Το μυθοπλαστικό σύμπαν του Nάϊαλ Ουίλλιαμς
Όσον αφορά τη γραφή, ο Ουίλλιαμς λειτουργεί σαν παντοδύναμος αφηγητής με την παρουσία του να είναι ασφυκτική πάνω από τους χαρακτήρες του, θυμίζοντας λίγο συγγραφείς του 19ου αιώνα όπως τον Ντίκενς και τον Μπαλζάκ, αλλά αυτό δίνει και την ιδιαίτερη αίσθηση της συμπόνιας που επιδεικνύει για αυτούς. Προσωπικά δεν είμαι λάτρης της λυρικής και περιγραφικής γραφής με λιγοστούς διαλόγους, αλλά για όποιον είναι, ο Ουίλλιαμς δεν απογοητεύει. Απλά καλό είναι για τους υπόλοιπους να γνωρίζουν ότι ο ρυθμός της αφήγησης είναι πολύ αργός. Ναι, ο στόχος του Ουίλλιαμς είναι να εξυψώνει τα απλά και καθημερινά αποκαλύπτοντας τη δυνητική χάρη που κρύβουν μέσα τους, αλλά μερικές φορές τα ασήμαντα είναι απλώς αυτό, ασήμαντα και δύσκολα μπορούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Όμως αυτό δεν αναιρεί τη γλυκύτητα της αφήγησης (η οποία ενίοτε μπορεί να ξεφύγει προς το γλυκερό, αλλά ελάχιστα) και έναν ακαταμάχητο ουμανισμό που εκπέμπει κάθε σελίδα. Διαβάζοντας τις τελευταίες σελίδες, συνειδητοποιείς ότι τελικά το μυθιστόρημα αυτό είναι ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι που έχει στον πυρήνα του την ίδια τη ζωή με τους κύκλους που αυτή κάνει. Ενδεχομένως να λαμβάνουν χώρα ένα ή και περισσότερα θαύματα ή ίσως και κανένα, ανάλογα με την ερμηνεία του καθενός. Όμως το βασικό θαύμα που φαίνεται πανταχού παρόν είναι η ίδια η ζωή, κάτι που, όπως επισημαίνει ο Ουίλλιαμς, πρέπει να μην λησμονούμε.
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο
ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός
.