Blue Moon: Η ταινία που χάρισε άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ στον Ethan Hawke (και δεν θα δούμε στις Ελληνικές αίθουσες)

Ο Ethan Hawke, ένας από τους πιο συνεπείς και τολμηρούς ηθοποιούς της γενιάς του, συνεχίζει να επιβεβαιώνει τη θέση του στο παγκόσμιο σινεμά με την οσκαρική του υποψηφιότητα, προσθέτοντας ακόμη μία σημαντική στιγμή σε μια καριέρα που ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στο ανεξάρτητο και το κλασικό αμερικανικό φιλμ. Στην ταινία «Blue Moon»Στη συνέντευξη τύπου (που έχει υποστεί επεξεργασία για την καλύτερη απόδοση όσων αναφέρθηκαν) συμμετείχαν οι Bobby Cannavale, Andrew Scott, Ethan Hawke και Richard Linklater.Πώς αντιμετωπίσατε το γεγονός ότι ο Lorenz Hart ήταν πολύ κοντός, ενώ ο Ethan Hawke έχει διαφορετικό σωματότυπο;Ο Ethan αξίζει όλη την αναγνώριση για αυτό το επίτευγμα. Οι ηθοποιοί συχνά επαινούνται όταν χάνουν ή παίρνουν βάρος, αλλά ποτέ όταν «χάνουν ύψος». Μπροστά στα μάτια μας, έχασε σχεδόν τριάντα εκατοστά και μετά τα ξαναβρήκε. Ήταν εντυπωσιακό.Το ύψος ήταν βασικό στοιχείο του χαρακτήρα. Ο κόσμος συχνά συνδέει το ύψος με τη δύναμη, την εξουσία και τη σεξουαλικότητα, όμως αυτό δεν ισχύει απαραίτητα. Υπάρχουν κοντύτεροι άνθρωποι πολύ πιο δυνατοί, πιο έξυπνοι, πιο γοητευτικοί. Ο τρόπος που σου φέρονται επηρεάζει βαθιά τον χαρακτήρα σου. Η ιστορία του σινεμά έχει «ψηλώσει» πολλούς σταρ. Γιατί να μη τους κοντύνει; Τίποτα δεν ήταν ψηφιακό.Όλα έγιναν με πρακτικά μέσα.Κάθε ταινία έχει ένα στοιχείο που την κάνει σχεδόν αδύνατη. Αυτό ήταν το δικό μας.Ήταν εξαιρετικά δύσκολο.Μαζί με τα μαλλιά του Ethan… ή μάλλον την έλλειψή τους.Έπρεπε να μακρύνω τα μαλλιά και μετά να ξυρίσω το πάνω μέρος για το χτένισμα. Έμοιαζα πραγματικά παράξενος στα καφέ το πρωί.Φορούσε συνεχώς καπέλα και τα ξεχνούσε. Όταν τα έβγαζε, έμοιαζε με άλλον άνθρωπο.Ήταν όλα δικά σου μαλλιά;Ναι.Σε αντίθεση με άλλες ταινίες, εδώ όλα είναι περιορισμένα σε έναν χώρο.Είχαμε μόνο δύο τοποθεσίες.Η ταινία μοιάζει σχεδόν θεατρική. Είναι δημιουργικά ενδιαφέρον για τους ηθοποιούς;Έτσι υπαγόρευε η ιστορία. Δεν τη σκέφτηκα ποτέ ως θεατρική.Ο κόσμος συνδέει τη γλώσσα με το θέατρο, αλλά ο κινηματογράφος μπορεί να αγκαλιάσει τον λόγο. Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι ακραία οικειότητα. Σε πραγματικό χρόνο, παρακολουθούμε μια καρδιά να ραγίζει μέχρι θανάτου. Αυτό είναι καθαρά κινηματογραφικό.Bobby, εσύ βρίσκεσαι σχεδόν ακίνητος πίσω από το μπαρ.Αυτό ακριβώς είναι το κινηματογραφικό στοιχείο. Η αντίθεση ανάμεσα στην ένταση στο μπαρ και σε όσα συμβαίνουν λίγα μέτρα πιο πέρα. Υπήρξα μπάρμαν για χρόνια, πριν γίνω ηθοποιός. Μου ήταν οικείο. Ο Ethan κι εγώ περνούσαμε πολύ χρόνο στο Sardi’s, ακόμα και πριν τα γυρίσματα.Περνούσαν συνεχώς σταρ του Broadway. Η Patti LuPone ήρθε και ήπιε μαζί μαςΉταν μαγικό. Και μετά στήσαμε το μπαρ με απόλυτη ακρίβεια εποχής.Η ερμηνεία σου είναι συναισθηματικά εξαντλητική. Πώς το διαχειρίστηκες;Ήταν σπριντ, όχι μαραθώνιος. Έτρεχα στο μέγιστο κάθε μέρα. Ήταν το πιο μοναχικό project που έχω κάνει. Το σώμα, η φωνή, ο ρυθμός, όλα μαζί ήταν τεράστιο βάρος.Σωματικό ή συναισθηματικό;Και τα δύο. Για ένα διάστημα έδωσα τα πάντα αποκλειστικά σε αυτή την ταινία.Ποιες είναι οι πρώτες σας αναμνήσεις από το μουσικό θέατρο;Το πρώτο μιούζικαλ που είδα ήταν το EvitaΗ μητέρα μου με πήγε να δω μια ερασιτεχνική παραγωγή του AnnieAndrew, εσύ;Στην Ιρλανδία τα μιούζικαλ δεν ήταν πολλά. Πιθανότατα η πρώτη μου εμπειρία ήταν παντομίμα. Η αδερφή μου έπαιξε στο Oklahoma!Η ταινία αγγίζει τον αλκοολισμό του Lorenz Hart. Γιατί πιστεύετε ότι τόσοι καλλιτέχνες χάνονται πρόωρα;Το αλκοόλ σκοτώνει. Δεν κάνει διακρίσεις.Ο εθισμός δεν αφορά το επάγγελμα. Αν καταφέρεις να τον αποφύγεις, αυξάνεις τις πιθανότητες να ζήσεις και να δημιουργήσεις. Τα μεγαλύτερα εμπόδια συνήθως είναι εσωτερικά.Αυτό κάνει την ιστορία τόσο σπαρακτική. Δεν χάνει τη θέση του επειδή δεν είναι ταλαντούχος· είναι ο μεγαλύτερος στιχουργός του 20ού αιώνα. Χάνεται εξαιτίας των προσωπικών του δαιμόνων.Υπάρχει μια φράση στην ταινία: «Κανείς δεν με αγάπησε τόσο πολύ». Είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να δεχτεί αγάπη, ακόμα κι όταν του προσφέρεται.