Η επιβλητική κομψότητα δεν υπήρξε ποτέ εύκολη υπόθεση στο σινεμά, γι’ αυτό και οι ηθοποιοί που την είχαν δεν ήταν ποτέ πολλές. Στις μέρες μας, μάλιστα, όπου η αριστοκρατία δεν ανήκει στα κύρια «κινηματογραφικά ζητούμενα», οι σύγχρονες σταρ που φέρουν αυτή την αύρα είναι μετρημένες στα δάχτυλα.
Credit Image: SNAP/ZUMAPRESS.com
Katharine Hepburn “The Philadelphia Story” 1940 MGM
“California Suite” Michael Caine, Maggie Smith 1979 Columbia © 1979 Mel Traxel
Photo by Photo12.com – Collection Cinema / Photo12 via AFP
Credit Image: SNAP/ZUMAPRESS.com
Στην Ελλάδα, η πιο χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση ήταν η Τασσώ Καββαδία (1921-2010). Δεν πρέπει να έχει υπάρξει ταινία στην οποία να μην είχε αυτή τη στιβαρή αύρα – και δεν αναφέρομαι μόνο σε φιλμ όπως «Η αμαρτία της ομορφιάς» (1972) του Γιάννη Δαλιανίδη (εκεί ήταν η πλούσια, καταπιεστική μητέρα του Νίκου Γαλανού που δεν ανεχόταν τον έρωτά του με μια γυναίκα κατώτερης κοινωνικής τάξης, την οποία υποδυόταν η Μπέτυ Λιβανού), αλλά ακόμα και σε ρόλους χωρίς αριστοκρατική λάμψη, όπως η κυρία Ξ. Παπαμήτρου της στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» (1964) του Γιώργου Τζαβέλλα.
Στα εκτός Ελλάδας κινηματογραφικά πράγματα ένα πολύ χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα ήταν της βρετανίδας ηθοποιού Γκλάντις Κούπερ (1888-1971). Στο «πέτρινο» πρόσωπό της ξεχώριζε πάντα ένα χλευαστικό βλέμμα, όπως ακριβώς απαιτούσαν οι ηρωίδες της. Ακόμα και τα ονόματα των χαρακτήρων της μπορούσαν να μεταφέρουν την υπεροψία των γυναικών της ανώτερης τάξης που δεν φοβούνταν τίποτα και αποδοκίμαζαν πολλά: η κυρία Στράφορντ στο «Δράμα μιας γυναίκας» (Kitty Foyle, 1940), η λαίδη Φράνσις Νέλσον στη «Λαίδη Χάμιλτον» (That Hamilton Woman, 1941), η λαίδη Τζιν Ασγουντ στους «Λευκούς βράχους του Ντόβερ» (The White Cliffs of Dover, 1944) και η δούκισσα ντε Μπρανκούρ στην «Κυρία Πάρκινγκτον» (Mrs Parkington, 1944) ήταν ονόματα που κατείχαν ισχυρή κοινωνική θέση και ήξεραν πώς να χειρίζονται το φλιτζάνι με το τσάι τους.
Βέβαια, δευτεραγωνίστριες όπως η Γκλάντις Κούπερ ήταν αναπόφευκτο να µένουν στα «µετόπισθεν» και να γεύονται λιγότερη λάµψη όταν σταρ στις ταινίες τους ήταν ηθοποιοί σαν την Μπέτι Ντέιβις ή τη Βίβιαν Λι, την κεντρική ηρωίδα στη «Λαίδη Χάµιλτον» και επίσης µια άκρως αριστοκρατική περσόνα, όπως είχε φανεί στη µεγαλύτερη επιτυχία της, «Οσα παίρνει ο άνεµος» (Gone with the Wind, 1939).
Η Κούπερ υπήρξε τρεις φορές υποψήφια για Οσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου – η πρώτη ήταν για την ερμηνεία της ως άκαμπτης μητέρας της Μπέτι Ντέιβις στην ταινία «Το ξέσπασμα μιας ψυχής» (Now, voyager, 1942) – αλλά δεν κέρδισε ποτέ.