Από το δέκα ως το ένα Τρεις ατάκες. – “Ι got power! I got power!”: ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο καταφέρνει επιτέλους, μετά από άπειρες δυσκολίες, να βρει φορτιστή και πρίζα για το κινητό του. Κινητό παντόφλα κι αυτός ένας ήρως με παντούφλες. Παλιός «επαναστάτης» γαρ, δεκαέξι προς δεκαεπτά χρόνια ανενεργός, όλη κι όλη η δύναμη που του αναλογεί πια είναι αυτή της φόρτισης. Είναι τόσο καταγιστικός ο ρυθμός και η δράση στο «Μια μάχη μετά την άλλη», αλλά και εκτός αυτού είναι τέτοιος ο τρόπος που έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε τον Ντι Κάπριο, τέτοια η προσδοκία που έχουμε από τον Ντι Κάπριο ως πρωταγωνιστή (ακόμα και η αφίσα τον δείχνει με το αυτόματο στο χέρι), που ίσως με την πρώτη φορά που βλέπεις την ταινία δεν συνειδητοποιείς πως από όταν πηγαίνουμε στην εποχή που ο ήρωας έχει μεγαλώσει, ο κωμικός τόνος δίνει και παίρνει. Το πώς τοποθετείται μέσα σε αυτή την καταιγιστική δράση ο συγκεκριμένος χαρακτήρας και το τι ρόλο διαδραματίζει ο ίδιος είναι ένα μικρό αριστούργημα μέσα σε ένα μεγαλύτερο ή μάλλον είναι ακριβώς ο συνδυασμός τους που το κάνει αριστούργημα. – “Viva la revolución!”: το πιο ειρωνικά άκυρο σύνθημα της ταινίας, όχι όμως αυτό που αναφωνεί τώρα, με τη ρομπίτσα του την ξεκούμπωτη και τα γυαλιά ηλίου του στη νύχτα, όχι αυτό που είναι εμφανώς γελοίο. Αλλά εκείνο που έλεγε τότε, τότε που ήταν ακόμη ενεργός και το μυαλό του ακόμα διαυγές. Η επανάσταση χρειάζεται κάποιες ευρύτερες συνθήκες έξω από σένα. Όταν επιχειρείται ερήμην ενός συλλογικού επαναστατικού υποκειμένου, ερήμην της κοινωνίας, ερήμην της διάθεσής της να επαναστατήσει ή έστω της συνδρομής των ιστορικών προϋποθέσεων να το κάνει, τότε η επίκλησή του ονόματός της αποτελεί φάρσα. – “Will no longer be so goddamn relevant”: όλα αυτά όμως αφορούν το χθες του ήρωα και το σήμερα. Αναφορικά με το αύριο, όσο το κοινωνικό συμβόλαιο και η κατασκευασμένη συναίνεση καταρρέουν, ό,τι υπήρξε ηττημένο και εκτός των αμέσως προηγούμενων εποχών, ενδεχομένως να αρχίζει να μετατρέπεται σε ό,τι πιο relevant και καίριο. Μια μεγάλη γιορτή του κινηματογράφου που έχει οραματιστεί, οργανώσει και παραδώσει στα μάτια μας, τα αυτιά μας, το μυαλό και την καρδιά μας ο Πολ Τόμας Άντερσον, σε συνεργασία με τον διευθυντή φωτογραφίας Μάικλ Μπάουμαν, τον μοντέρ Άντι Γιούργκενσεν και τον Τζόνι Γκρίνγουντ που έγραψε τη μουσική. Αν το σινεμά είναι μια περιπέτεια, εδώ η περιπέτεια βρήκε την ιδανική της εκδοχή. Και στα πρόσωπα του Ντι Κάπριο, του Σον Πεν, του Μπενίσιο Ντελ Τόρο, της Τσέις Ινφίνιτι και της Τεγιάνα Τέιλορ πέντε χαρακτήρες σημεία αναφοράς.
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο
ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός
.