Η άνοιξη ελπίζουμε να σημαίνει μια νέα εποχή, γεμάτη φως, χρώμα και μικρές αφορμές για ανανέωση. Είναι η στιγμή που η διάθεση αλλάζει, οι μέρες μεγαλώνουν και η ανάγκη για νέες ιστορίες γίνεται πιο έντονηΕμπνευσμένο από την πραγματική υπόθεση, το 2012, της μαύρης χήρας Κανάε Κιτζίμα, κατά συρροήν δολοφόνου καταδικασμένης σε θάνατο, το Βούτυρο είναι μια συναρπαστική εξερεύνηση της περίπλοκης σχέσης υπερφαγίας και τραύματος, του βαθιά ριζωμένου μισογυνισμού και σεξισμού της σημερινής Ιαπωνίας.Γραμμένο με αδυσώπητη αίσθηση χιούμορ και βλέμμα διαυγές, το βιβλίο Σπίτια Καθαρά κρατάει έναν αιχμηρό καθρέφτη: τον καθρέφτη που αντανακλά τον πατερναλισμό και τις πολλές ασυνέπειες που αναδύονται όταν κάποιος ασκεί την υποτιμημένη και συνήθως κακοπληρωμένη εργασία της καθαρίστριας.
Ένα συναρπαστικό βιβλίο για τον κοινωνικό αυτοματισμό και τη νεοφιλελεύθερη κοινωνία, τοποθετημένο σε μια Αθήνα οικεία αλλά και ταυτόχρονα μυστηριώδη. Η συγγραφέας υφαίνει μια ιστορία που αντλεί στοιχεία από τη δυστοπική λογοτεχνία, προσθέτοντας όμως τη δική της ξεχωριστή σφραγίδα. Τα ερωτήματα που θέτει δεν μένουν αναπάντητα — επιστρέφουν τελικά στον ίδιο τον αναγνώστη, δοκιμάζοντας την ακεραιότητά του.Θα ήταν σαν αγρίμι.
Θα άρπαζε τα πιο μαλακά κομμάτια του εαυτού της και θα τα ξέσκιζε.
Θα τα έτρωγε ένα ένα.
Μέχρι να απομείνει ξανά μόνο εκείνο το πράγμα…Σε αυτές τις συνεντεύξεις, συγκεντρωµένες από όλη τη διάρκεια της µυθικής καριέρας του ο Ντέιβιντ Μπόουι µιλά για τα παιδικά του χρόνια στους δύσκολους δρόµους του Νότιου Λονδίνου, τη σύνθεση τραγουδιών, τις καταχρήσεις, την επιρροή του Άντι Γουόρχολ, τη σεξουαλικότητα, τις ταινίες του, τη µόδα, τη συνεργασία του µε τον Μπράιαν Ίνο, τη φιλία του µε τον Τζον Λένον και πολλά άλλα.Μου φαίνεται γελοίο να πασχίζει κανείς γι’ αυτό. Σκασίλα µου εντελώς.Ένα καθαρό ζευγάρι παπούτσια κανονικά πρέπει να είναι υπεραρκετό»—Ντέιβιντ Μπόουι
Εύστροφος στον λόγο του και µε το εκλεπτυσµένο, σαρκαστικό, αγγλικό χιούµορ του πάντα σε ετοιµότητα, ο Μπόουι αποδεικνύει µέσα από τις συνεντεύξεις του γιατί θεωρούνταν πάντα µπροστά από την εποχή του — τόσο στην καλλιτεχνική δηµιουργία όσο και στον κοινωνικό σχολιασµό.
«Η ζωή αλλάζει απότομα. Η ζωή αλλάζει στη στιγμή. Μια συνηθισμένη στιγμή. Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις που έγραψα αφότου συνέβη. Για πολύ καιρό δεν έγραψα τίποτε άλλο.
Εν περιλήψει. Είναι τώρα, καθώς ξεκινάω να το γράφω αυτό εδώ, το απόγευμα της 4ης Οκτωβρίου 2004. Πριν από εννέα μήνες και πέντε μέρες, γύρω στις εννέα το βράδυ της 30ής Δεκεμβρίου 2003, ο σύζυγός μου, Τζον Γκρέγκορι Νταν, φάνηκε να παθαίνει (ή όντως έπαθε), στο τραπέζι όπου μόλις είχαμε καθίσει οι δυο μας για δείπνο στο καθιστικό του διαμερίσματός μας στη Νέα Υόρκη, ένα αιφνίδιο, εκτεταμένο, οξύ στεφανιαίο επεισόδιο που προκάλεσε τον θάνατό του.
Έτσι ξεκίνησε για μένα η χρονιά της μαγικής σκέψης.»
Photo Credit: Valentina Ivanova, via UnSplash