Από την μεγάλη αναδρομική έκθεση «Αλέξης Ακριθάκης – Μια Γραμμή Κύμα» (την οποία μπορεί να επισκεφθεί κανείς στο Μουσείο Μπενάκη, στην Πειραιώς, ως τις 24 Μαΐου), αντιγράφω λίγες φράσεις του καλλιτέχνη: «Σχεδιάζοντας ζεις το σχέδιο. Κλαις μαζί του. Πεθαίνεις μαζί του. Ερωτεύεσαι. Και περιμένεις το σχέδιο που θα σε σκοτώσει». «Θέλαμε κι εμείς ένα σπίτι που θα γιορτάζαμε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Θα το θέλουμε πάντα … Κι ύστερα θα κοιτάζουμε τον κόσμο με ένα μάτι». «Κοιτάζω μια παλιά φωτογραφία μου. Κι εδώ γίνεται η αναγνώριση. Μου λέει η φωτογραφία. Τι κάνεις τόσα χρόνια που είμαστε χωρισμένοι; Αλίμονο!». «Ένας σκύλος κατούρησε την ωραιότερη τριανταφυλλιά του κήπου. Είχε τα πιο σκληρά αγκάθια. Τα κεράσια, σκουλαρίκια στ’ αυτιά σου, είχανε το ίδιο χρώμα με τα χείλια σου. Ο σκύλος ξανακατούρησε».
Αλλά φυσικά το ζήτημα στην έκθεση δεν είναι οι λέξεις (που κι αυτές ούτως ή άλλως δεν στέκονται μόνες τους, αλλά είτε αποτελούν τμήματα έργων, είτε συνοδεύονται από παιχνίδια με την εικόνα), αλλά όλο το υπόλοιπο, οι πίνακες, οι κατασκευές, ό,τι δεν είναι λέξεις. Βλέποντας λοιπόν όλο το υπόλοιπο, τα μοτίβα, τις παραλλαγές πάνω στα μοτίβα, ύστερα διαφορετικά μοτίβα και τις παραλλαγές πάνω σε αυτά, αναρωτιόμουν αν θα μπορούσε ίσως άραγε κάτι ανάλογο να έχει εφαρμογή στη ζωή του κάθε ανθρώπου· ό,τι μα ό,τι κι αν έκανε στη ζωή του· μια μεγάλη αναδρομική έκθεση με τα δικά του έργα, με τον δικό του τρόπο, με τις δικές του σταθερές και τη δική του εξέλιξη. Με τα δικά του βασικά μοτίβα, τόσο τα επαγγελματικά όσο και τα προσωπικά. Τη γλώσσα του. Τον τρόπο του. Τις εμμονές του. Τη συνέχειά του και την αλλαγή του στις δεκαετίες. Μια μεγάλη αναδρομική έκθεση της ζωής του.
Ίσως τελικά η βασική διαφορά των καλλιτεχνών με τους μη καλλιτέχνες να είναι αρχειακή. Ίσως δεν έγκειται στον τρόπο που ζουν τη ζωή τους, αλλά στο ότι έχουν την τύχη και το προνόμιο αυτό που κάνουν να καταγράφεται, αποτυπώνεται, συμπυκνώνεται σε μικρά αυτοτελή κομμάτια της. Να μπορούσε να γίνει κάτι αντίστοιχο για όσα κάνεις στη δική σου δουλειά. Ο τρόπος που χτυπούσες και ο τρόπος που χτυπάς τα προϊόντα στο ταμείο σου στο σούπερ μάρκετ, ο τρόπος που άνοιγες και ανοίγεις τις σακούλες, ο τρόπος που έλεγες και ο τρόπος που λες ευχαριστώ στους πελάτες. Ο τρόπος που εξέτασες και ο τρόπος που εξετάζεις τους ασθενείς σου, ο τρόπος που χειριζόσουν και ο τρόπος που χειρίζεσαι τα δικόγραφά σου, ο τρόπος που καλλιεργούσες και ο τρόπος που καλλιεργείς τη γη, ο τρόπος που έφτιαχνες και ο τρόπος που φτιάχνεις τα υδραυλικά, ο τρόπος που έχτιζες και ο τρόπος που χτίζεις στην οικοδομή, ο τρόπος που δίδασκες και ο τρόπος που διδάσκεις σε σχολείο, ο τρόπος που έκανες και ο τρόπος που κάνεις ιδιαίτερα, ο τρόπος που σέρβιρες κι ο τρόπος που σερβίρεις, ο τρόπος που έκανες κι ο τρόπος που κάνεις ντελίβερι, ο τρόπος που έκανες τη μία δουλειά και μετά μια εντελώς άλλη και μετά μια εντελώς άλλη, αλλά κι ο τρόπος που σχετιζόσουν και ο τρόπος που σχετίζεσαι με τους γονείς σου και τα παιδιά σου και τους φίλους σου και τις σχέσεις σου, ο τρόπος που δραστηριοποιείσαι ή βαλτώνεις, ο τρόπος που γενναία κάνεις μπρος ή φοβικά κάνεις πίσω, ο τρόπος που ελπίζεις ότι όλα θα πάνε καλά ή ο τρόπος που φοβάσαι ότι όλα τελειώνουν.
Να υπήρχαν όλα αυτά σε πίνακες και κατασκευές, να μπορούσαμε να δούμε κι εμείς κι οι άλλοι τις ζωές μας σε κομμάτια και συνέχειες. Να καταλαβαίναμε κι εμείς κι εκείνοι ότι καλλιτέχνες μπορεί να μην υπήρξαμε, αλλά ό,τι μα ό,τι κι αν κάναμε, κάπως συναρπαστικά ζήσαμε κι εμείς.