Η Μπριζίτ Μπαρντό, η Γαλλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια που εξελίχθηκε σε διεθνές σύμβολο του σεξ, πριν γυρίσει την πλάτη στον κινηματογράφο για να αφοσιωθεί στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων, πέθανε σε ηλικία 91 ετών.Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας, αποδέχθηκε προτάσεις από το Χόλιγουντ, όπως το Viva Maria!, μια κωμωδία εποχής με σκηνικό το Μεξικό και συμπρωταγωνίστρια την Ζαν Μορό, καθώς και το γουέστερν Shalako με τον Σον Κόνερι.
Παράλληλα, ακολούθησε και μουσική καριέρα, η οποία περιλάμβανε την ηχογράφηση της αρχικής εκδοχής του τραγουδιού Je T’Aime… Moi Non Plus του Σερζ Γκενσμπούρ, το οποίο είχε γράψει για εκείνη την περίοδο που διατηρούσαν εξωσυζυγική σχέση. Φοβούμενη σκάνδαλο, όταν το έμαθε ο τότε σύζυγός της Γκίντερ Ζαξ, η Μπαρντό ζήτησε από τον Γκενσμπούρ να μην το κυκλοφορήσει. Εκείνος το επανηχογράφησε αργότερα με την Τζέιν Μπίρκιν, γνωρίζοντας τεράστια εμπορική επιτυχία.
Ωστόσο, η Μπαρντό βρήκε όλο και πιο ασφυκτική την πίεση της διασημότητας. Όπως είχε δηλώσει στον Guardian το 1996, «η τρέλα που με περιέβαλε έμοιαζε πάντα εξωπραγματική. Δεν ήμουν ποτέ πραγματικά προετοιμασμένη για τη ζωή ενός σταρ».
Αποσύρθηκε από την υποκριτική το 1973, σε ηλικία 39 ετών, μετά την ταινία Η διδακτική και εύθυμη ιστορία του Κολινό. Έκτοτε, αφοσιώθηκε στην προστασία των ζώων, συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις κατά του κυνηγιού φώκιας το 1977 και ιδρύοντας το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό το 1986.
Στη συνέχεια, έστειλε επιστολές διαμαρτυρίας σε παγκόσμιους ηγέτες για ζητήματα όπως η εξόντωση σκύλων στη Ρουμανία, η θανάτωση δελφινιών στα Νησιά Φερόε και η σφαγή γατών στην Αυστραλία.
Παράλληλα, εξέφραζε συχνά ακραίες απόψεις για τη θρησκευτική σφαγή ζώων. Το 2003, στο βιβλίο της A Cry in the Silence, υιοθέτησε δεξιές πολιτικές θέσεις, επιτέθηκε σε ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες, εκπαιδευτικούς και στη λεγόμενη «ισλαμοποίηση της γαλλικής κοινωνίας», γεγονός που οδήγησε σε καταδίκη της για υποκίνηση φυλετικού μίσους.
Η Μπαρντό είχε μακρά ιστορία στήριξης του Front National (το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε National Rally), δηλώνοντας στον Guardian: «Όσον αφορά τη φοβερή άνοδο της μετανάστευσης, συμμερίζομαι πλήρως τις απόψεις του Ζαν-Μαρί Λεπέν». Το 2006, σε επιστολή της προς τον τότε υπουργό Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί, ανέφερε ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Γαλλίας «καταστρέφει τη χώρα μας επιβάλλοντας τις πρακτικές του».
Η Μπαρντό παντρεύτηκε τέσσερις φορές: με τον Βαντίμ (1952-1957), τον Ζακ Σαριέ (1959-1962), με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Νικολά, το 1960, με τον Ζαξ (1966-1969) και με τον πρώην σύμβουλο του Λεπέν, Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1992.
Παράλληλα, είχε σειρά σχέσεων υψηλού προφίλ, μεταξύ άλλων με τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και τον Γκενσμπούρ.