Τη συναρπαστική ζωή του εμβληματικού καραγκιοζοπαίχτη Θανάση Σπυρόπουλου (1931–2023), παρουσιάζει ο Πάνος Σκουρολιάκος στην παράσταση «Καραγκιοζοπαίχτης Νυν και Αεί», που κάνει πρεμιέρα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 30 Ιανουαρίου [Πειραιώς 206, Ταύρος].«Γνώρισα τον Θανάση Σπυρόπουλο σε μία συνάντηση Μεσαιωνικού και Λαϊκού Θεάτρου στη Ζάκυνθο. Μου έκανε εντύπωση το μαχητικό του πνεύμα, ο αγώνας του για την εξέλιξη του Καραγκιόζη, χωρίς να αλλοιώνεται το είδος και το ισχυρό δέσιμο με την τέχνη του. Στο πλούσιο αρχείο του που μου εμπιστεύθηκε η οικογένειά του, ανακάλυψα έναν πολύτιμο θησαυρό. Απόψεις, ιδέες, οδηγίες για νέους Καραγκιοζοπαίχτες, λεπτομέρειες για την ιστορία του Θεάτρου Σκιών στην Ελλάδα με έναν τρόπο χιουμοριστικό αλλά και τρυφερό. Με λίγα λόγια, ο Σπυρόπουλος υπήρξε Πρύτανης του ελληνικού Καραγκιόζη, που μας άφησε μια απίστευτη κληρονομιά. Αυτή θέλουμε να γνωρίσουμε στο κοινό».«Είδα ελάχιστο Καραγκιόζη. Στα παιδικά μου χρόνια, ο Καραγκιόζης ήταν σε πτώση. Αυτό, όμως, έφτασε για να μαγευτώ και να στήσω τον δικό μου μπερντέ με θεατές τα παιδιά της γειτονιάς. Αισθάνθηκα αυτό που λέει ότι ένιωσε και ο Σπυρόπουλος όταν πρωτοείδε Καραγκιόζη στο καφενείο του πατέρα του, στο Κοπανάκι Μεσσηνίας. Αυτά τα δυνατά θεάματα, όταν φωλιάσουν στην ψυχή του ανθρώπου, δεν την εγκαταλείπουν ποτέ!»«Η τιμιότητά της. Η μαγεία της σκιάς, της εκφοράς του λόγου, τα χρώματα, οι ήχοι και τα τραγούδια του Καραγκιόζη, που είναι μια ξεχωριστή κατηγορία από μόνα τους. Κάθε φιγούρα έχει το δικό της τραγούδι. Είναι το Θέατρο Σκιών, μια τέχνη που απευθύνεται -όπως λέει και ο Θανάσης, σε όλους. Ανεξαρτήτως ηλικίας, βαλαντίου ή μόρφωσης. Μιλάει στην ψυχή και θα είναι πάντα επίκαιρη».«Τον έχω μέσα στην ψυχή μου τον Θανάση όταν τον υποδύομαι. Ταυτόχρονα, όμως, “κάνω” ότι δεν τον ξέρω. Προσπαθώ, λοιπόν, να τον συστήσω σε όσους βλέπουν την παράσταση. Με όλες τις λεπτομέρειες και τη μαγεία· της σκηνής και του μπερντέ».«Τα τελευταία χρόνια, συμπεριέλαβα σε δύο σκηνοθεσίες μου πολύ μικρά αποσπάσματα Καραγκιόζη. Παρόλο που κάλυπτε αυτό το σπουδαίο είδος θεάματος ένα ελάχιστο μέρος της παράστασης, αναδείχθηκε σε πρωταγωνιστή. Η συμμετοχή του κοινού, όχι μόνο του “λαϊκού”, όπως λέμε, αλλά και των απαιτητικών θεατρόφιλων θεατών, ήταν τεράστια! Μια μεταφυσική σχέση τους αγκάλιαζε όλους και στα αλήθεια γίνονταν ένα. Ηθοποιοί, Μπερντές, Κοινό».«Ο κόσμος του θεάματος έχει την ίδια βάση, την ίδια αφετηρία και την ίδια πάνω κάτω διαδρομή, μέχρι το τέλος. Είτε πρόκειται για τον καραγκιοζοπαίχτη, είτε για τον πιο τρανό μαέστρο, κάποια σπουδαία ηθοποιό τραγωδό, έναν ασήμαντο μπουλουξή ηθοποιό ή για έναν μουσικό του δρόμου. Στη ζωή του Σπυρόπουλου, ανακαλύπτω κομμάτια της δικής μου καριέρας και ζωής. Να, λοιπόν, τι θέλω να μοιραστώ με τους θεατές σε αυτή την παράσταση».
