Στον απέραντο και συχνά χαοτικό κόσμο του διαδικτύου, το συγκεκριμένο ποίημα έχει αποδοθεί σχεδόν δογματικά (και ενίοτε εμμονικά) στον σπουδαίο Αργεντινό συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ενώ κάποιες φορές έχει πιστωθεί λανθασμένα μέχρι και στον Σαίξπηρ.
Η αλήθεια, ωστόσο, είναι διαφορετική και οφείλουμε να την αποκαταστήσουμε: το ποίημα με τον πρωτότυπο τίτλο «Comes the Dawn» (ή «After a While») γράφτηκε το 1971 από την Αμερικανίδα Veronica A. Shoffstall, όταν εκείνη ήταν μόλις 19 ετών.
Το γεγονός, βέβαια, ότι οι αναγνώστες ένιωσαν την ανάγκη να «χρεώσουν» αυτούς τους στίχους σε έναν λογοτεχνικό γίγαντα όπως ο Μπόρχες, αποδεικνύει το αδιανόητο ειδικό τους βάρος. Πρόκειται για ένα κείμενο που δεν χαϊδεύει αυτιά, αλλά λειτουργεί ως ένα εγχειρίδιο συναισθηματικής επιβίωσης.
Το «Μαθαίνεις» ιχνηλατεί την επώδυνη, αλλά απολύτως αναγκαία μετάβαση από τη ρομαντική ψευδαίσθηση της εξάρτησης, στην απόλυτη, αυτοδύναμη ελευθερία. Διαλύει τον μύθο πως η αγάπη σημαίνει ταύτιση ή ασφάλεια, και διαχωρίζει με το «να κρατάς ένα χέρι» από το «να αλυσοδένεις μια ψυχή». Μας διδάσκει πως η πραγματική ενηλικίωση έρχεται όταν πάψουμε να περιμένουμε τους άλλους να μας φέρουν λουλούδια και αναλάβουμε, έστω και μέσα από τα συντρίμμια των διαψεύσεών μας, να καλλιεργήσουμε τον δικό μας κήπο.
«Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν ζωές μέσα σε…» – Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, ο ερημίτης της ανυπακοής
Χόρχε Λουίς Μπόρχες – «Μαθαίνεις»
Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.
Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια
Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.
Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.
Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια
Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις
Και μαθαίνεις… μαθαίνεις …με κάθε αντίο μαθαίνεις
Τελικά, μήπως δεν είσαι ερωτευμένος; Η οφθαλμαπάτη της Λιμερεντίας και τα αιμοβόρα ρομάντζα
Φωτογραφία εξωφύλλου