Στη μικρή πόλη του Καραμπάς, ένας νεαρός δάσκαλος καταγράφει με την κάμερά του την επαναφορά του παιδικού κινήματος και της σκληρής (έως και στρατιωτικής) προπαγάνδας στα ρωσικά σχολεία, με αφορμή την έναρξη του πολέμου με την Ουκρανία.
Στο μέλλον θα βλέπουμε αυτό το τεράστιο τίποτα και θα απορούμε γιατί το 2026 κέρδισε βραβείο Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ (μεταξύ πολλών άλλων σοβαρών διακρίσεων)! Κάπου πρέπει να υπάρχουν και όρια σχετικά με το αντι-ρωσικό μένος που κυριαρχεί εσχάτως στον πλανήτη…
Ένας κάποιος «κανένας» που εμφανίζεται ως δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο, αλλά τον βλέπουμε μονάχα να βιντεοσκοπεί διάφορες μαθητικές εκδηλώσεις (τις οποίες συντονίζει) για λόγους αρχείου, μας συστήνει την πόλη και τους κατοίκους του Καραμπάς, που δεν ξεπερνούν τους δέκα χιλιάδες σε πληθυσμό. Στη βιομηχανική καρδιά της Ρωσίας, χαμένος κάπου στα Ουράλια, ο τόπος αυτός είναι περισσότερο γνωστός για ένα εργοστάσιο χαλκού και το (κάποτε) τεράστιο ποσοστό τοξικότητας και μόλυνσης του περιβάλλοντος! Παρά το υψηλό ποσοστό θνησιμότητας (από καρκίνο ή πνευμονικές παθήσεις κυρίως), οι άνθρωποί του δείχνουν να ζουν κανονικά και ελαφρώς αδιάφορα, με τον Πάβελ Ταλάνκιν να ξεχωρίζει διαρκώς τον εαυτό του ως ένα άτομο που δεν ανήκει εκεί (μεταξύ άλλων, κατά τα λεγόμενά του, είναι και «διαφορετικός»…).
Όταν το σχολείο του αρχίζει να λαμβάνει κρατικές εντολές και οδηγίες αναβίωσης του παιδικού κινήματος του καθεστωτικού παρελθόντος, με προπαγανδιστικές γιορτές και έκτακτα μαθήματα Ιστορίας… κατά της Ουκρανίας, καθώς το πολεμικό μέτωπο ανάμεσα στις δύο χώρες παίρνει φωτιά, ο Ταλάνκιν δηλώνει δειλά-δειλά την αντίθεσή του και σκέφτεται να «την κάνει», φοβούμενος πως διαφορετικά μπορεί να καταλήξει σε καμιά φυλακή…
Το «Κος Κανένας Εναντίον Πούτιν» παριστάνει το πολιτικό ντοκιμαντέρ, μα καταλήγει να είναι ένα αυτάρεσκο πορτρέτο εξιδανίκευσης του ίδιου του βιντεογράφου του, ο οποίος από κάποιο σημείο κι έπειτα, κατόπιν επαφής του με ξένη χώρα μέσω των social και διαφόρων app, ανάγει τον εαυτό του σε «πρωταγωνιστή» ενός δήθεν αποκαλυπτικού «ημερολογίου», το οποίο θα καταλήξει να είναι το φιλμ που παρακολουθούμε. Πλασάροντας τον εαυτό του ως ήρωα που «πολεμά» το σύστημα και τον Πούτιν, δεν διεισδύει σε τίποτα, βυθίζει τον θεατή σε μία προχειρότητα αυτοαναφορικότητας και, τελικά, παρουσιάζει κάτι σαν «διαβατήριο» φυγής για την (όπου κάτσει) αλλοδαπή και… μερικά δευτερόλεπτα διασημότητας (από τα media της Δύσης που διψούν για αποδόμηση του «brutal dictator» σήμερα).
Το πιο αστείο είναι πως ο Ταλάνκιν επιχειρεί να μας τρομοκρατήσει με την προπαγάνδα του ρωσικού «καθεστώτος» που μπαίνει στα σχολεία και «στρατικοποιεί» τα μυαλά ανήλικων παιδιών, τα οποία στο σύντομο μέλλον ίσως χρειαστεί να υπηρετήσουν την πατρίδα ως… μακαρίτες στο χακί. Διότι η Ρωσία πάντα βρίσκεται (ή βρισκόταν) σε εμπόλεμη κατάσταση. Που εντοπίζεται το αστείο; Στο γεγονός ότι τα «όπλα» του δημιουργού τούτου του ντοκιμαντέρ είναι μία ακόμη χειρότερη μορφή προπαγάνδας που γυρίζει boomerang σε ότι θέλει να μας πείσει ο Ταλάνκιν πως συμβαίνει εκεί στο σύγχρονο παρόν. Όχι πως γουστάρω αυτές τις πολιτικές «εξισώσεις», όμως, σε πόσες χώρες αυτού του πλανήτη δεν γίνεται παρόμοια πλύση εγκεφάλου από τις εκάστοτε Κυβερνήσεις; Μόνο ένας βλάκας θα αρνιόταν μια τέτοια διαπίστωση σήμερα. Και στην παρούσα, ο βλάκας είναι ο Ταλάνκιν. Ή μάλλον κουτοπόνηρος, τελικά, αφού με αυτό το ντοκιμαντέρ έπεισε πολλούς περισσότερους βλάκες πως δεν είναι ένας… «κανένας».