρώτο λύνεται, διότι δεν χρειάζονται τρομακτικά budgets (όταν δεν θέλεις να βάλεις λεφτά στην τσέπη…). Τα σινεμά, όμως, που τείνουν να εξαφανιστούν πλήρως από το κέντρο της Αθήνας; Στη φετινή χειμερινή περίοδο λειτούργησαν μόλις τέσσερις αίθουσες! Με κάποιες να παραμένουν κλειστές κι ανεκμετάλλευτες και τις περισσότερες (του θρυλικού παρελθόντος της πόλης) να λειτουργούν ως θέατρα (έστω, διότι πάντα υπάρχει και η «απειλή» δίχως γυρισμό: τα supermarket). Δεν περιμένω ν’ ασχοληθεί κανένα αρμόδιο Υπουργείο μ’ αυτά, είδες τι (απ)έγινε και το IDEAL της Πανεπιστημίου (το διατηρητέας χρήσης…). Είδες και το σκοτάδι που έχει βυθίσει στην ανυπαρξία τα ΑΤΤΙΚΟΝ και ΑΠΟΛΛΩΝ της Σταδίου από το 2012 (!), με τις αίθουσες άθικτες στο εσωτερικό τους.
13. Κι επειδή ανέκαθεν ήμουν τολμηρός, ακόμη και χωρίς κάποια ιδιαίτερη περιουσία, η REPERTORY, η εταιρεία κινηματογραφικής διανομής που ξεκίνησα το 2024, με μοναδικό σκοπό να φέρνει κανονικές (και νόμιμες…) επανεκδόσεις στουντιακών παραγωγών που (θα) θυμίζουν στο κοινό πόσο πιο όμορφο είναι το θερινό σινεμά με κλασικά φιλμ του παρελθόντος, βρίσκεται φέτος στον τρίτο χρόνο λειτουργίας της. Παρά τον πόλεμο, και από σινεμά και από διανομείς. Που με αντιμετωπίζουν… ανταγωνιστικά επειδή βγάζω μία ταινία! Η αρχή έγινε με την «Υψηλή Κοινωνία» (1956), ενώ πέρσι διανεμήθηκε «Το Παιδί και το Δελφίνι» (1957), φιλμ που στα χέρια άλλου γραφείου θα έπαιζε παντού όλο το καλοκαίρι και θα ξέσκιζε. Για το 2026, «Το Παιδί και το Δελφίνι» θα συνεχίσει την πορεία του έως και το τέλος του καλοκαιριού, ενώ η «πρεμιέρα» τούτης της σεζόν θα φέρει στις μεγάλες οθόνες ολόκληρης της χώρας ένα από τα σημαντικότερα έργα του αμερικανικού κινηματογράφου για τη δεκαετία του ’50 (stay tuned!). Σε περίπτωση που συνεχιστεί το ίδιο τροπάρι με τις επανεκδόσεις της REPERTORY κι εφέτος, κάποια στιγμή θ’ αναγκαστώ ν’ ανοίξω το στόμα μου και να εξηγήσω στον κόσμο γιατί σχεδόν κανένας διανομέας δεν ασχολείται με αυτά τα κλασικά φιλμ στην Ελλάδα και γιατί οι επιλογές που βλέπουμε στα θερινά σε κάθε σεζόν είναι τόσο στείρες. Εντάξει, καλό πράγμα είναι να προστατεύει κανείς την «μπίζνα» του, εμπόριο είναι η φάση (τους), όμως, υπάρχουν και όρια! Κι εδώ τα πράγματα αναλύονται ελεύθερα, δίχως ίχνος λογοκρισίας ή ελέγχου. Έγινα κατανοητός;
14. Κατά τα άλλα, FREE CINEMA εδώ, στο facebook, στο Twitter και στο Instagram. Με την παρουσία σου… παντού, δυναμώνεις τούτο το ελεύθερο Μέσο. Και τη φωνή μου. Σας ευχαριστώ ολόψυχα. Επισκέπτες, συνεργάτες, υποστηρικτές, χορηγούς, ανθρώπους που αντιλαμβάνονται την ποιότητα που προσφέρουμε. Επί δεκατέσσερις φορές, πλέον! Και προχωράμε. Υγεία να υπάρχει. Διότι τα γραπτά μπορεί να μένουν παντοτινά, εμείς πάλι… όχι.