«Σε έναν αυτοκαταστροφικό κόσμο, μια μικρή πόλη – κράτος καταφέρνει να επιβιώνει χάρη στο γιγάντιο διυλιστήριό της. Μια πανίσχυρη ομάδα ένοπλων ανδρών χειρίζεται την οικονομία της πόλης: εμπορεύονται το πετρέλαιο με αντάλλαγμα τρόφιμα και γυναίκες. Καθώς ο αρχηγός τους είναι άρρωστος και το μέλλον φαίνεται ζοφερό, η επιλογή του σωστού διαδόχου είναι μεγάλης σημασίας.»
Η εισαγωγική κάρτα της «Gorgonà» με βγάζει από τον κόπο να γράψω μια περίληψη για το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Εύης Καλογηροπούλου, ενός παράξενου μείγματος φεμινο-λεσβιακής extravaganza με δυστοπική φαντασία. Τα πράγματα θα πήγαιναν πολύ καλύτερα (για όλους μας) εάν η δημιουργός δεν έπαιρνε τη δουλειά της τόσο στα σοβαρά και υπήρχε έστω κι ένα ίχνος originality στη ματιά της.
Σ’ αυτόν τον τόπο πλούτου μα και μολυσμένο, εξαιτίας της ύπαρξης ενός διυλιστηρίου, καταφθάνει μια γυναίκα που οι γονείς της την αντάλλαξαν (μαζί με λίγα φρούτα!) για ένα μπιτόνι πετρέλαιο, με σκοπό να «ξεκουράζει» τη στρατιά των ανδρών που τον προστατεύουν. Την παραλαμβάνει ο αρχηγός τους, ο οποίος θα την παραδώσει σ’ εκείνους κατόπιν του θανάτου του. Η διαδοχή του προκαλεί ένα κλίμα έντονου ανταγωνισμού, με τον Νίκο να δείχνει μια κάποια προτίμηση στη Μαρία, η οποία όμως καταλήγει στην αγκαλιά της «ξένης» Ελένης και ο έρωτάς τους πυροδοτεί ένα ξέσπασμα εκδίκησης ενάντια… στην πατριαρχία.
Το σενάριο είναι πραγματικά απερίγραπτο και ακυρώνει κάθε καλή πρόθεση της Καλογηροπούλου να παραδώσει ένα έργο (έστω) τσαμπουκαλεμένης μυρωδιάς μουνιού, πέφτοντας παράλληλα στην παγίδα μιας «φεστιβαλικής» auteur-ίλας η οποία δεν παραδέχεται τα camp συστατικά του όλου project και της εκτέλεσής του. Έτσι, αντί για μία ευκαιρία που είχε το φιλμ να μετατραπεί σε μελλοντικό cult τύπου «bad movies we love», προσγειώνεται ανώμαλα στην κατηγορία ενός αταξινόμητου… χασμουρητού που δεν βλέπεις την ώρα να τελειώσει!
Τα πλέον ατυχή είναι η αισθητική αντίληψη και σκηνοθετική φόρμα που «υιοθετεί» η Καλογηροπούλου, στην ουσία… κατακλέβοντας το σύμπαν από αναφορές στο παρελθόν κάθε μορφής Τέχνης και pop culture. Το industrial τοπίο της Ελευσίνας «γράφει» γαμάτα σε κάμποσα πλάνα (έστω κι αν παρόμοιες εικόνες μας έχει δώσει και ο Ρομάν Γκαβράς τα τελευταία χρόνια), όμως, ο αχταρμάς από μια «remix-αρισμένη» μορφή του «Beau Travail» (1999) της Κλερ Ντενί με «πινελιές» από Pierre & Gilles και vintage λαϊκές επιτυχίες τύπου «Έκλαψα Χθες» και «Θέλω Κοντά σου να Μείνω» αποτυγχάνουν στο να δώσουν κάτι μοντέρνο και (φευ!) φρέσκο. Αφήνω ασχολίαστο το… μεταφυσικό στοιχείο για να μη χαλάσουμε άλλο τις καρδιές μας!
Η Μελισσάνθη Μάχουτ και η Ορόρα Μαριόν κάνουν ότι μπορούν για να δώσουν κάτι παραπάνω στους «ρόλους» τους (αντί να παριστάνουν κάτι σαν… απλά μοντέλα για μια «βρώμικη» φωτογράφηση μόδας), ενώ ο Χρήστος Λούλης εκτίθεται ανεπανόρθωτα (η σκηνή του αυνανισμού του αποτελεί μία από τις ελάχιστες στιγμές πραγματικού γέλιου που χαρίζει η ταινία). Νομίζω πως μέσα από όλο αυτό το χάος θα συγκρατήσω μονάχα την Φένια Αποστόλου να φωνάζει «Γαμηθείτε, καργιόλια!» μ’ ένα οπλοπολυβόλο στα χέρια, υπό την υπόκρουση σαματά σφαιρών και του «In the Still of the Night» με το φωνητικό κουαρτέτο των Dion and the Belmonts!