Ο Άρης Σερβετάλης, σε μία από τις πιο ώριμες στιγμές της διαδρομής του, παραδίδει έναν Γελοίο απογυμνωμένο από ψυχολογικές ευκολίες.
Το Όνειρο ενός Γελοίου είναι από εκείνα τα ντοστογιεφσκικά κείμενα που μοιάζουν μικρά σε έκταση αλλά απύθμενα σε βάθος.
Η παράσταση αποπειράται να διερευνήσει τ’ αδιέξοδα της ανθρώπινης φύσης της οποίας τα υλικά είναι ίδια με αυτά των ονείρων.
Η σκηνοθετική ματιά της Έφης Μπίρμπα λειτουργεί με χειρουργική ακρίβεια. Η παράσταση αποφεύγει κάθε ρεαλιστική αναπαράσταση και κινείται σε έναν ενδιάμεσο χώρο, ανάμεσα στο όνειρο και στην τελετή.
Σε μια εποχή όπου το θέατρο συχνά εξαντλείται στο σχόλιο, η παράσταση αυτή υπενθυμίζει κάτι ουσιώδες, ότι το θέατρο μπορεί ακόμη να είναι πράξη πίστης στον άνθρωπο, όσο γελοίο κι αν φαίνεται αυτό.
Ακολουθήστε το Andro στο Facebook