Η πρόβα κυλούσε ήρεμα, οργανωμένα, με ρυθμό. Δοκιμές στα φώτα, στον ήχο, στον τρόπο που στήνονται, στις κινήσεις τους. Με ένα δυνατό “Go” το πίσω μέρος της σκηνής ανοίγει. Μια εντυπωσιακή αποκάλυψη. Σαν να τραβήχτηκε μια αυλαία μέσα στην αυλαία. Και τότε, μπροστά μας φανερώθηκε η καρδιά του παρασκηνίου.
Το αποτέλεσμα που διαφαίνεται ήδη στην πρόβα είναι μια κωμωδία βασισμένη στη λεπτομέρεια. Μια σάτιρα που αποκαλύπτει το θέατρο μιλώντας για το ίδιο το θέατρο. Η Σοφία Πάσχου βλέπει στο έργο ένα ευρύτερο σχόλιο για τη συνάντηση των ανθρώπων: «Υπάρχει ένα σχόλιο για τη θεατρική συνθήκη», λέει, «αλλά και για τον κόσμο γενικότερα. Τι συμβαίνει όταν κάποιοι άνθρωποι βρεθούν μαζί; Είτε είναι θέατρο, είτε τράπεζα, είτε ένας οργανισμός, είτε μια κλειστή κοινότητα, οι ίδιες δυναμικές επαναλαμβάνονται. Πάντα θα υπάρχει εκείνος που διεκδικεί περισσότερο χώρο. Εκείνη που είναι η πιο φιλόδοξη. Ο πιο ανασφαλής. Ο πιο θορυβώδης. Ο πιο ευάλωτος. Η θεατρική συνθήκη λειτουργεί ως μεγεθυντικός φακός: αυτό που βλέπουμε επί σκηνής είναι μια μικρογραφία του κόσμου».
Μέσα σε αυτή τη μικρογραφία υπάρχει ειλικρίνεια. Διακρίνεις ανθρώπους που αγαπούν βαθιά αυτό που κάνουν. Θα βρουν τον χώρο, θα βρουν το «κονέ», θα επιμείνουν μέχρι να γίνει η παράσταση. Όχι μόνο από ματαιοδοξία, αλλά από πίστη. Από ανάγκη να υπάρξουν μέσα από τη μουσική. Αυτή η αγάπη είναι που αποτρέπει τους χαρακτήρες από το να γίνουν καρικατούρες. Γελάς με τις υπερβολές τους, αλλά δεν τους απορρίπτεις. Γιατί κάτω από το ψώνιο, την ανασφάλεια, την υπερβολή, υπάρχει μια βαθιά ανθρώπινη επιθυμία: να ανήκεις, να αναγνωρίζεσαι, να δημιουργείς.
Και το τέλος; Υπάρχει μια γλυκιά και συγκινητική αίσθηση συνέχειας που δεν θα αποκαλύψω εδώ. Σαν να μας λέει ότι, όσο χάλια κι αν πηγαίνει μια παράσταση, η ζωή συνεχίζεται. Το θέατρο τελειώνει, αλλά οι άνθρωποι μένουν. Με τις φιλοδοξίες τους, τις μικρότητές τους, την αγάπη τους για αυτό που κάνουν.