Θα ευχόταν αυτή η πρωτιά να μην είχε μπει στο βιογραφικό της. Με απόλυτη ειλικρίνεια επαναλαμβάνει τη φράση. Θα ήθελε η ανάγκη για μουσική που να περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους και να είναι προσβάσιμη, να μην ήταν ανάγκη αλλά μια βιωμένη πραγματικότητα την οποία θα πήγαινε να εμπλουτίσει. Για τη Μαριέττα Φαφούτη η μουσική δεν είναι μόνο για όσους ακούν, έτσι όπως πάρα πολλοί πιστεύουν.
Photo Credits: Κλαίρη Φαφούτη
Photo Credits: Κοσμάς Κουμιανός
Όλα έγιναν υπό την καθοδήγηση και την επιμέλεια του Χρήστου Γεωργοκωστόπουλου, Υποψήφιου Διδάκτορα Γλωσσολογίας Νοηματικών Γλωσσών, ο οποίος είναι κωφός και έχει λάβει δίγλωσση εκπαίδευση.
Οι διερμηνείς των τραγουδιών είναι ο Σπύρος Κουζέλης και η Κωνσταντίνα Παπαγεωργίου. Στα γυρίσματα είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε και τον Γιώργο Στάθη, επίσης Διερμηνέα Ελληνικής Νοηματικής και μας έκανε την τιμή να έχει κάποιες απίθανες γκεστ εμφανίσεις.
«Αυτό είναι το δικό μας μήνυμα: θέλουμε να αγκαλιάσουμε το να μην είναι κανείς τέλειος».
Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι έκαναν το όνειρο μας πραγματικότητα. Χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα.
Μάθατε από αυτούς.
Κάναμε πολλά λάθη στην αρχή. Μάθαμε πολλά και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε. Δεν έχουμε εκπαιδευτεί σωστά στο πώς να αντιμετωπίζουμε την αναπηρία.
Υπάρχει τρομερό έλλειμμα, όμως θέλω να πιστεύω ότι σιγά σιγά θα αρχίσουν να αλλάζουν τα πράγματα. Εύχομαι να αλλάξουν. Δεν γίνεται να μην υπάρχει ισάξια προσβασιμότητα σε όλους τους ανθρώπους, σε όλα τα επίπεδα.
Δεν γίνεται να είμαστε στο 2026 και να παρκάρουν ακόμα άνθρωποι σε ράμπες αναπήρων και να μην τους απασχολεί.
Το παιδικό τραγούδι είναι τελικά ο δρόμος σου;
Χωρίς ίχνος υπερβολής, η Κλαίρη κι εγώ βρήκαμε το νόημα της ζωής μας. Το να γράφω τραγούδια για παιδιά με κάνει απόλυτα ευτυχισμένη.
Δουλεύουμε δεκαπέντε ώρες την ημέρα και δεν νιώθουμε κούραση. Φτάνει η ώρα που πρέπει να κοιμηθούμε και στεναχωριόμαστε που σταματάμε.
Κατά καιρούς λάμβανα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα για τις δουλειές μου, όμως αυτό που νιώθω με τα βιντεάκια που έρχονται με παιδάκια να τραγουδάνε τα τραγούδια μας δεν το έχω ξαναζήσει.
Κλαίμε από χαρά και συγκίνηση. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Μοναδικό συναίσθημα.
Κεντρική Φωτογραφία: Κοσμάς Κουμιανός